Πάει κανά 70άρι χρόνια από τότε που ο Καρλ Γιούνγκ έγραφε στο σπουδαίο έργο του «Ο Ανεξερεύνητος Εαυτός», πως «οι μάζες είναι πάντα εστίες αναπαραγωγής ψυχικών επιδημιών». Και πως, «υπό την επιρροή της υποβολής, το άτομο χάνει την ικανότητά του για ενδοσκόπηση και γίνεται ένα απλό κύτταρο σε έναν μεγαλύτερο, ασυνείδητο οργανισμό».
Σωστά τα έγραφε. Και ίσως, η προσέγγισή μας στα όσα – όχι και λίγα – συμβαίνουν σήμερα σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, θα έπρεπε να είναι και (ψυχ)αναλυτική.
Ειδικά σε εποχές ακραίων, έντονων οικονομικών πιέσεων για τα λαϊκά νοικοκυριά. Και σε εποχές κατά τις οποίες υπερπαράγεται και έντονη πολιτική πίεση. Προς ένα εμπειρότατο σύστημα εξουσίας που γνωρίζει όμως καλά, παίζει στα δάχτυλά του, τις πρακτικές του πώς να καναλιζάρει την οργή και πως να την «αραιώνει». Πως να την εργαλειοποιεί και πως τελικά να την μετατρέπει σε «βέλος».
Και να την στρέφει αλλού. Εναντίον των σοβαρών (προγραμματικά) πολιτικών του αντιπάλων.
Γιατί, τους υπόλοιπους τους κουλαντρίζει. Κι αυτό το κάνει, ενώ γνωρίζει καλά επίσης, πως η κοινωνία που εδώ και χρόνια ασφυκτιά, εναγωνίως πια αναζητά διέξοδο. Ακόμη κι αδιέξοδο. Μέσα σε συνθήκες (και τεχνητού) πολιτικού κατακερματισμού. Σκεφτείτε το (λιγάκι) αυτό.
Στην Ελλάδα του άφραγκου Γενάρη του 2026, ακριβώς αυτή η συλλογική «ψυχική επιδημία» που προκαλεί οριζόντιο μούδιασμα κι ευνοεί την πολιτική ακινησία, εκρήγνυται σαν κακό πυροτέχνημα. Πάνω από τα συντρίμμια της καθημερινότητας. Με την ακρίβεια να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στο δράμα – τελικά και στην πολιτική κρίση – των παραζαλισμένων φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Και μέρος ακριβώς αυτής της κατάστασης, αποτυπώνεται και στο σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «δημοκρατία».
Που κανονικά θα ‘πρεπε να ‘χει τον τίτλο… «Καρτελικότητα».
«Μυθικά κέρδη για τα σούπερ μάρκετ», γράφει η εφημερίδα. Κάνοντας λόγο επίσης για «αισχροκέρδεια στις πλάτες των νοικοκυριών: από το 2019 έως το 2025 οι μεγάλες αλυσίδες αύξησαν τον τζίρο τους κατά 78%!». Σε «ευρώπουλα» τι σημαίνει αυτό; Από τα 9,11 δισεκ. ευρώ το 2019, το 2025 έφτασαν τα 16,24 δισεκ. ευρώ. Συγχρόνως, «την υψηλότερη ποσοστιαία άνοδο πωλήσεων το 2025 σημείωσαν τα τρόφιμα που αποτελούν την ραχοκοκκαλιά της διατροφής. Τα φρέσκα και χύμα προϊόντα (κρέας, ψάρια, φρούτα, λαχανικά κλπ), αυξήθηκαν κατά 10,1% σε σύγκριση με το 2024».
Αλλά εντάξει, θα αυξηθεί ο κατώτατος μισθός. Την Πρωταπριλιά (αλήθεια!). Το έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Σωθήκαμε.
Το ποιος φταίει βέβαια για αυτό το καρναβάλι λεηλασίας της τσέπης (αλλά και της Λογικής), έχει απαντηθεί. Και δεν είναι «ο πόλεμος στην Ουκρανία». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τις πολιτικές της – από τους ελλιπείς ελέγχους στην αγορά, μέχρι τις φοροελαφρύνσεις που ωφελούν το μεγάλο κεφάλαιο – επιμένει ξεδιάντροπα να ενισχύει τα καρτέλ, μετατρέποντας την αγορά σε πεδίο βολής – των κερδοσκόπων. Και οι προβλέψεις για πληθωρισμό 2,1-2,6% το 2026 δεν είναι απλώς στατιστικές, αλλά βόμβες στα πορτοφόλια των πολλών. Την ώρα που η εξάρτηση από τις εισαγωγές προϊόντων σε συνδυασμό με την άρνηση υιοθέτησης πολιτικών ρύθμισης-συγκράτησης των τιμών, μετατρέπουν την καθημερινή επιβίωση σε πολυτέλεια.
Κι ακριβώς εδώ, ο αγώνας των αγροτών αναδύεται και σαν φάρος αντίστασης ακριβώς μέσα – αλλά κι απέναντι – σε αυτό το σκοτεινό πλαίσιο. Τα μπλόκα, γεννημένα από γνήσια οργή για το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής (και όχι μόνο), δεν αποτελούν απλώς «διαμαρτυρίες», αλλά κραυγή επιβίωσης. Για όλους. Γιατί η ύπαιθρος, η «ελληνική περιφέρεια», δεν είναι ούτε… μουσείο,
ούτε το «Πάσχα στο χωριό» – αλλά η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.
«Ναι, αλλά δεν υπάρχει ο δημοσιονομικός χώρος», λένε. «Και για τα νοικοκυριά έχουμε κάνει ό,τι μπορούσαμε. Και για τους αγρότες», επιμένουν. Και πουλάνε και οικονομική νοικοκυροσύνη.
Ποιοι;
Τι «ποιοι;». Το ήμιση εκείνων που χρεοκόπησαν την χώρα. Και που σαμπόταραν συστηματικά την έξοδό της από τα μνημόνια (αφού πρώτα την φόρτωσαν με δυο). Οι πάλαι ποτέ «μενουμευρωπαίοι».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Που τώρα παριστάνει πως δεν γνωρίζει ότι στο νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο προβλέπεται ρητά η δυνατότητα δημιουργίας δημοσιονομικού χώρου, όταν αυξάνονται δίκαια τα έσοδα. Και γυρίζει προκλητικά την πλάτη της σε λύσεις όπως για παράδειγμα είναι η δίκαιη φορολόγηση μερισμάτων άνω των 700.000 ευρώ, που σήμερα φορολογούνται με μόλις 5%, η έκτακτη εισφορά των τραπεζών και η φορολόγηση των (διόλου ουρανοκατέβατων, αλλά επί γης ποιηθέντων) υπερκερδών στον τομέα της ενέργειας.
Κι αυτά μπορούν να τα κάνουν. Κι όχι γιατί τα έλεγε τις προάλλες ο Νίκος Παππάς του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε συνέντευξή του, στον καλό συνάδελφο Νίκο Παπαδημητρίου της Εφημερίδας των Συντακτών. Αλλά επειδή αντίστοιχα μέτρα έχουν ήδη εφαρμόσει χώρες όπως η Ιταλία, η Αυστρία και η Ολλανδία.
Χωρίς κυρώσεις από την ΕΕ. Και δίχως στις χώρες αυτές να έχει επικρατήσει ο… κομμουνισμός!
Βέβαια έχουν άλλες δουλειές. Άλλες προτεραιότητες. Και αν και τα έχουμε γράψει στο thefaq.gr, ας φρεσκάρουμε ξανά την ασθενή συλλογική μνήμη.
Γιατί στο Μεσοπρόθεσμο της περιόδου που ανοίγεται μπροστά μας (2026- 2029), προβλέπονται άγριες περικοπές. Περί τα 1,2 δισεκ. ευρώ από το Περιβάλλον και την Ενέργεια, 670.000.000 ευρώ από την Ψηφιακή Μετάβαση, 700.000.000 ευρώ από την Παιδεία, 440.000.000 ευρώ από τη Γεωργία, 400.000.000 ευρώ από τις Υποδομές (εδώ να μην ξεχνάμε και το έγκλημα των Τεμπών) και 240.000.000 ευρώ από την Υγεία.
Στην υγειά μας.
Το άρθρο «Καρτελικότητα» (Του Γιώργου Τραπεζιώτη) εμφανίστηκε πρώτα στο thefaq.gr.
Διαβάστε περισσότερα
Thefaq.gr