Πολιτικός ευνουχισμός: Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική ζωή επιχειρείται να μετατραπεί σε έναν αποστειρωμένο διάδρομο νοσοκομείου. Κάτω από τον μανδύα του εκσυγχρονισμού, βιώνουμε μια πρωτοφανή μετάλλαξη: Την ποινικοποίηση της ανθρώπινης παρέμβασης και την ανάδειξη της γραφειοκρατικής διαδικασίας σε μια νέα, αλάθητη θρησκεία.
Το πολιτικό θέατρο του παραλόγου
Το πρόσφατο παράδειγμα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ –πέρα από τα όποια πραγματικά σκάνδαλα– αποτελεί το τέλειο σκηνικό γι’ αυτόν τον παραλογισμό. Παρακολουθούμε μια συντονισμένη προσπάθεια να βαφτιστεί ως ύποπτη παρέμβαση ακόμα και η στοιχειώδης επικοινωνία ενός εκπροσώπου του λαού με τη διοίκηση.
Όταν ένας βουλευτής σηκώνει το τηλέφωνο για να αναδείξει μια προφανή αδικία που υφίσταται ένας πολίτης, οι «ιεροκήρυκες της νομιμότητας» σπεύδουν να τον ποινικοποιήσουν. Στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν ρόλο, είτε από υποκρισία είτε από πλήρη άγνοια της ζωής, μας επιβάλλουν να δεχτούμε a priori ότι το σύστημα λειτουργεί τόσο τέλεια, που κάθε αίτημα για βοήθεια αποτελεί εκτροπή. Αν το σύστημα σε αδικεί, η απάντηση είναι η στερεότυπη επωδός: «Κάντε προσφυγή». Μας ζητούν, δηλαδή, να εμπιστευτούμε μια διαδικασία προσφυγήςc που λειτουργεί με την ίδια δυσκίνητη λογική που δημιούργησε το πρόβλημα, εγκλωβίζοντας τον πολίτη σε έναν ατέρμονο γραφειοκρατικό λαβύρινθο.
Από τις Βρυξέλλες στο chatbot: Η κατάργηση του ανθρώπου
Αυτή η νοοτροπία πηγάζει από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τα στελέχη των μεγάλων επιχειρήσεων που ευαγγελίζονται την πλήρη τυποποίηση. Με το «ιερό δισκοπότηρο» του ΑΙ ανά χείρας, υπόσχονται έναν κόσμο χωρίς λάθη, επειδή θα είναι ένας κόσμος χωρίς ανθρώπινη κρίση.
Όμως, η ειρωνεία είναι εκκωφαντική: Ας μας πει έστω και ένας πολίτης που εξυπηρετήθηκε καλύτερα από τα chatbot και τα αυτοματοποιημένα μενού των τραπεζών, από ό,τι στο φυσικό κατάστημα. Εκεί, ο υπάλληλος μπορούσε να κατανοήσει την ιδιαιτερότητα του προβλήματος και να δώσει λύση. Σήμερα, η τεχνοκρατική προσέγγιση καταργεί την ενσυναίσθηση και τη βαφτίζει «παρέμβαση», ενώ στην πραγματικότητα η ανθρώπινη κρίση είναι η μόνη δικλείδα ασφαλείας απέναντι στην τυφλή αλγοριθμική αδικία.
Ο ευνουχισμός του πολίτη
Η επιμονή των Βορειοευρωπαίων και των εγχώριων υποστηρικτών τους στην αποθέωση της διαδικασίας δεν στοχεύει στην πάταξη της διαπλοκής, αλλά στον απόλυτο ευνουχισμό του πολιτικού και του πολίτη.
Ο βουλευτής παύει να είναι ο συνδετικός κρίκος της κοινωνίας με την εξουσία και γίνεται ένας απλός παρατηρητής.
Ο πολίτης μετατρέπεται σε έναν αριθμό πρωτοκόλλου που δεν δικαιούται να ενοχλεί κανέναν, επειδή δεν υπάρχει πλέον κανένας άνθρωπος για να τον ακούσει.
Η παρέμβαση ως πράξη λογικής
Συμφωνούμε όλοι στην ανάγκη για δίκαιες και διαφανείς διαδικασίες. Όμως, οι διαδικασίες φτιάχνονται από ανθρώπους και, ως εκ τούτου, δεν είναι αλάθητες. Όταν ένα σύστημα κολλάει ή αδικεί, η εμμονή στην πιστή τήρησή του δεν είναι εκσυγχρονισμός, είναι τυραννία.
Το να ζητάς το δίκιο σου εκτός ενός δυσλειτουργικού κουτιού δεν είναι παρέμβαση αλλά ένστικτο επιβίωσης. Η πραγματική δημοκρατία απαιτεί αντανακλαστικά και ανθρώπινη επαφή. Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, ένα τηλεφώνημα που ζητάει την εφαρμογή της κοινής λογικής δεν είναι έγκλημα, αλλά η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στον παραλογισμό ενός κόσμου που θέλει να μας μετατρέψει σε απλούς θεατές της ίδιας μας της ζωής.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Εικόνα τεχνητής νοημοσύνης
The post Η τυραννία της διαδικασίας: Το θέατρο του παραλόγου και ο πολιτικός ευνουχισμός appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα
Paron.gr