Στα μπουζούκια τα λουλούδια είναι ήδη κομμένα. Ηδη νεκρά δηλαδή. Δολοφονημένα– ε, δεν κοπήκαν κι από μοναχά τους. Αυτό είναι κάπως βολικό, γενικότερα. Και για τα λουλούδια και για τους ανθρώπους. Πού να κάθεσαι τώρα να εξηγείς γιατί κάτι ζωντανό κατέληξε διακοσμητικό ή… ξεχασμένο;
Ο Σταμάτης Γονίδης καλωσόρισε τον εγκληματία, ναζιστή, πρόσφατα αποφυλακισμένο Ηλία Κασιδιάρη ως «φίλο του» στο νυχτερινό κέντρο που τραγουδά. Και καλά, για τον Γονίδη ολόκληρη εγκληματική οργάνωση μπορεί να γίνει παρεάκι, η καταδίκη μια προσωπική περιπέτεια, ο ναζισμός ένα κουσούρι που παραβλέπουμε γιατί… «αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματά του!». Οι υπόλοιποι θαμώνες, «παρεάκι» κι αυτοί; Ολοι; Φασίστες; Πώς λέγεται το κέντρο αυτό: «Η Ωραία Ακροδεξιά»;
Δεν πιστεύω πως όλοι οι θαμώνες ήταν φασίστες. Ξέρω όμως πως ο φασισμός έχει καταλάβει κάτι που αρκετοί αριστεροί ακόμη υποτιμούν: πριν ζητήσει την εξουσία, ζητάει πρώτο τραπέζι πίστα. Να αποκτήσει οικειότητα. Να γίνει ο Ηλίας το παιδί, ο «φίλος». Να ντραπεί ο διπλανός να χαλάσει τη βραδιά αναφέροντας τους δολοφονημένους. Τόση αγένεια, ενώ μόλις ήρθε το δεύτερο μπουκάλι;
Σήμερα, δεν χρειάζεται να τραγουδήσεις ναζιστικό ύμνο. Αρκεί να καλωσορίσεις τον ναζιστή από πίστας. Να οδηγήσεις τους παρευρισκόμενους στο χειροκρότημα. Ή στη σιωπή, για να μη «χαλάσουν την παρέα». Και κάπως έτσι, η μνήμη καταλήγει στο πρόγραμμα του μαγαζιού: θα ακουστεί μόνο αν τη ζητήσει κανείς. Θα τη ζητήσει κανείς; Παραγγελιά;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr