Το περασμένο καλοκαίρι, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα κείμενο, το οποίο τον συνέκρινε –μεταξύ άλλων– με τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη και τον Αδόλφο Χίτλερ. Σύμφωνα με τον Guardian, η σύγκριση αυτή μοιάζει πλέον εξαιρετικά εύστοχη: ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε, τελικά, μία μάχη παραπάνω από όσες άντεχε, οδηγώντας, όπως φαίνεται, τον εαυτό του στην καταστροφή.
Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ αποτέλεσαν μια συντριπτική ήττα, μια πανωλεθρία, ένα γεγονός που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και «εξοντωτικό» για το κόμμα. Προπύργια των Ρεπουμπλικανών –περιοχές «βαμμένες» βαθύ κόκκινο– που κάποτε θεωρούνταν απόρθητα, κατέρρευσαν σαν ντόμινο. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν έδρες στη Γερουσία στο Κάνσας για πρώτη φορά από το 1932, στο Τέξας από το 1988 και στη Νότια Καρολίνα από το 1998.
Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, μόλις τρεις φορές –το 1946, το 1994 και το 2006– είχε συμβεί να αλλάξει ο έλεγχος τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας κατά τη διάρκεια των ενδιάμεσων εκλογών. Τώρα, το σκηνικό επαναλαμβάνεται, διασφαλίζοντας ότι το Κογκρέσο των ΗΠΑ θα λειτουργήσει ως ανάχωμα απέναντι στην προσπάθεια του Τραμπ να διευρύνει την εκτελεστική εξουσία.
Σαν να ήταν ο ίδιος υποψήφιος
Ο πρόεδρος –ο οποίος έσπευσε να επισημάνει ότι το όνομά του δεν βρισκόταν στα ψηφοδέλτια– είναι ο ίδιος ο αρχιτέκτονας της πολιτικής του απαξίωσης. Πράγματι, έχοντας περάσει μήνες προτρέποντας επανειλημμένα τους ψηφοφόρους να συμπεριφερθούν σαν να ήταν ο ίδιος υποψήφιος, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι περισσότερο θα μπορούσε να είχε κάνει για να σαμποτάρει το ίδιο του το κόμμα. Το 2024 κέρδισε την προεδρία υποσχόμενος μειώσεις τιμών και τερματισμό των πολέμων στο εξωτερικό· ωστόσο, οι δασμοί που επέβαλε συνέβαλαν στην άνοδο των τιμών, ενώ η ατυχής επίθεσή του κατά του Ιράν τις εκτόξευσε ακόμη περισσότερο.
Στη συνέχεια, υπήρξε η χαοτική και παράξενη προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, η οποία περιλάμβανε μακροσκελείς και ασυνάρτητους λόγους για αρχιτεκτονικά έργα, ξεσπάσματα χυδαίας ισλαμοφοβίας, καθώς και σχόλια για τα… οπίσθια ενός Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή από το Οχάιο. Όλα αυτά κορυφώθηκαν στη δεξαμενή μπροστά από το Μνημείο του Λίνκολν, όπου ο Τραμπ κήρυξε τη νίκη του στον… πόλεμο κατά των φυκιών.
Οι ψηφοφόροι είπαν: ως εδώ. Σύμφωνα με τα exit polls του Associated Press, οι ψηφοφόροι ανέδειξαν το κόστος ζωής και τη διαφθορά στην κυβέρνηση ως τα δύο σημαντικότερα ζητήματα. Ο Τραμπ, ο οποίος παρουσιαζόταν ως οικονομικός λαϊκιστής, επιδείκνυε τον πλουτισμό του και την πολυτελή αίθουσα χορού του, την ώρα που ο κόσμος δυσκολευόταν να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για το τραπέζι του. Αυτό ήταν υπερβολικό, ακόμη και για ορισμένους από τη βάση των υποστηρικτών του, που θεωρούνταν «ακλόνητη».
Είναι άραγε η αρχή του τέλους;
Από τον Ιανουάριο, οι Δημοκρατικοί θα έχουν τη δύναμη να μπλοκάρουν νομοθετήματα, να ξεκινήσουν έρευνες για τη διακυβέρνηση Τραμπ και να εμποδίσουν τους διορισμούς του στη δικαιοσύνη και σε ανώτατες κυβερνητικές θέσεις. Η ζωή θα μπορούσε ξαφνικά να γίνει δύσκολη για πρόσωπα όπως ο Πιτ Χέγκσεθ (υπουργός Άμυνας) ή για ηγετικά στελέχη του κλάδου της τεχνολογίας, όπως ο Ίλον Μασκ. Οι Δημοκρατικοί ενδέχεται ακόμη και να εξετάσουν το ενδεχόμενο παραπομπής του Τραμπ για τρίτη φορά.
