Ο Ζαν-Πολ Ραπενό, ο Γάλλος σκηνοθέτης που απέδειξε ότι το μεγάλο, θεαματικό σινεμά μπορεί να διαθέτει και λογοτεχνική ψυχή, πέθανε προχθές, 1η Σεπτεμβρίου στο Παρίσι, σε ηλικία 94 ετών. Τον ονομάζουν «πρύτανη» του γαλλικού σινεμά, καθώς γύριζε ταινίες σαν να κατασκεύαζε περίτεχνους μηχανισμούς: τίποτε δεν έμενε ακίνητο, αλλά τίποτε δεν φαινόταν και βιαστικό.
Ο ίδιος δεν ήταν πληθωρικός δημιουργός: γύρισε μόλις οκτώ μεγάλου μήκους ταινίες σε περίπου μισό αιώνα. «Δεν είμαι σαν μια μηλιά που ρίχνει τα φρούτα της κάθε φθινόπωρο. Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να κάνω τη μια ταινία μετά την άλλη» είχε δηλώσει πρόσφατα. Η γνωστότερη ταινία του ήταν ο «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» (1990), με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στον ομώνυμο ρόλο, φιλμ με το οποίο κέρδισε δέκα βραβεία Σεζάρ (μεταξύ αυτών και τα βραβεία καλύτερης ταινίας και καλύτερης σκηνοθεσίας). Αυτοδίδακτος, συνεργάστηκε με τεράστια ονόματα όπως ο Φιλίπ ντε Μπροκά και ο Λουί Μαλ (για την ταινία του Μαλ «Η Ζαζί στο μετρό» έγραψε το σενάριο), καθώς και με τους Ιβ Μοντάν («Ο άγριος»), Κατρίν Ντενέβ («Το σκάνδαλο του πράσινου πύργου»), Ιζαμπέλ Ατζανί («Ολο φωτιά, όλο φλόγα»).
Το ντεμπούτο του, «Η ζωή σ’ έναν πύργο» με την Κατρίν Ντενέβ και τον Φιλίπ Νουαρέ, κέρδισε το βραβείο Louis-Delluc. Ακολούθησαν κομψές, γρήγορες περιπέτειες, όπως «Οι νεόνυμφοι της χρονιάς ΙΙ» και «Ο άγριος», όπου η Ιστορία, ο έρωτας και η κωμωδία κινούνταν με την ορμή χορογραφίας. Για να μεταφέρει στην οθόνη το έμμετρο δράμα του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» χρειάστηκε οκτώ χρόνια. Αργότερα, με τον «Ουσάρο στη στέγη» με τη Ζιλιέτ Μπινός, το «Καλό ταξίδι» και το «Ομορφες οικογένειες», παρέμεινε πιστός σε ένα σινεμά κίνησης, χαρακτήρων και λεπταίσθητης ειρωνείας.
Κάπως έτσι, ο Ραπενό αφήνει πίσω του λίγες ταινίες μεν, αλλά όλες δουλεμένες με την πεποίθηση ότι η κομψότητα δεν είναι στολίδι, αλλά ακρίβεια. Αυτό φαίνεται και από τα απομνημονεύματά του, τα οποία εξέδωσε το 2025 («Vive allure»/«Με ζωηρό ρυθμό»).
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr