Το Ιράν ή θα παραδινόταν ολοκληρωτικά ή θα επέστρεφε στη λίθινη εποχή. Ο «υπέροχος» λαός του θα ξεσηκωνόταν και θα έριχνε την τυραννική, θεοκρατική ηγεσία του. Στην Τεχεράνη και σε ολόκληρη την ιρανική επικράτεια θα κυριαρχούσε μια Pax Americana, με μια δημοκρατική, φιλοαμερικανική ηγεσία που δεν θα αποτελούσε πια κίνδυνο για το Ισραήλ, δεν θα τροφοδοτούσε φιλοσιιτικά κινήματα στη Μέση Ανατολή και, φυσικά, δεν θα επιχειρούσε ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ολα αυτά μάλιστα θα συνέβαιναν χωρίς το πολυεθνικό κράτος να κατρακυλήσει σε εμφύλιο και να διασπαστεί εις τα εξ ων συνετέθη.
Αυτά και άλλα πολλά φανταζόταν το τρομερό ντουέτο Ντόναλντ Τραμπ – Μπέντζαμιν Νετανιάχου όταν αποφάσιζε να εξαπολύσει πόλεμο κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Μόνο που, όπως αποδείχτηκε, τα όνειρα συχνά απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Ακριβώς έξι μήνες μετά, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη. Ο Νετανιάχου «εκδιώχθηκε» ουσιαστικά από τον πόλεμο μετά το μνημόνιο συνεννόησης που υπέγραψαν ΗΠΑ και Ιράν στην Τεχεράνη και μην μπορώντας να επιδείξει καμία νίκη στο ιρανικό μέτωπο, ξεσπά στην Παλαιστίνη με το βλέμμα στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου.
Η δε κυβέρνηση Τραμπ έχει παγιδευτεί σε ένα τέλμα που η ίδια δημιούργησε, ξεκινώντας έναν πόλεμο για τον οποίο την απέτρεπαν όλοι οι σώφρονες ειδικοί. Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν παραμένει στη θέση του, παρά τη δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και του μεγαλύτερου τμήματος της τότε ηγεσίας κατά τις πρώτες μέρες του πολέμου. Το οπλοστάσιό του και οι πυραυλικές εγκαταστάσεις του έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, όπως και άλλες υποδομές του, αλλά δεν έχουν καταστραφεί. Η χώρα εξακολουθεί να ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, διατηρώντας έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς τις ΗΠΑ και προκαλώντας αναταράξεις στη διεθνή ναυσιπλοΐα και οικονομία. Το περίφημο μνημόνιο συνεννόησης έχει αποδειχτεί κενό γράμμα. Ωστόσο, το Ιράν πιστεύει ότι είναι σε θέση να αντεπεξέλθει σε άλλο ένα κύμα κυρώσεων, οι οποίες θα περιλαμβάνουν πλέον και τρίτες χώρες που διατηρούν οικονομικές και εμπορικές δοσοληψίες μαζί του.
Για «ενέργεια κρατικής και οικονομικής τρομοκρατίας» έκανε λόγο ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγκτσί. Σε επιστολή του προς τον ΟΗΕ την Τετάρτη, ο Αραγκτσί καταδίκασε την απειλή των ΗΠΑ για την επιβολή νέων κυρώσεων, τονίζοντας πως τα μέτρα αυτά είναι σχεδιασμένα για να πλήξουν τον άμαχο πληθυσμό, περιορίζοντας την πρόσβαση σε τρόφιμα, φάρμακα, ιατρικό εξοπλισμό, στην ενέργεια και άλλα αγαθά πρώτης ανάγκης.
Βέβαια, το νέο πακέτο κυρώσεων με την εντυπωσιακή κωδική ονομασία «Επιχείρηση οικονομικός παρίας», που εξήγγειλε την περασμένη Δευτέρα ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, θα πρέπει πρώτα να συγκεκριμενοποιηθεί και ως προς το περιεχόμενό του και ως προς τον χρόνο υλοποίησής του. Και το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου (δολαρίων ή γιουάν) είναι αν οι ΗΠΑ θα τολμήσουν να προχωρήσουν σε κυρώσεις κατά της Κίνας, που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους του Ιράν. Ειδικά ενόψει της πολυαναμενόμενης επίσκεψης του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ στην Ουάσινγκτον τον Σεπτέμβριο.
Τελειώνουν τα όπλα
Ο Τραμπ στρέφεται στον οικονομικό πόλεμο γιατί έχει καταλάβει πως δεν μπορεί να νικήσει σε στρατιωτικό επίπεδο. Αυτό είναι το συμπέρασμα πολλών αναλυτών μετά τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος. Ο ίδιος ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε πριν από λίγες μέρες πως οι ΗΠΑ δεν σκέφτονται να προχωρήσουν σε νέες πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Οσο και αν η κυβέρνηση επιμένει να διαψεύδει, σειρά από ρεπορτάζ που επικαλούνται πηγές του Πενταγώνου επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσινγκτον ξεμένει από βαρύ οπλισμό εξαιτίας του πολέμου. Σύμφωνα με τελευταίο ρεπορτάζ του Reuters, οι ένοπλες δυνάμεις έχουν χρησιμοποιήσει «σχεδόν όλο» το απόθεμά τους ορισμένων πυραύλων ακριβείας. Mε βάση εκτιμήσεις του Κέντρου Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών (CSIS), μέχρι τον Ιούλιο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν χρησιμοποιήσει περίπου το 65% των πυραύλων Patriot που διέθεταν και είχαν μειώσει κατά τουλάχιστον 38% το απόθεμα συστημάτων αναχαίτισης THAAD (Terminal High-Altitude Area Defense).
Επίσης, η Ουάσινγκτον έχει μετακινήσει μαχητικά αεριωθούμενα, πολεμικά πλοία και άλλα στοιχεία στη Μέση Ανατολή από την Ευρώπη και την περιφέρεια Ασίας-Ειρηνικού, δημιουργώντας ερωτήματα για την ετοιμότητα σε άλλες περιοχές. Χθεσινό δημοσίευμα της Washington Post αναφερόταν στην ανησυχία των συμμάχων των ΗΠΑ στη Νότια και Ανατολική Ασία, οι οποίοι φοβούνται ότι η αποψίλωση του αμερικανικού οπλοστασίου καθώς και η μετακίνηση πολεμικών πλοίων και αεροπλάνων ενδέχεται να ενισχύσουν την επιθετικότητα της Κίνας και της Βόρειας Κορέας στην περιοχή. Μια ανησυχία που συμμερίζονται και στελέχη του Πενταγώνου που ασχολούνται με την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.
Βαρύτατο τίμημα
Εντονη ανησυχία επικρατεί στο ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο για το τίμημα που ενδέχεται να πληρώσει το κόμμα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για την ανανέωση των περισσότερων μελών του Κογκρέσου εξαιτίας του πολέμου.
Τον θεωρούν έναν από τους βασικούς λόγους για την εξαιρετικά χαμηλή δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εξελέγη υποσχόμενος να τερματίσει όλους τους πολέμους: μόλις στο 33%, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση των Ipsos/Reuters. Σύμφωνα επίσης με άλλη δημοσκόπηση του ίδιου ειδησεογραφικού πρακτορείου πριν από λίγες μέρες, μόλις το 31% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ του πολέμου.
«Η κυβέρνηση μοιάζει να προσπαθεί μάλλον απελπισμένα να βρει μια διέξοδο από όλο αυτό», σχολιάζει στο Reuters ο Ααρον Ντέιβιντ Μίλερ, Αμερικανός πρώην διπλωμάτης, νυν υψηλόβαθμο στέλεχος στο Ιδρυμα Carnegie.
Σχολιάζοντας τον όρο «οικονομική D-Day» -σαφή αναφορά στην κωδική ονομασία για την ημέρα της απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Νορμανδία- που χρησιμοποίησαν τόσο ο Τραμπ όσο και ο Μπέσεντ σχετικά με το νέο κύμα κυρώσεων κατά του Ιράν, ο Μίλερ κάνει ένα ιδιαίτερα πικρόχολο σχόλιο: «Για μένα, αυτή δεν είναι D-Day. Είναι Desperation Day (Ημέρα Απελπισίας). Δεν νομίζω πως η κυβέρνηση πλησιάζει καν στο να βρει μια διέξοδο».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr