Οι εικόνες των διαδηλώσεων στην Πουέρτα Ντελ Σολ, όπως και των μαζικών εξεγέρσεων έξω από τα λύκεια του Παρισιού, προκαλούν στην Ιταλία μια σειρά από ανάμεικτα συναισθήματα. Από αμηχανία μέχρι θαυμασμό, όπως και φόβο στις πιο συντηρητικές δυνάμεις, για τυχόν εξάπλωση των κινητοποιήσεων και στις μεγαλύτερες ιταλικές πόλεις. Είναι γεγονός ότι πρόκειται για τρεις χώρες με πολλά κοινά χαρακτηριστικά: τόσο η Γαλλία όσο και η Ιταλία αντιμετωπίζουν ουσιαστικά προβλήματα με τα δημοσιονομικά τους, ενώ η μεγάλη τουριστική πίεση και η βραχυπρόθεσμη ενοικίαση ακινήτων είναι φαινόμενα που προκαλούν προβλήματα τόσο στη Μαδρίτη όσο και στη Ρώμη.
Πάρα ταύτα, προς το παρόν, δεν υπάρχουν ενδείξεις τυχόν μαζικών κινητοποιήσεων. Πολλοί σχολιαστές και πολίτες προσπαθούν να καταλάβουν σε τι μπορεί να οφείλεται η φαινομενική αυτή αδράνεια. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια χώρα στην οποία αναπτύχθηκε, παράλληλα με τη Γαλλία, το κίνημα του ’68, το οποίο άλλαξε πολλές απαρχαιωμένες αντιλήψεις του εκπαιδευτικού συστήματος. Οπως και για τη χώρα του πάλαι ποτέ ισχυρότερου κομμουνιστικού κόμματος της Δύσης και δυναμικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, με κοινωνικούς αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση και το διαζύγιο. Σήμερα, όμως, τα αντανακλαστικά του παρελθόντος δείχνουν να έχουν σχεδόν χαθεί.
Οσοι θέλουν να δουν το ποτήρι μισογεμάτο, υπενθυμίζουν ότι τους περασμένους μήνες είχαμε μαζικές διαδηλώσεις για τη Γάζα και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων. Εξω από το Πολυτεχνείο του Μιλάνου, παράλληλα, φοιτητές διαδήλωσαν και έστησαν σκηνές για να καταγγείλουν την ασύλληπτη ακρίβεια των ακινήτων.
Είναι γεγονός, πάντως, ότι τις ημέρες αυτές στην Ιταλία δεν υπάρχουν διαδηλώσεις, η σχολική χρονιά ξεκίνησε σχετικά ήρεμα και ο κόσμος δεν κατέβηκε στους δρόμους, παρά τις αδιάκοπες αυξήσεις των τιμών σε σπίτια και τρόφιμα. Μια μερική αιτία μπορεί να αναζητηθεί στα μέτρα που εγκρίθηκαν από την κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι: ο νέος κανονισμός απαγορεύει, για παράδειγμα, στους δημοσίους υπαλλήλους να παίρνουν μέρος σε πρωτοβουλίες και διαμαρτυρίες οι οποίες ενδέχεται να ζημιώσουν τη συνολική εικόνα της δημόσιας διοίκησης της χώρας. Την ίδια ώρα, παράλληλα, η συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων στις όποιες διαδηλώσεις είναι σαφώς σκληρότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν.
Οι μετριοπαθέστεροι αναλυτές υπενθυμίζουν, επίσης, ότι πάνω από το 80% των Ιταλών έχει στην ιδιοκτησία του τουλάχιστον ένα ακίνητο. Κάτι που μπορεί να μετριάζει, κάπως, τις συνέπειες της αδιάκοπης αύξησης των ενοικίων. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πραγματικότητα: χιλιάδες νέοι, νιόπαντρα ζευγάρια, χωρισμένοι γονείς με παιδιά, δεν καταφέρνουν να βρουν ένα αξιοπρεπές σπίτι. Και την ίδια ώρα, τα δημόσια σχολικά συγκροτήματα, ιδίως σε απόκεντρες και μη προνομιούχες περιοχές των ιταλικών πόλεων, παρουσιάζουν τεράστια προβλήματα συντήρησης και στατικότητας.
«Συνεχίζει να βοηθά η οικογένεια», λένε οι κοινωνιολογικές αναλύσεις. Μέχρι πότε όμως οι αποταμιεύσεις του παππού και της γιαγιάς θα αρκούν για να καλύψουν τεράστια προβλήματα και κενά του εκπαιδευτικού συστήματος, της σχεδόν ανύπαρκτης στεγαστικής πολιτικής, της αγοράς της εργασίας; Η μόνη ελπίδα είναι να ξυπνήσει, επιτέλους, η Ωραία αυτή Κοιμωμένη και να βρεθεί κάποιος ικανός να λύσει τα μάγια.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr