Στα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό, η αροδάφνα ήταν ο κοντινός χείμαρρος, γεμάτος με τα ροζ κεφάλια επάνω στις βαθυπράσινες από τα φύλλα της βέργες. Και δίπλα η σκοτεινή μορφή του αιωνόβιου κυπαρισσιού. Τότε αυτά τα φύλλα χρησίμευαν στα κεφάλια μας σαν φτερά Ινδιάνων, στην κοντινή τούμπα. Βέβαια και το κορίτσι που το φώναζε η μάνα του στη γειτονιά «μουρή ρουδαφνούλα» ήταν για μένα το ροζωπό της πρόσωπο ταιριαχτό με την αροδάφνα του ποταμού.
Ξέραμε πως ήταν θεόπικρη και δεν την πλησίαζε ζώο. Όμως η τραυματική μου μνήμη την έχει πάντα σαν κινηματογράφο, μαζί με την Αμιλτώ. Ελαφρά καμπουριαστή, με ασημένια μαλλιά και ένα πρόσωπο με το ελαφρά περιπαικτικό της γαλανό βλέμμα. Ήταν η γητεύτρα. Η μάνα μου με εμπιστεύτηκε σ’ αυτήν να διώξει την τεράστια μυρμηγκιά που τυραννούσε το μεγάλο μου δάχτυλο. Και σ’ ένα ολόγιομο φεγγάρι, με τον γκιώνη στο σκοτεινό κυπαρίσσι, με κατέβασε στο ποτάμι με τις αροδάφνες, σ’ ένα απόκοσμο τοπίο που γυάλιζε στα βραχάκια της όχτης, και άρχισε να κόβει τα φύλλα της αροδάφνας, να τα τρίβει στον κάλο, να λέει ακαταλαβίστικα λόγια και να τα βάζει μετά πακέτο στο βραχάκι. Στο τέλος έβαλε μια πετρούλα απάνω τους και με διέταξε να φύγω τρέχοντας χωρίς να κοιτάζω πίσω μου. Αυτή η τρεχάλα, ο φόβος, ο γκιώνης στο κυπαρίσσι διώξανε τη μυρμηγκιά.
Όμως ήτανε και οι αλυγαριές, πολύχρωμες, μυρωδάτες, αντάμα το καλοκαίρι με τις αροδάφνες. Αυτές φτιάχνανε καλάθια. Οι δυο Αϊβαλιώτες ήρθαν από απέναντι, ο Μιχάλης και ο Παναγιώτης, οι καλαθάδες, κάτω από την καρυδιά, βάζανε τις βέργες τους στο νερό, φτιάχνανε τον πάτο, τον σκελετό και το χερούλι με τις αλυγαριές και μετά μπλέκανε το καλάμι, που το άνοιγε το ξύλινο σχιστήρι στα τέσσερα. Καλάθια για τις ελιές, κοφίνια, κόφες, πανέρια. Κι αυτή, ο Άγνος του Θεόφραστου, ήταν θεόπικρη σαν την αροδάφνα.
Και φαίνεται πως αυτά που θυμάμαι μπορεί να είναι τα καλάθια των φίλων, αλλά μου ’μεινε νοερά η πικράδα στο στόμα και η απορία πώς ήταν δυνατόν, σαν έμαθα πως έβραζαν τα «λυγαροκούκουτσα», τα μικρά σφαιρίδια των καρπών της, και τα πότιζαν σ’ αυτούς με ακράτητες διάρροιες. Έδενε το άντερο και έσφιγγαν τα πάντα για μια βδομάδα.
Η μάνα μου έλεγε πολλές φορές πως τα παλιά χρόνια πότιζαν με ζουμί αροδάφνας αυτούς που θέλανε να ξεπατώσουν. Πώς τώρα γινότανε αυτό κανείς δεν το έψαξε. Δεν ξέρανε τότε από κυάνια και τέτοια. Ξέρανε όμως πως ξεπάστρευε δίκαιους και αδίκους.
Όσο για τη συντρόφισσά της την αλυγαριά, ήταν σαν τα δύο πρόσωπα του Ιανού, σαν τον Κάιν και τον Αβελ. Και από τότε στο μυαλό μου στάθμιζα την παράλογη πορεία του κόσμου, σαν μια λυγαριά και μια ροδοδάφνη. Και τώρα ακόμα, αυτοί οι δυο καλοκαιριάτικοι θάμνοι, στους φονικούς καιρούς της αδικίας του ισχυρού απέναντι στο δίκαιο, παρά την ομορφιά τους, αυτά μου θυμίζουν.
*Πολίτης του Αιγαίου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr