Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Ιαν ΜακΓιούαν ο αφηγητής του πρώτου μέρους Τομ Μέτκαλφ εξιστορεί και σχολιάζει ειρωνικά πως «η Βρετανία μετατράπηκε σε αρχιπέλαγος και είδε τον πληθυσμό της να μετατρέπεται στο μισό. Ωστόσο καμιά από τις πυρηνικές συρράξεις του εικοστού πρώτου αιώνα δεν οδήγησε σε ολοκληρωτικό πόλεμο και στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας. Ήταν κι αυτό ένα ψήγμα παρηγοριάς. Δεν ήμασταν εντελώς παράλογοι τελικά».
Έναν αιώνα μετά και συγκεκριμένα το έτος 2119 έχουν γίνει πραγματικότητα όλοι μας οι φόβοι. Ο κόσμος έχει επιβιώσει έπειτα από αλλεπάλληλους πολέμους και έναν Κατακλυσμό πληρώνοντας πολύ ακριβά το τίμημα της περιβαλλοντικής κρίσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πάρα ένα αχανές πεδίο μαχών ανάμεσα σε ένοπλες ομάδες και η Νιγηρία είναι πλέον η νέα υπερδύναμη. Ο πλανήτης έχει αλλάξει για πάντα μορφή με επανεκκίνηση της ζωής σε πιο αργούς και άνευρους ρυθμούς και με εκφάνσεις μιας ήπιας τεχνολογίας σε ένα κλίμα γενικευμένης αμηχανίας σε σχέση με το παρελθόν.
Σε αυτόν ακριβώς τον παρελθόντα χρόνο, τον τωρινό δικό μας, ο ερευνητής Μέτκαλφ ανατρέχει και βυθίζεται εμμονικά αναζητώντας μια χαμένη ποιητική σύνθεση ενός διάσημου Βρετανού συγγραφέα γραμμένη για τη σύζυγο και σύντροφό του.
Μέσα από κάθε είδος γραπτού ή ψηφιακού υλικού επιδίδεται ηδονικά στην ανασύσταση της ζωής των δύο πρωταγωνιστών και του περίγυρού τους, ενός μικρού κύκλου κυρίως από λογοτέχνες και ακαδημαϊκούς, ενός φασματικού κύκλου του Μπλούμσμπερι με τις ίντριγκες, τα μυστικά, τις επιτυχίες, τα αδιέξοδα και το κυνήγι της αναγνώρισης που χαρακτηρίζουν τους δημιουργούς και καλλιτέχνες της δικής μας εποχής. Οι δυσκολίες να εντοπίσει το μεγάλο, χαμένο ποίημα «Μία Κορόνα για τη Βίβιαν» του Φράνσις Μπλάντι, ενός επιγόνου του Γουέρντσγουορθ, του Κιτς και του Έλιοτ, επικεντρώνονται στην αθέατη πλευρά της ζωής της Βίβιαν, μούσας του ποιητή. Θα τη φωτίσει το ημερολόγιό της, το τεκμήριο-εξομολόγηση, σαν άλλο αρχαιολογικό εύρημα που αποτελεί και το δεύτερο και τελευταίο μέρος του μυθιστορήματος, μια εγκιβωτισμένη αφήγηση και σύνοψη μιας ζωής που απηχεί το τραύμα, την ενοχή, τις αντιφάσεις και τη σαρωτική δύναμη της επιθυμίας.
Ιαν ΜακΓιούαν | Τι μπορούμε να γνωρίζουμε
| Μυθιστόρημα
| Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
| Σελ. 454, Εκδόσεις Πατάκη, 2026
Ο Ιαν ΜακΓιούαν είναι ένας από τους εμβληματικούς σύγχρονους Βρετανούς συγγραφείς, γνωστός για την κομψή και ακριβή πρόζα του, την περίπλοκη ανέλιξη της πλοκής και την εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης. Γεννημένος το 1948 στο Χάμσαϊρ έζησε τα παιδικά του χρόνια σε διάφορες χώρες λόγω της στρατιωτικής καριέρας του πατέρα του. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ και παρακολούθησε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας με καθηγητή τον συγγραφέα Μάλκολμ Μπράντμπερι.
Δύο κόσμοι
Ξεκίνησε τη λογοτεχνική του πορεία τη δεκαετία του 1970 γράφοντας σκοτεινές και γοτθικές ιστορίες, ενώ γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του καιρού μας. Έχει τιμηθεί με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και το κορυφαίο βραβείο Booker το 1998 για το μυθιστόρημά του Αμστερνταμ.
Στο Τι Μπορούμε να γνωρίζουμε οι δυο αφηγήσεις ξεπροβάλλουν σαν δύο κόσμοι, δυο φωνές που αναδύονται από τα βάθη της μνήμης σαν δύο νησιά που δεν χάθηκαν στον επινοημένο Κατακλυσμό του ΜακΓιούαν. Η φωνή του νεαρού ερευνητή νοσταλγεί ό,τι έχει αμετάκλητα χαθεί, ό,τι δημιούργησε και ό,τι κατέστρεψε ο κύκλος του δικού μας ιστορικού χρόνου και σαν αντιφώνηση, η γυναικεία φωνή της ηρωίδας καταγράφει το άχθος, την ανάγκη μεταμέλειας, το έλλειμμα της ανθρώπινης συνθήκης με όλη τη δραματικότητα και την ειλικρίνεια μιας εξομολογούμενης μαρτυρίας. Το τελευταίο μυθιστόρημα του ΜακΓιούαν είναι ένα υβριδικό είδος επιστημονικής φαντασίας, το κυνήγι ενός λογοτεχνικού θησαυρού, σχόλιο της μετα-Μπρέξιτ εποχής, μια μετα-αποκαλυπτική σύνθεση του κόσμου που κοιτά κατάματα το πεζό και αδιάφορο παρόν με την προοπτική ενός σκοτεινού μέλλοντος.
Η μετάφραση της Κατερίνα Σχινά εξασφαλίζει την απόλαυση της πολυεπίπεδης αφήγησης με γλωσσική ακρίβεια και ευαισθησία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr