Ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ προσπάθησε να αποφορτίσει την πίεση ενόψει της έναρξης του US Open, ξεκαθαρίζοντας πως, παρά το γεγονός ότι είναι το Νο1 του ταμπλό, δεν θεωρεί τον εαυτό του ως το μοναδικό φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.
Πέντε χρόνια μετά τον χαμένο τελικό του 2020, ο Γερμανός επιστρέφει στη Νέα Υόρκη έχοντας πλέον στις αποσκευές του και το πρώτο Grand Slam της καριέρας του, αλλά και την επιθυμία να διεκδικήσει ακόμη περισσότερες μεγάλες επιτυχίες.
«Εξακολουθώ να αισθάνομαι ότι θα έπρεπε να είχα κερδίσει το 2020, αυτό δεν αλλάζει. Γενικά, φυσικά και υπάρχει ένα επίπεδο ικανοποίησης για μένα επειδή τελικά κέρδισα ένα Grand Slam. Νομίζω ότι το έχω πει ένα εκατομμύριο φορές. Αλλά επίσης συνειδητοποιείς κάτι: από τη στιγμή που κερδίζεις ένα, θέλεις να κερδίσεις περισσότερα. Θέλεις να συνεχίσεις και θέλεις να παίζεις το καλύτερό σου τένις κάθε φορά που βρίσκεσαι σε ένα γήπεδο. Νιώθω ότι το έκανα μετά το Roland Garros και στη συνέχεια δεν το έχω κάνει στα δύο τελευταία τουρνουά. Αλλά σίγουρα αισθάνομαι ότι το παιχνίδι μου επιστρέφει και ότι βελτιώνεται σε κάθε προπόνηση. Ελπίζω να μπορέσω να δείξω ξανά εδώ το καλύτερό μου τένις»
Παρά την υψηλή του θέση στην κατάταξη και το γεγονός ότι είναι ο κορυφαίος seeded παίκτης του τουρνουά, ο Γερμανός δεν θέλει να προσθέσει επιπλέον βάρος στις προσδοκίες του.
«Νομίζω ότι είναι ωραίο να είσαι top seeded και δείχνει ότι έχεις παίξει καλά, αλλά νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι ποιο όνομα εμφανίζεται στο τέλος του ταμπλό και ποιος βρίσκεται ακόμη εδώ μετά από δύο εβδομάδες. Νομίζω ότι αυτός είναι ο βασικός στόχος όλων όσοι βρίσκονται στο ταμπλό. Νιώθω ότι είμαι ένας από τους 128 παίκτες που είναι φαβορί για το τουρνουά, τίποτα περισσότερο».
Ο Ζβέρεφ αναφέρθηκε και στη σχέση του με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Μίσα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το γεγονός ότι μεγάλωσε σε οικογένεια του τένις τον βοήθησε να εξοικειωθεί από πολύ μικρός με το επαγγελματικό περιβάλλον.
«Το αρνητικό είναι ότι ο αδελφός μου είναι γενικά ένας μ@λ@κ@ς. Είναι ακριβώς εκεί και ούτε καν ακούει τι λέω, οπότε εντάξει. Όχι, νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα. Ευτυχώς, ο αδελφός μου κι εγώ έχουμε δέκα χρόνια διαφορά, οπότε δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά κάποια αντιπαλότητα μεταξύ μας. Εκείνος πάντα ήθελε το καλύτερο για μένα κι εγώ πάντα ήθελα το καλύτερο για εκείνον. Ακόμη και όταν τον συνόδευα στα τουρνουά σε πολύ μικρή ηλικία, προπονούνταν μαζί μου, κάτι που ήταν απίστευτα ευγενικό εκ μέρους του. Μπόρεσα να δω το tour από πολύ μικρή ηλικία, ακόμη κι όταν δεν έπαιζα ακόμη σε αυτό, και νομίζω ότι αυτό ήταν τεράστια βοήθεια και ένα μεγάλο βήμα, επειδή ίσως δεν ήμουν τόσο αγχωμένος όταν μπήκα στο tour, ούτε όταν έπαιζα εναντίον επαγγελματιών στην αρχή, επειδή τους είχα δει και τους είχα γνωρίσει για χρόνια. Το να μεγαλώνεις σε μια οικογένεια του τένις εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις προσωπικότητες που υπάρχουν μέσα σε αυτή την οικογένεια. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι έχω αρκετά έξυπνους συγγενείς. Νομίζω ότι ο πατέρας μου είναι αρκετά έξυπνος σε αυτό που κάνει. Καταλαβαίνει ότι πρέπει σε συγκεκριμένες στιγμές να διαχωρίζει τον ρόλο του προπονητή από εκείνον του πατέρα. Όταν βρισκόμαστε σε ένα τουρνουά, είναι απλώς ο προπονητής μου και νομίζω ότι αυτό βοηθάει αρκετά».
«Νομίζω ότι ο αδελφός μου, γενικά, είναι αρκετά έξυπνος. Μπορείς να το δεις στα διάφορα πράγματα που κάνει πέρα από το τένις, από τη στιγμή που η τενιστική του καριέρα ολοκληρώθηκε, κατά κάποιον τρόπο. Οπότε εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό. Ξέρω ότι υπάρχουν επίσης γονείς τενιστών που είναι τρελοί. Και αυτό δεν βοηθάει, γιατί αν προσπαθείς να ελέγχεις κάθε πτυχή της ζωής του παιδιού σου, ακόμη κι όταν είναι 25, 26 ή 27 ετών, και κάποια στιγμή έχει προσωπική ζωή, πράγματα έξω από το γήπεδο, και προσπαθείς να ελέγχεις κάθε πτυχή της, νομίζω ότι αυτό δεν είναι ποτέ ωφέλιμο. Αλλά αν έχεις έξυπνους γονείς τενιστών, όπως αυτούς που έχουμε τώρα στο tour, σκέφτομαι τον πατέρα του Μπεν Σέλτον ή τον πατέρα του Κάσπερ Ρουντ, ο οποίος είναι απίστευτα έξυπνος. Είμαι τυχερός που μπορώ να πω το ίδιο και για τους γονείς μου. Νομίζω ότι τότε είναι ωφέλιμο και βοηθάει».
Ο Ζβέρεφ γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η επιστροφή ενός παίκτη ύστερα από σοβαρό τραυματισμό. Για τον Αλκαράθ, ωστόσο, θεωρεί ότι η κατάσταση είναι διαφορετική από εκείνη που αντιμετώπισε ο ίδιος.
«Είναι πολύ διαφορετικό, επειδή νομίζω ότι πρόκειται για διαφορετικό τραυματισμό. Ο καρπός ποτέ δεν είναι εύκολος, αυτό είναι σίγουρο. Το ξέρω επειδή και ο αδελφός μου είχε τραυματισμό στον καρπό και χρειάζεται χρόνο για να επιστρέψεις μετά από έναν τέτοιο τραυματισμό. Νομίζω ότι ο δικός μου ήταν διαφορετικός, επειδή έσκισα επτά συνδέσμους και έσπασα δύο οστά και χρειάστηκε να υποβληθώ σε επέμβαση. Μου πήρε έναν χρόνο να επιστρέψω, οπότε ήταν λίγο διαφορετικό. Αισθάνομαι ότι πιθανότατα τώρα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο σωματικής κατάστασης, αν όχι σε καλύτερο, επειδή σίγουρα τους τελευταίους τέσσερις ή πέντε μήνες έχει κάνει πολλή σωματική δουλειά, κάτι που εγώ δεν μπορούσα να κάνω επειδή δεν μπορούσα να περπατήσω. Ελπίζω να είναι λίγο σκουριασμένος στον πρώτο ή τον δεύτερο αγώνα, αλλά μόλις το ξεπεράσει, νομίζω ότι θα είναι υποψήφιος για τον τίτλο, σίγουρα».
US OPEN MEN’S SINGLES DRAW
The post Ζβέρεφ: «Είμαι ένα από τα 128 φαβορί» (vid) appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα