Ο Θανάσης Χειμωνάς αποχαιρέτισε τον Αλέξη Σταμάτη, με λόγια βαθιάς συγκίνησης, ανατρέχοντας στη μακρά φιλία και τη δημιουργική τους πορεία που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Σε ανάρτησή του, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος μίλησε για έναν «σπάνιο άνθρωπο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, περιγράφοντας τον Αλέξη Σταμάτη ως έναν χαρισματικό δημιουργό, έναν σημαντικό εκπρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και έναν σταθερό φίλο επί σειρά ετών. Ο Θανάσης Χειμωνάς θυμήθηκε τις ατελείωτες συζητήσεις τους για τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, την πολιτική, τα ταξίδια και το ποδόσφαιρο, αλλά και τις στιγμές που μοιράστηκαν παρουσιάζοντας βιβλία και δίνοντας κοινές συνεντεύξεις.
«Το “Μπαρ Φλομπέρ” ήταν ένα βιβλίο ορόσημο για τα σύγχρονα ελληνικά γράμματα- αν και το αγαπημένο μου ήταν πάντα το “Σαν τον κλέφτη μες’ στη νύχτα” για το οποίο ψιλοτσακωνομασταν καθώς ο ίδιος μια εποχή το είχε αποκηρύξει».
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη μάχη που έδινε ο Αλέξης Σταμάτης με προβλήματα υγείας και στη συγκλονιστική τελευταία τους επικοινωνία.
«Τον πήρα τηλέφωνο προχθές, να του ευχηθώ χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του. Πολλές φορές. Δεν το σήκωσε. Μέσα μου ήξερα τι σημαίνει αυτό…», κατέληξε ο Θανάσης Χειμωνάς για τον θάνατο του Αλέξη Σταμάτη.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Θανάση Χειμωνά για τον Αλέξη Σταμάτη:
«Γνώρισα τον Αλέξη την εποχή που έκανα τα πρώτα μου βήματα στα γράμματα, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, στα θηριώδη πάρτυ που έκανε εκείνη την εποχή η θρυλική εκδότρια του Κέδρου, Κάτια Λεμπέση. Ο Αλέξης παρέμεινε από τότε ένας καλός και πιστός φίλος. Συζητούσαμε με τις ώρες για τα πάντα.
Για λογοτεχνία, για σινεμά, για πολιτική, για γκόμενες. Κάναμε μαζί ταξίδια και βλέπαμε στην τηλεόραση Μουντιάλ, Τσάμπιονς Λιγκ και- φυσικά- τον αγαπημένο μας Ολυμπιακό. Ήπιαμε άπειρα ποτά. Εγώ δηλαδή. Αλέξης, ως γνωστόν, δεν έπινε. Δώσαμε μαζί κοινές συνεντεύξεις και παρουσίασα σχεδόν όλα του τα βιβλία. Πολλοί έφταναν σε σημείο να μας μπερδεύουν. Ο Αλέξης βέβαια ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερος αλλά ήταν και Ντόριαν Γκρέι! Άνετα περνούσαμε για συνομήλικοι.
Ο Αλέξης Σταματης ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος. Καλοσυνάτος, ευγενικός, πανέξυπνος. Ηταν όμως και ένας πραγματικά χαρισματικός και ταλαντούχος δημιουργός. Σε κάθε μορφή τέχνης με την οποία αποφάσιζε να καταπιαστεί. Υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς συγγραφείς της λογοτεχνικής γενιάς μας. Το «Μπαρ Φλομπέρ» ήταν ένα βιβλίο ορόσημο για τα σύγχρονα ελληνικά γράμματα- αν και το αγαπημένο μου ήταν πάντα το «Σαν τον κλέφτη μες’ στη νύχτα» για το οποίο ψιλοτσακωνόμασταν καθώς ο ίδιος μια εποχή το είχε αποκηρύξει. Είναι βέβαιο πως αν η μητρική του γλώσσα ήταν τα αγγλικά ή τα γαλλικά, ο Αλέξης θα είχε γνωρίσει παγκόσμια καταξίωση.
Ήξερα πως δεν ήταν καλά. Μου το είχε πει ο ίδιος πριν μερικούς μήνες. Ταλαιπωρούταν με θέματα υγείας από το 2012 και αυτή τη φορά έπασχε από μια από αυτές τις ασθένειες που τις ακούς για πρώτη φορά και αμέσως καταλαβαίνεις πως τα πράγματα είναι ζόρικα. Τον Μάιο που μιλήσαμε για τελευταία φορά όμως ήταν χαρούμενος. Μια εξέταση που είχε κάνει ήταν πολύ καλή και αυτό έδειχνε πως μάλλον θα τα κατάφερνε. Από τότε, πέρασαν δύο μήνες. Πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα σε τέτοιες περιπτώσεις…
Τον πήρα τηλέφωνο προχθές, να του ευχηθώ χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του. Πολλές φορές. Δεν το σήκωσε. Μέσα μου ήξερα τι σημαίνει αυτό…».
Efsyn.gr