Τα παραπάνω αφήνουν, εν δυνάμει, τον πρόεδρο σε κατάσταση πολιορκίας –μια εξασθενημένη προσωπικότητα, εγκλωβισμένη στο πολιτικό αδιέξοδο της Ουάσιγκτον, της οποίας η μόνη ουσιαστική εξουσία περιορίζεται στη χρήση του βέτο– μια απειλή που άρχισε να εκστομίζει ήδη από το βράδυ των εκλογών.
Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Τραμπ έδωσε ελάχιστη σημασία στο Κογκρέσο κατά τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας του, με εξαίρεση την ψήφιση του «μεγάλου και υπέροχου» νομοσχεδίου του για τη φορολογία και τις δημόσιες δαπάνες. Έχει δράσει μονομερώς όσον αφορά τους δασμούς, καθώς και σε στρατιωτικά πλήγματα κατά της Βενεζουέλας και του Ιράν. Όπως και οι προκάτοχοί του, είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να ασκεί εξωτερική πολιτική με στόχο την υστεροφημία του – μια ανησυχητική προοπτική για τον υπόλοιπο κόσμο.
Θα συνεχίσει επίσης να επιδιώκει την άλλη του εμμονή: μια ριζική αναμόρφωση της Ουάσιγκτον, που περιλαμβάνει μια νέα αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο, μια θριαμβευτική αψίδα και ακόμη περισσότερο χρυσό. Το Κογκρέσο ίσως θεωρήσει ότι πρόκειται για μια σχετικά αβλαβή δραστηριότητα, ικανή να τον απασχολεί, αποτρέποντάς τον από το να προκαλέσει μεγαλύτερη καταστροφή σε άλλα μέτωπα.
Αυτό που αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για τον Τραμπ από οποιαδήποτε έρευνα των Δημοκρατικών είναι η αμείλικτη πορεία του χρόνου. Η κούρσα για τη διαδοχή του το 2028 ξεκινά τώρα.
Ο συγκεκριμένος πρόεδρος είναι ψυχολογικά ανέτοιμος να διαχειριστεί την προοπτική να στραφούν τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από τον ίδιο, εστιάζοντας στον Τζέι Ντι Βανς, τον Μάρκο Ρούμπιο και άλλους πιθανούς υποψηφίους.
Μια τέτοιου είδους «μετατόπιση» θα μπορούσε επίσης να υπονομεύσει την κυριαρχία του Τραμπ —η οποία έχει χαρακτηριστικά… λατρείας— στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στο κίνημα MAGA. Εδώ και μία δεκαετία, έχει διαμορφώσει το κόμμα κατ’ εικόνα και ομοίωσή του, και αυτό δεν πρόκειται να επανέλθει εύκολα στην προηγούμενη κατάστασή του. Ωστόσο, τα μέλη του Κογκρέσου, εξετάζοντας τα συντρίμμια της Τρίτης, ενδέχεται να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο Τραμπ ανήκει στο παρελθόν – και ότι η δική τους επιβίωση εξαρτάται από το να κάνουν τις σωστές επιλογές για το μέλλον.
Κάθε μετατόπιση του εκλογικού εκκρεμούς τυγχάνει υπερβολικής ερμηνείας. Οι δύο νίκες του Τραμπ σε προεδρικές εκλογές εκλήφθηκαν ως μια θεμελιώδης αλλαγή στην Αμερική, παρόλο που ουδέποτε συγκέντρωσε το 50% της εθνικής λαϊκής ψήφου. Η ήττα του το 2020 χαιρετίστηκε ως το τέλος της εποχής Τραμπ, για να «αναστηθεί» τελικά πολιτικά τέσσερα χρόνια αργότερα.
Όποιος σπεύδει να κηρύξει ξανά το τέλος εκείνης της εποχής, μετά τη σαρωτική νίκη της Τρίτης, οφείλει να θυμάται ότι ο πρόεδρος δεν έχει φτάσει ακόμη ούτε στα μισά της δεύτερης θητείας του, και ότι το ένστικτό του θα απολαύσει την προοπτική μιας σύγκρουσης με τους Δημοκρατικούς.
Ένας πληγωμένος Τραμπ, που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα να χάσει τα επόμενα δύο χρόνια, ενδέχεται να αποδειχθεί ο πιο απερίσκεπτος και επικίνδυνος από όλους.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr