Ημέρα αντιστασης, ελευθερίας, νίκης της αλήθειας! Η πύρινη πορεία ζωής του λειτουργούσε και ως επιχείρημα-προκατάληψη για την παρουσία του… Αλλά σαν σήμερα (7/11) το 1985, ο «τυφώνας», όπως ήταν το προσωνύμιο του μυθικού πυγμάχου Ρούμπιν Κάρτερ, αποφυλακίστηκε μετά από 19 χρόνια αναίτιου εγκλεισμού για έναν φόνο που δεν έκανε ποτέ…
Αποδείχθηκε και πείστηκε το λευκό κατεστημένο της εποχής του πως ποτέ δεν τον είχε διαπράξει και έτσι ανέκτησε την ελευθερία του. Ο Ρούμπιν «Hurricane» Κάρτερ. Ετσι αναφέρεται από την εποχή της κυριαρχίας του στα ρινγκ της πυγμαχίας. Πηγαία η απονομή της αγγλικής λέξης «τυφώνας» (Hurricane) στην παρουσία του. Οι περιπέτειές του με τη Δικαιοσύνη είχαν παρελθόν – η φυλακή δεν του ήταν άγνωστη ώς τότε… Πλήρωσε όταν και όπως έπρεπε, αλλά το σκοτεινό παρελθόν τύφλωσε τη Δικαιοσύνη. Προσπαθούσε 19 χρόνια να αποδείξει την αθωότητά του αλλά… ήταν μαύρος!
Η σημερινή ημέρα μνημονεύεται ιδιαίτερα -για ευνόητους λόγους- από την αφροαμερικανική κοινότητα, αλλά και «από κάθε άνθρωπο σεβόμενο τη φύση του και την αποστολή της», όπως μας είχε πει το 2009 στη Στοκχόλμη ο Σουηδός ανθρωπολόγος Μάρκους Φέσπεργκ. Το ερέθισμα που του είχαμε δώσει πριν από 17 χρόνια ήταν η ενόχληση που διακρίναμε στις διατυπώσεις ντόπιων για τον αυξανόμενο, τότε, αριθμό μαύρων ανθρώπων που εξασφάλιζαν τη μόνιμη παραμονή τους στη σκανδιναβική χώρα.
Είχε προλογίσει τη δήλωσή του με ένα όνομα: Ρούμπιν Κάρτερ. Με τη διευκρίνιση πως «η δικαίωσή του ήταν μια νίκη της ανθρωπότητας, η Δικαιοσύνη οφείλει να μη μένει προσκολλημένη στο χθες. Υπάρχει νέα, φωτεινή μέρα στην ανθρώπινη σκέψη».
Την ίδια αλήθεια τραγούδησε το 1975 ο Μπομπ Ντίλαν. Το γνωστό συμβολικό τραγούδι «Ηurricane» του μεγάλου τραγουδοποιού είναι εμπνευσμένο από τoν εγκλεισμό στη φυλακή (τον συνάντησε εκεί πολλάκις), την αδικία σε βάρος του Κάρτερ και την ανάγκη απονομής δικαιοσύνης. Ηταν και παραμένει λαϊκός ήρωας – βεβαιώνουμε πως γονείς Αφροαμερικανών μιλούν συχνά στα παιδιά τους για την «αδικία και τη δικαίωση στη ζωή του Κάρτερ».
Γεννήθηκε το 1937 στο Κλίφτον του Νιου Τζέρσεϊ, ένα από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Ηταν 11 χρόνων όταν ένας άντρας επιχείρησε να τον βιάσει… Ο Κάρτερ τον είχε μαχαιρώσει και αποτέλεσμα της άμυνας με μαχαίρι ήταν να οδηγηθεί σε αναμορφωτήριο. Στη δίκη, όταν ενήλικος πλέον άδικα κατηγορήθηκε, το ίδιο περιστατικό της παιδικής του ηλικίας είχε χρησιμοποιηθεί ως βασικό επιχείρημα για την καταδίκη του. Ο ίδιος, «με φωνές και κλάματα» στη δικαστική αίθουσα, φώναζε αθώος.
Δραπέτευσε το 1954 και κατατάχθηκε στον στρατό των ΗΠΑ. Στα 18 χρόνια του, μετά την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης, μετατέθηκε σε αμερικανική βάση στη Δυτική Γερμανία. Εκεί φόρεσε τα πυγμαχικά γάντια. «Δεν ήμουν υπάκουος σε ό,τι λογικό ή παράλογο μου ζητούσαν» είχε πει σε δημοσιογράφους όταν ρωτήθηκε γιατί είχε απολυθεί από τον στρατό «ως ακατάλληλος» μετά από τέσσερα στρατοδικεία. Επέστρεψε στη γενέτειρά του, έχοντας νέες περιπέτειες με τον νόμο: δύο συλλήψεις για ληστείες, καταδίκη, νέα φυλάκιση. Μετά την αποφυλάκισή του (1961), ο Κάρτερ εντάχθηκε στην επαγγελματική πυγμαχία. Η μικρή -ακατάλληλη για το άθλημα- σωματική του διάπλαση δεν του απαγόρευσε να διαπρέψει με έναν επιθετικό τρόπο κίνησης στο ρινγκ και μια γροθιά-δυναμίτη. Νικούσε συχνότερα με νοκ άουτ!
«Here comes the story
of the Hurricane
The man the authorities came to blame
For somethin’ that he never done»
Bob Dylan
Στις 17 Ιουνίου 1966 στο μπαρ «Λαφαγέτ» του Νιου Τζέρσεϊ, δυο άντρες άρχισαν να πυροβολούν. Ο μπάρμαν Τζέιμς Ολιβερ και ο πελάτης Φρεντ Νάουγιοκς έπεσαν αμέσως νεκροί. Ο πελάτης Χέιζελ Τάνις υπέκυψε έναν μήνα αργότερα και ο Ουίλι Μάρτινς επέζησε, αλλά έχασε το ένα μάτι του. Οι Μάρτινς και Τάνις στις καταθέσεις τους υπέδειξαν «δύο μαύρους» ως τους εισβολείς. Χωρίς να αναγνωρίσουν τόσο τον Ρούμπιν Κάρτερ όσο και τον άλλον κατηγορούμενο, Τζον Αρτις, όταν τους αντίκρισαν… Και τι μ’ αυτό; Με τη μαρτυρία δύο λευκών, ο Κάρτερ και ο φίλος του καταδικάστηκαν. Οι δύο καταδικασθέντες συνελήφθησαν επειδή πέρασαν έξω από το μπαρ, 45 λεπτά μετά το φονικό…
«Τέσσερις φορές ισόβια» ήταν το 1966 η απόφαση του δικαστηρίου. Οκτώ χρόνια μετά οι μάρτυρες ανακάλεσαν τις καταθέσεις τους και το ’76 ο Κάρτερ αφέθηκε ελεύθερος αρχικά, αλλά νέες ψευδείς καταγγελίες τον οδήγησαν και πάλι στο κελί. Ο Κάρτερ είχε προλάβει ως έγκλειστος να γράψει βιβλίο με τίτλο «Ο 16ος γύρος». Ο Μπομπ Ντίλαν το διάβασε, τον επισκέφθηκε στη φυλακή και λίγες μέρες μετά έγραψε και τραγούδησε το τραγούδι «Hurricane». Ομότιτλη είναι και η κινηματογραφική ταινία του 1999, με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον στον ομώνυμο ρόλο. Από την επανεξέταση της απόφασης, διαρκές αίτημα συλλογικοτήτων, ακτιβιστών, οργανώσεων με ανθρωποκεντρική αποστολή, πολιτικών από πολλές γωνιές του πλανήτη και καλλιτεχνών, ανακοινώθηκε σαν σήμερα (7/11/1985) η αθωωτική απόφαση. Είδε και πάλι το φως του ήλιου στα 48 χρόνια του. Αποφάσισε να ζήσει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά. Εκεί έφυγε από την όντως περιπετειώδη ζωή του, σε ηλικία 76 ετών, στις 20 Απριλίου 2014.
Διεκδικητής του τίτλου μεσαίων βαρών από το 1963 με απολογισμό πορείας στα ρινγκ: 27 νίκες, 12 ήττες, μία ισοπαλία σε 40 αγώνες. Από τις 27 νίκες, οι 19 με νοκ άουτ. Τυφώνας!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr