Υπάρχουν ήττες που περνούν απαρατήρητες. Και υπάρχουν ήττες που λένε μια ολόκληρη ιστορία.
Όχι γιατί είναι μεμονωμένες, αλλά γιατί όταν τις βάλεις δίπλα-δίπλα αρχίζουν να σχηματίζουν μοτίβο.
Η εικόνα του Αλεξάντερ Ζβέρεφ με 13 συνεχόμενες ήττες απέναντι σε παίκτες με υψηλότερο ranking και την πρόσφατη ήττα στο Μόναχο από τον Φλάβιο Κομπόλι με 6-3, 6-3 ενώ υπερασπιζόταν τον τίτλο του, η νέα αγωνιστική αστάθεια του Στέφανου Τσιτσιπά με back-to-back ήττες σε πρεμιέρες στο χώμα (Monte-Carlo, Munich) για πρώτη φορά στην καριέρα του κατρακυλώντας στο Νο. 80, αλλά και η συντριβή του Ντανίλ Μεντβέντεφ από τον Ματέο Μπερετίνι με 6-0, 6-0 στο Monte Carlo Masters, δεν είναι απλώς ξεχωριστά αποτελέσματα.
Είναι διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου φαινομένου.
Μιας γενιάς που είχε ταλέντο, είχε ευκαιρίες, είχε τελικούς αλλά δεν έγινε ποτέ κυρίαρχη.
Οι δύο Grand Slam πρωταθλητές
Ο Ντανίλ Μεντβέντεφ θα μείνει στην ιστορία ως νικητής του US Open το 2021. Είναι από τους ελάχιστους παίκτες της γενιάς του που κατάφεραν να κατακτήσουν Grand Slam. Κι όμως, χρόνια μετά, βρίσκεται να γράφει ένα από τα πιο σπάνια και βαριά αρνητικά στατιστικά για κάποιον τροπαιουχο Grand Slam: μια ήττα με 6-0, 6-0 σε επίπεδο ATP ενώ βρίσκεται στο τοπ10.
Ένα αποτέλεσμα που δεν ταιριάζει με το προφίλ ενός παίκτη κορυφής.
Δίπλα του, ο Ντόμινικ Τιμ, ο άλλος Grand Slam πρωταθλητής της ίδιας γενιάς. Κατέκτησε το US Open το 2020, σε έναν τελικό που έμοιαζε με αλλαγή εποχής.
Όμως αυτή η αλλαγή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ πραγματικά. Οι τραυματισμοί, η αστάθεια και οι πνευματικές διακυμάνσεις τον κράτησαν μακριά από την κορυφή, και η επιστροφή στην ελίτ έμεινε περισσότερο υπόσχεση παρά πραγματικότητα.
Ο πιο επιτυχημένος χωρίς Grand Slam
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση όλων είναι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Ο πιο επιτυχημένος τενίστας χωρίς Grand Slam τίτλο.
Παίκτης με σταθερή παρουσία στην ελίτ, 2 ATP Finals τίτλους, 7 τίτλους Masters, χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο και διαρκή παρουσία σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων.
Κι όμως, το τελευταίο διάστημα η εικόνα του δείχνει ότι δεν έχει το κάτι παραπάνω, με συνεχόμενες ήττες απέναντι σε παίκτες με υψηλότερο ranking.
Τελικά, στο πιο κρίσιμο σημείο πάντα κάτι λείπει. Τρεις χαμένοι τελικοί Grand Slam και μια καριέρα που ισορροπεί ανάμεσα στη συνέπεια και την αδυναμία υπέρβασης απέναντι στη νέα κυριαρχία των Αλκαράθ και Σίνερ.
Οι “σχεδόν πρωταθλητές”
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στους υπόλοιπους εκπροσώπους αυτής της γενιάς.
Ο Στέφανος Τσιτσιπάς έφτασε δύο φορές (RG, AO) σε τελικό Grand Slam. Έδειξε ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά στο τέλος βρήκε απέναντί του τον Νόβακ Τζόκοβιτς, τον τενίστα με τους περισσότερους μεγάλους τίτλους στην ιστορία του αθλήματος, που δεν άφησε περιθώριο αμφισβήτησης.
Σήμερα, όμως, η πορεία του έχει αλλάξει δραματικά, με back-to-back ήττες σε πρεμιέρες στο χώμα (Monte-Carlo, Munich) για πρώτη φορά στην καριέρα του, δείχνοντας πόσο γρήγορα μπορεί να χαθεί η σταθερότητα στο σύγχρονο τένις.
Ο Κάσπερ Ρουντ έφτασε επίσης δύο φορές (2×RG) σε τελικό Grand Slam, όμως εκεί βρέθηκε απέναντι στον “βασιλιά του χώματος”, Ραφαέλ Ναδάλ, σε ένα επίπεδο που στο French Open θεωρείται ιστορικά αξεπέραστο, με τον Ναδάλ να έχει 14 τίτλους σε ισάριθμους τελικούς.
Η σύγκριση που πονάει
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της διαφοράς, αρκούν οι αριθμοί:
Η γενιά του 1980, με παίκτες όπως οι Ρότζερ Φέντερερ, Ραφαέλ Ναδάλ και Νόβακ Τζόκοβιτς, κατέκτησε πάνω από 80 Grand Slam τίτλους.
Η γενιά του 1990, με εκπροσώπους όπως οι Ντανίλ Μεντβέντεφ, Ντόμινικ Τιμ, Αλεξάντερ Ζβέρεφ και Στέφανος Τσιτσιπάς, μετρά μόλις 2.
Και ήδη, η γενιά του 2000, με τους Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ, έχει φτάσει τους 11 τίτλους και συνεχίζει.
Δεν πρόκειται απλώς για διαφορά, αλλά για χάσμα.
Στη σκιά των θρύλων
Για χρόνια μεγάλωσαν στη σκιά των Ρότζερ Φέντερερ, Ραφαέλ Ναδάλ και Νόβακ Τζόκοβιτς. Και όταν αυτή η σκιά άρχισε να μικραίνει, δεν βρήκαν ποτέ ένα σταθερό παράθυρο απόλυτης κυριαρχίας, καθώς ήδη εμφανιζόταν η επόμενη κυρίαρχη γενιά των Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ.
Το πραγματικό δίδαγμα
Αυτό που αποτυπώνεται δεν είναι το αποτέλεσμα ενός αγώνα ή η πορεία ενός μόνο παίκτη, αλλά η συνολική εικόνα μιας ολόκληρης γενιάς.
Η γενιά του Ζβέρεφ, του Τσιτσιπά και του Μεντβέντεφ, μαζί με τους υπόλοιπους εκφραστές της, που έφτασε πιο κοντά από κάθε άλλη στην κορυφή του σύγχρονου τένις, χωρίς όμως να καταφέρει να την κατακτήσει με διάρκεια και κυριαρχία.
Το πιο δύσκολο δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, είναι να μείνεις εκεί, να αντέξεις την πίεση, την αστάθεια και την επόμενη γενιά που έρχεται να σε αμφισβητήσει, και να αποδείξεις ξανά και ξανά την αξία σου.
Γιατί τελικά, αυτή η γενιά δεν κατάφερε ποτέ να εδραιωθεί στην κορυφή και, μέσα από έντονες διακυμάνσεις, δεν μετέτρεψε την παρουσία της στην ελίτ σε πραγματική κυριαρχία.
Γιώργος Πίστας – Προπονητής Τένις/αναγνώστης του Tennis24
“Η άποψή μου” είναι μια θεματική στήλη του Tennis24, ικανοποιώντας έτσι την “ανάγκη” των αγνών φιλάθλων να εκφράσουν την γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα (τενιστικό) τους απασχολεί.
Τα κείμενα τα οποία θα αποστέλλονται ηλεκτρονικά στο info@tennis24.gr, θα πρέπει να είναι ολοκληρωμένα, με ονοματεπώνυμο, συντακτικά ορθά (τόνους, διαστήματα, παράγραφοι, όχι κεφαλαία) και φυσικά να σέβονται τον αναγνώστη και το ίδιο το άθλημα, σε κόσμιο και τενιστικό πλαίσιο.
Aν θέλετε να επισυνάψετε και μια φωτογραφία της αρεσκείας σας, θα πρέπει να έχει διάσταση 1230×650 pixels σε jpg μορφή, διαφορετικά θα επιλέξουμε εμείς μια αντιπροσωπευτική για το άρθρο σας.
The post Η χαμένη γενιά του τένις: Ζβέρεφ, Τσιτσιπάς, Μεντβέντεφ appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα