Η εντυπωσιακή άνοδος του ελληνικού τένις τα τελευταία χρόνια δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο ενδιαφέρον για το άθλημα, έφερε νέα παιδιά στα courts και άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για το τι χρειάζεται ώστε αυτή η δυναμική να αποκτήσει πραγματικό βάθος και διάρκεια.
Ο Παναγιώτης Ράγκος, Πρόεδρος του Ο.Α. Καλύμνου και μέλος επιτροπών της ΕΦΟΑ, καταθέτει τη δική του άποψη για ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα ανάπτυξης του ελληνικού τένις: τις υποδομές, την πρόσβαση στα γήπεδα και τον ρόλο που μπορούν να παίξουν τα σωματεία, οι Δήμοι και η Πολιτεία.
Η Ισπανία είχε κάποτε την τύχη να αποκτήσει έναν τεράστιο αθλητή, τον Μανουέλ Σαντάνα. Δεν έμεινε όμως στη λάμψη του πρωταθλητή. Κατάφερε να μετατρέψει τη δημοφιλία που εκείνος δημιούργησε, με ενεργό και τον ίδιο, σε αναπτυξιακό κεφάλαιο.. Περισσότερα γήπεδα, περισσότερους προπονητές, περισσότερα παιδιά, μεγαλύτερη κοινωνική βάση.
Δεκαετίες αργότερα, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στη δική της μεγάλη ευκαιρία.
Οι διεθνείς επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών μας, έβαλαν το τένις στα ελληνικά σπίτια, δημιούργησαν πρότυπα και έκαναν χιλιάδες παιδιά να θέλουν να πιάσουν μια ρακέτα.
Το ενδιαφέρον δημιουργήθηκε. Οι υποδομές όμως κατά την γνώμη μου, δεν ακολούθησαν.
Ασχολούμαι πολλά χρόνια με το τένις και, μέσα από τη διαδρομή και τη θεσμική μου ιδιότητα στο άθλημα, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά αρκετές από τις αδυναμίες που περιορίζουν την ανάπτυξή του.
Και θεωρώ ότι μία από τις σημαντικότερες είναι μπροστά στα μάτια μας.
Χωρίς γήπεδα αγαπητοί, δεν υπάρχει τένις
Το τένις εξαρτάται από την εγκατάσταση. Χρειάζεται συγκεκριμένο χώρο, επιφάνεια, περίφραξη, φωτισμό και συντήρηση.
Κι όμως, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας οι δημόσιες εγκαταστάσεις είναι ελάχιστες ή απουσιάζουν εντελώς.
Το κενό αυτό κάλυψε σε σημαντικό βαθμό η ιδιωτική πρωτοβουλία. Και καλώς το κάλυψε. Ιδιώτες επένδυσαν χρήματα, δημιούργησαν εγκαταστάσεις και πρόσφεραν τη δυνατότητα άθλησης εκεί όπου πολλές φορές δεν υπήρχε.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ιδιωτική εγκατάσταση.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η ιδιωτική εγκατάσταση δεν αποτελεί μία επιλογή, αλλά τη μοναδική επιλογή.
Μια ιδιωτική εγκατάσταση πρέπει να καλύψει την επένδυση, τη συντήρηση, την ενέργεια, το προσωπικό, τη φορολογία και φυσικά να έχει κέρδος. Απολύτως θεμιτό.
Μόνο που τελικά όλο αυτό το κόστος μεταφέρεται στον αθλούμενο.
Και εδώ θα επισέλθω στο κρίσιμο ερώτημα.
Είναι πράγματι ακριβό το τένις;
Πόσες και πόσες φορές δεν έχω ακούσει: “το τένις είναι ακριβό άθλημα, δεν ειναι για μας”, σαν να πρόκειται για φυσικό χαρακτηριστικό του.
Αν όμως είναι από τη φύση του ακριβό, γιατί δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο για παράδειγμα στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία ή στην Αυστραλία;
Οι ρακέτες δεν είναι φθηνότερες εκεί. Ούτε οι μπάλες. Ούτε οι προπονητές εργάζονται χωρίς αμοιβή.
Η διαφορά όμως εκεί βρίσκεται στην υποδομή και στο οικοσύστημα που δημιουργήθηκε γύρω από αυτή.
Εκτεταμένα δίκτυα γηπέδων και συλλόγων, δημόσιες και δημοτικές εγκαταστάσεις και μια μεγάλη βάση αθλουμένων κάνουν το άθλημα περισσότερο προσβάσιμο.
Εμείς, σε σημαντικό βαθμό, ακολουθήσαμε την αντίστροφη πορεία.
Λίγες δημόσιες εγκαταστάσεις, μεγαλύτερη εξάρτηση από τις ιδιωτικές, υψηλότερο κόστος, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση, μικρότερη κοινωνική βάση.
Και τελικά μικρότερη ανάπτυξη.
Το σωστό λοιπόν δεν είναι να λέμε ότι το τένις είναι ακριβό.
Στην Ελλάδα δημιουργήσαμε ένα ακριβό μοντέλο πρόσβασης στο τένις.
Και αυτό έχει συνέπειες. Όταν μια οικογένεια αναρωτιέται πρώτα αν μπορεί να πληρώσει το άθλημα και μετά αν αρέσει στο παιδί της, το κόστος έχει ήδη μετατραπεί σε κοινωνικό φίλτρο.
Και το ταλέντο δεν γνωρίζει ούτε τόπο ούτε οικογενειακό εισόδημα.
Το δευτερο και εξίσου σημαντικό με λιγότερο ορατή συνέπεια..
Τι σωματεία δημιουργούμε; Δημιουργούμε σωματεία στην λογική του κέρδους; Ετσι πρέπει να γίνεται;
Όταν ένα σωματείο δεν διαθέτει δική του ή δημόσια αθλητική βάση και λειτουργεί αποκλειστικά μέσα σε μια ιδιωτική εγκατάσταση, δημιουργείται αντικειμενικά μια σχέση εξάρτησης.
Το ιδιωτικό κλαμπ έχει μια απολύτως θεμιτή επιχειρηματική λογική.
Το σωματείο όμως έχει διαφορετική αποστολή.
Το σωματείο δεν δημιουργείται για να παράγει κέρδος. Δημιουργείται για να παράγει αθλητισμό.
Να φέρνει παιδιά στο γήπεδο, να δημιουργεί ακαδημίες, να αναπτύσσει αθλητές, να οργανώνει αγώνες , τουρνουα και να ανοίγει το άθλημα στην κοινωνία.
Όταν όμως εξαρτάται απόλυτα από μια εμπορική εγκατάσταση, είναι δύσκολο να παραμένει ανεπηρέαστο από την οικονομική της λογική.
Δεν είναι θέμα προθέσεων λοιπόν αλλά δομής..
Γι’ αυτό ένα δημοτικό γήπεδο τένις δεν είναι απλώς ένα ακόμη τεχνικό έργο ενός Δήμου.
Είναι ένα αναπτυξιακό εργαλείο.
Μειώνει το κόστος πρόσβασης, δίνει μεγαλύτερη αυτονομία στο σωματείο, επιτρέπει χαμηλότερες συνδρομές, συνεργασίες με σχολεία και μεγαλύτερη συμμετοχή παιδιών.
Δύο δημόσια γήπεδα σε μια περιοχή όπου σήμερα δεν υπάρχει κανένα μπορούν να γίνουν η αφετηρία μιας ολόκληρης αθλητικής κοινότητας.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε πρώτα έναν χάρτη. Να δούμε πού υπάρχουν δημόσια γήπεδα, σε τι κατάσταση βρίσκονται, πόσο χρησιμοποιούνται και κυρίως πού δεν υπάρχει τίποτα.
Να εντοπίσουμε τις “λευκές περιοχές” του ελληνικού τένις και να υπάρξει ένα πραγματικό σχέδιο συνεργασίας Πολιτείας, Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Ομοσπονδίας και σωματείων.
Οι μεγάλες αθλητικές χώρες δεν γεννήθηκαν απλώς επειδή κάποτε απέκτησαν έναν μεγάλο πρωταθλητή.
Γεννήθηκαν γιατί όταν είχαν τη διορατικότητα να χτίσουν πάνω στο πέρασμά του.
Έτσι έγινε το μπάσκετ μεγάλο και γέμισε γήπεδα και μπασκέτες όλη η χώρα. Ας παραδειγματιστούμε απ την προσφορά και το έργο του τεράστιου Γιώργου Βασιλακόπουλου.
Η Ισπανία είχε τον Σαντάνα και έχτισε μια ολόκληρη εποχή.
Εμείς είχαμε τη δική μας μεγάλη στιγμή.
Το ερώτημα τώρα είναι αν θα την αφήσουμε να περάσει ή αν θα χτίσουμε πάνω της το ελληνικό τένις των επόμενων δεκαετιών.
**Δεν ξέρω αν όλα αυτά μπορούν να γίνουν. Ίσως κάποιες ευκαιρίες να χάθηκαν και κάποιες άλλες να βρίσκονται ακόμη μπροστά μας.
Ξέρω όμως ότι η πορεία ενός αθλήματος δεν καθορίζεται μόνο από εκείνους που φτάνουν στην κορυφή. Καθορίζεται και από το έδαφος που προετοιμάζουμε για όσους έρχονται μετά.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ευθύνη μας.. Οχι να γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο επόμενος μεγάλος πρωταθλητής, αλλά να έχουμε φροντίσει ώστε, όπου κι αν γεννηθεί, να υπάρχει ένα γήπεδο που θα του επιτρέψει να ονειρευτεί.
Παναγιώτης Ράγκος – αναγνώστης Tennis24
Πρόεδρος Ο.Α. Καλύμνου
Μέλος της Εθνικής Επιτροπής (ΕΦΟΑ)
Μέλος της επιτροπής Master (ΕΦΟΑ)
Αντιπρόεδρος της επιτροπής αγωνιστικού σχεδιασμού και πρωταθλημάτων (ΕΦΟΑ)
Η «Άποψή μου» είναι η στήλη του Tennis24 που δίνει βήμα στους φίλους του τένις να εκφράσουν τις απόψεις τους για θέματα που αφορούν το άθλημα.
Στείλτε το κείμενό σας στο info@tennis24.gr, πλήρως ολοκληρωμένο, με ονοματεπώνυμο, σωστή σύνταξη και σε κόσμιο ύφος, με σεβασμό προς τους αναγνώστες και το τένις.
Αν επιθυμείτε, μπορείτε να επισυνάψετε και φωτογραφία σε διαστάσεις 1230×650 pixels (JPG). Διαφορετικά, η φωτογραφία θα επιλεγεί από τη συντακτική ομάδα του Tennis24.
The post Η άποψή μου: Χωρίς γήπεδα, δεν υπάρχει τένις appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα