Η ζωή είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδήλωση οποιασδήποτε δραστηριότητας, ένας χώρος στον οποίο μια μορφή μπορεί να τείνει στην υλοποίηση του έργου της. Το μοντέλο της αγοράς τείνει να κλείσει αυτόν το χώρο όσο το δυνατόν περισσότερο, χρησιμοποιώντας δύο θεμελιώδεις στρατηγικές.
Πρώτον, η ζωή στερείται στο μεγαλύτερο μέρος του σύμπαντος. Χωρίς να φτάσουμε στις καρτεσιανές υπερβολές του να θεωρούμε κάθε μη ανθρώπινο ον ως μηχανή, παραμένει το γεγονός ότι τα ζώα συνήθως αντιμετωπίζονται ως μηχανές για την παραγωγή κρέατος, γάλακτος, αυγών, εργασίας και στερούνται εξ ορισμού οποιαδήποτε επαφή με τον πολιτισμό και την ομορφιά. Η ύπαρξή τους είναι καθαρά επαναλαμβανόμενη, επιβάλλεται καθοδηγούμενη από ένα αδυσώπητο ένστικτο. Είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: δεδομένων των φρικτών συνθηκών που νομιμοποιούνται από αυτόν τον ορισμό, τα τέρατα που προκύπτουν μπορούν μόνο να την επιβεβαιώσουν. Και στερούνται κάθε ανεξάρτητη ζωτικότητα στο μη οργανικό περιβάλλον, δικαιολογώντας έτσι τη χρήση της ως απλό εργαλείο και γελώντας με όσους σκέφτονται διαφορετικά. Οποιαδήποτε παραβίαση του δικού τους παραδείγματος προκαλεί πάντα τη γελοιοποίηση ως όπλο άμυνας.
Δεύτερον, υιοθετώντας τη θεωρία της εξέλιξης όχι μόνο με περιγραφικούς όρους αλλά και ως πηγή αξιών, επιχειρείται να αναχθεί η οργανική ζωή, ακόμη και η ανθρώπινη, σε μια απλή αναπαραγωγή του εαυτού της, στην επιβίωση με κάθε κόστος, στην επιβίωση αυτού που δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να προκαλεί πάντα τη χλεύη ή τον αυτοσαρκασμό ως όπλο άμυνας, σύμφωνα με το παράδειγμα του «Πασκουαλίνο και οι επτά καλλονές». (*)
Πιστεύω ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι ένα θέατρο εκδήλωσης δραστηριότητας, επομένως ότι η ζωή τα διαπερνά όλα, ότι όλα είναι προικισμένα, δυνητικά, με ψυχή, και ούτε καν οι μηχανές δεν είναι ποτέ απλώς μηχανές. Ωστόσο, πιστεύω επίσης ότι δεν πρέπει να περιοριστούμε στο να συλλογιστούμε αυτή τη δυνατότητα, ίσως με μια αυτάρεσκη στάση, αλλά πρέπει να δεσμευτούμε να την αναπτύξουμε, με την επίγνωση ότι υπάρχει περισσότερη ζωή όσο περισσότερο το θέατρο γεμίζει με χαρακτήρες και ιστορίες. Για αυτή την πληρότητα πρέπει να εργαστούμε σε ένα έργο που είναι επίσης παιχνίδι.
Οχι για μια άδεια σκηνή, για μια κατατονική και ασήμαντη ύπαρξη που είναι για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς ήδη νεκρή, αλλά για έναν πλούσιο και αρθρωμένο ιστό σχέσεων, παθών, επιλογών. Και, αν οι παθιασμένες επιλογές μας συνεπάγονται την παύση της οργανικής ύπαρξης, θα είναι ένα τέλος που αναγνωρίζεται και γίνεται αποδεκτό με ειλικρίνεια και θάρρος, γιατί αξίζει όχι ένα πεπρωμένο που πάντα φοβόμαστε και αποφεύγουμε, αλλά συνεχώς και παραδόξως συνειδητοποιείται, γιατί ο φόβος του θανάτου αναστέλλει τη ζωή, επομένως σκοτώνει, περισσότερο από τον ίδιο τον θάνατο.
* Ταινία της Λίνα Βερτμίλερ (1975) όπου ένας μικροαπατεώνας προσπαθεί να προστατεύσει την τιμή των επτά αδελφών του, επιστρατεύοντας κάθε μέσο για να επιβιώσει.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr