Νομίζω στερεοτυπικά πως το νέο έτος και ειδικά ο πρώτος του μήνας, δεν μπορεί να μου χαρίσει την ντοπαμίνη του προηγούμενου. Όλα αυτά βέβαια μέχρι τα μέσα του μήνα που νομοτελειακά αρχίζω να φωνάζω «τι δισκάρα είναι αυτή θεέ των δυνάμεων»! Ο καλός Θεός λοιπόν της μουσικής λοιπόν, μου έκανε τη χάρη και φέτος και πριν τα μισά του Ιανουαρίου οι Dry Cleaning, ο Samm Henshaw και η μπάντα του Jame Hunter Six κατάφεραν να με εξαναγκάσουν να φτιάξω ήδη λίστα με τους δίσκους της χρονιάς. Μιλάμε για αφόρητο εξαναγκασμό, όχι αστεία! Για πάμε όμως να τα αναλύσουμε!
Πολύ γρήγορα θα σας πως για τα χοτ διεθνή νέα. Ξεκινάω με ένα ράγισμα. Αυτό ακριβώς που έλεγε ο Leonard Cohen πως υπάρχει παντού. Αυτό που γίνεται η αιτία το φως να βρίσκει τον δρόμο του πάντα. Δέκα χρόνια μετά το κύκνειο άσμα του “Want it Darker”, o James Βlake δημιουργεί τον ήχο για αυτό το ράγισμα και το ονομάζει “Death Of Love”, το οποίο προλογίζει το έβδομο ολοκληρωμένο άλμπουμ του. Ο ήχος του dark και στοιχειωμένο downtempo όσο η πρώτη φάση της δισκογραφίας του James. Οι στίχοι του μιλάνε για τη νέα τάξη πραγμάτων στην αγάπη. Την έλλειψη της οικειότητας και τη δυσκολία στη σύνδεση που δημιουργείται από το συνεχόμενα αυξανόμενο άγχος. Ο ίδιος έγραψε στο λογαριασμό του στο IG ότι το τελευταίο έτος πήρε χρόνο για να βάλει την καρδιά και την ψυχή του ξανά μέσα στη μουσική του.
Αναμένω στα κάγκελα για την disco era του Harry Styles και το “Aperture” έκανε ένα πολύ ιδιαίτερο nu disco άνοιγμα, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος. Δεν ξέρω βέβαια πόσο disco θα μπορεί να αποκαλέσει κάποιος την “era” του Harry, σίγουρα όμως με το marketing και η ανακοίνωση της τουρνέ έγινε σε high end επίπεδο.
Σε λίγο πιο αυτούσια και slow burn disco era συνεχίζει να βρίσκεται η Jessie Ware με το “I Could Get Used To This”. Intellectual sexy, υπαινικτικό, κινείται στο ύφος του τελευταίου δίσκου της “That! Feels Good!”. Κάτι μου λέει ότι προλογίζει έναν ακόμα δίσκο της χρονιάς.
Επίσης ιδιαίτερα ευχάριστη ήταν η επιστροφή της Arlo Parks με το single “2SIDED”, το οποίο δεν μπορείς να το ακούσεις μόνο μια φορά. Πολύ ξεχωριστή παρουσία και ιδιαίτερα χαρακτηριστική φωνή και τοποθέτηση.
Στον αντίποδα της αστραφτερής pop με συνάντησε το single της θεάς Kim Gordon (Sonic Youth) “Not Play”, το οποίο ουσιαστικά ξεκινάει την αντίστροφη μέτρηση για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού της άλμπουμ με τίτλο “Play Me”. Το τραγούδι αναδεικνύει μια ποιητική ένταση στη φωνή της Gordon και όπως χαρακτηριστικά λέει η ίδια άρχισε να τραγουδάει με έναν τρόπο που είχε πολύ καιρό να χρησιμοποιήσει. Και εγώ κατέληξα πως αυτή είναι η φωνή της εσωτερικής της φωτιάς.
Άλλη μια ενδιαφέρουσα νέα περίπτωση είναι αυτή των The Sophs. Για αρχή σας λέω πως το “SWEAT” είναι στο repeat. Όσο για το maxi single “GOLDSTAR” του εξαμελούς συγκροτήματος από το Λος Άντζελες, το οποίο θα είναι διαθέσιμο στις 13 Μαρτίου 2026θα το χαρακτήριζα ουδόλως κακό και περιμένω να δω τι θα κρύβει το ντεμπούτο τους, γιατί κάτι πολύ καλό ψυχανεμίζομαι.
Στα ολοκληρωμένα άλμπουμ τώρα, αυτό που μου συνέβη με τους Dry Cleaning και το“Secret Love” είναι η χαρά του μουσικογραφιά, του μουσικόφιλου, του ακομπλεξάριστου μουσικού. Ήξερα από τα πρώτα λεπτά του εναρκτήριου “Hit My Head All Day” ότι το άλμπουμ είναι εξαιρετικό, πριν ξεδιπλώσει τις ηχητικές πτυχές του. Αμερικανικό punk & hardcore των ’80s με το ξερό, νωχελικό ύφος του Keith Richards, δόσεις stoner rock, δυστοπική αποδόμηση, παιχνιδιάρικο no wave και μια πιο ποιμενική fingerpicking αισθητική, με μια δόση κιθαριστικής ψυχεδέλειας πάνω στην οποία πάνε και κουμπώνουν τα φωνητικά της Florence Shaw. Πέρα από όλα αυτά όμως ο δίσκος έχει μια φοβερή ενέργεια που σπάνια αντιλαμβάνεσαι τόσο άμεσα ως ακροατής και αυτό οφείλεται στη βαθιά φιλία που έγινε αιτία να δημιουργηθούν οι Dry Cleaning. Μια φιλία ανάμεσα στην frontwoman Florence Shaw, τον κιθαρίστα Tom Dowse, τον ντράμερ Nick Buxton και τον μπασίστα Lewis Maynard από το 2017. Όλο αυτό κατάφερε να το αναδείξει στο μέγιστο δυνατό βαθμό η παραγωγός τους Le Bon, μια καταξιωμένη σόλο δημιουργός, η οποία επιλέχθηκε από την μπάντα λόγω της αμεσότητας και της θετικότητάς της.
Samm Henshaw – It Could Be Worse: *crush alert συντάκτριας* O Samm Henshaw αποβιβάστηκε στα ακουστικά μου τυχαία ακούγοντας βαρετά μια νέα λίστα rnb κομμάτια πατώντας ράθυμα και εντελώς ξενερωμένα το κουμπί για το επόμενο κομμάτι, αφού όλα έμοιαζαν ίδια. Εκεί ο ρυθμός του “Hair Down” κατάφερε να με κάνει να φωνάξω “amen sista”. Πάτησα πάνω στο όνομα του καλλιτέχνη και οδηγήθηκα στην δισκογραφία του, όπου με μεγάλη χαρά αντιλήφθηκα ότι το πρώτο ολοκληρωμένο του άλμπουμ αναμένεται σε λίγες μέρες. Γεννημένος το 1991 ο Άγγλος συνθέτης, τραγουδοποιός και τραγουδιστής έκανε την εμφάνιση του περίπου μια δεκαετία πριν με δύο EP τα οποία ονόμασε “The Sound Experiment 1&2”. Είκοσι χρονών μόλις ακούγεται από τα πρώτα λεπτά των δημιουργιών του, σίγουρος και σταθερός με μια φωνή γεμάτη φως και δύναμη. Επιρροές του είναι ο D’Angelo, ο Paolo Nutini και η Lauryn Hill. Έπειτα ακολούθησε μια σειρά από singles τα οποία δεν ήταν μέρος κάποιου δίσκου. Γνωρίζοντας λίγο αντίστροφα της μουσική του, δηλαδή από το παρόν στο παρελθόν οφείλω να πω πως ο ακροατής συνδιαλέγεται ακριβώς με το ίδιο συναίσθημα ήχου εδώ και μια δεκαετία. Κάτι που με κάνει να τον θαυμάζω ακόμα περισσότερο. To “It Could Be Worse” είναι ένα εξαιρετικό retro soul με εξαιρετική RNB μέσα του! Η ζωντανή ενορχήστρωση, οι gospel αρμονίες και πολυφωνίες όπως και η έντονη παρουσία εγχόρδων αποδίδουν στο έπακρο τον εγκάρδιο χαρακτήρα των στίχων του Samm από τον χωρισμό, στην προσωπική ωρίμανση και από εκεί στην επούλωση.
James Hunter Six – Off The Fence: Διαχρονική θα χαρακτήριζα τη σχέση μου με την μπάντα του James Hunter. Διαβάσατε και στο rewind του 2016. Ωστόσο αυτός ο δίσκος πέραν του πυρηνικού retro soul και rhythm n blues ήχου, είναι λίγο περισσότερο jazz, λίγο περισσότερο blues, μυρίζει bourbon, αναδεικνύει το έντονο δέσιμο της μπάντας και ταυτόχρονα έχει ένα πολύ σύγχρονο συναισθηματικό λυρικό βάθος. To ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του Βρετανού, τον οποίο χαρακτηρίζουν ως “aching, blue-eyed soul voice” σηματοδοτεί και τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων στη μουσική και τι ωραίος τρόπος να το γιορτάσει! Φανταστική στιγμή του δίσκου το “Ain’t That A Trip” μαζί με τον Van Morrison”!
The post Κασέτα Ιανουαρίου: Ξένα κομμάτια σε repeat (Πλευρά Α) appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα