Έτσι λοιπόν θα ενωθεί η ανθρωπότητα. Όταν μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια θα χρειαστεί να τα βάλει με το Α.Ι, το οποίο οι αμερικάνικες κεφαλές του τομέα μάς λένε ότι έχει ξεσαλώσει και ότι τα πράγματα κινδυνεύουν να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Βέβαια ο Πρόεδρος Τραμπ καθησυχάζει. Drill, baby, drill την τεχνητή νοημοσύνη. Αλλά κι οι Κινέζοι σχετικά καθησυχαστικοί ακούγονται. Κι οι εδώ ψαγμένοι μας εξηγούν ότι έχουμε να κάνουμε με σχέδιο των Αμερικανών για επιβράδυνση της ανάπτυξης και παρεμπόδιση του ανταγωνισμού, γιατί φοβούνται μήπως πάρει το οριστικό κεφάλι η Κίνα. Ίσως βέβαια στην Κίνα οι αντίστοιχες κεφαλές δεν είναι τόσο ελεύθερες να μιλήσουν. Πάντα είμαστε πιο ελεύθεροι εδώ στη Δύση. Για αυτό νικάμε. Με την ελευθερία μας, με τη δημοκρατία μας, με το δικαίωμά μας να ονειρευόμαστε ότι θα φτιάξουμε εμείς μια εταιρία ΑΙ που θα γιγαντωθεί και θα βγάλουμε τα περισσότερα λεφτά στην ιστορία του πλανήτη.
Έτσι λοιπόν θα ενωθεί η ανθρωπότητα. Εμείς εναντίον των μηχανών. Εκτός κι αν στο μεταξύ αλληλοσφαχτούμε. Όχι συλλογικά ως κράτη, παίζει να μην χρειαστεί καν αυτό. Αλλά σε μικροκλίμακες, στους δρόμους των πόλεων, καθώς δεν θα έχουμε λεφτά στις κάρτες μας, αφού θα είναι όλα μηδενισμένα – χακαρισμένα, καθώς ακόμα και να είχαμε δεν θα μπορούσαμε να αγοράσουμε τίποτα, σε έναν κόσμο αυτοματοποιημένο και ψηφιοποιημένο στο φουλ, με όλα τα συστήματα να έχουν βαρέσει επαναστατική έι άι μπιέλα.
Αλλά αυτά θα γίνουν μόνο στην αρχή. Μετά σιγά σιγά θα οργανωθούμε, θα το πάρουμε αλλιώς, θα ξαναβρούμε τα πατήματά μας. We’ ll be back. Η φρίκη και ο αποτροπιασμός από τους πρώτους μήνες του οικουμενικού μακελειού θα μας οδηγήσουν σε νέα ξεκινήματα κι όλο αυτό θα μείνει ως σκοτεινότατη κηλίδα και μάθημα σχολικό για τα παιδιά των παιδιών μας. Θα τη βρούμε πάλι την άκρη. Είμαστε ευέλικτοι, προσαρμοστικοί, πεισματάρηδες, με δίψα για επιβίωση. Κι όταν τραβηχτεί το τελευταίο καλώδιο από την τελευταία πρίζα, όλη αυτή η υπέρτερη νοημοσύνη θα εξαφανιστεί σαν κακό κλισέ επιστημονικής φαντασίας.
Πάντα οι πόλεμοι διαρκούν τόσο όσο, πάντα επιστρέφει η ειρήνη. Αλλά επιστρέφει μόνη της; Στη φετινή διασκευή της Αριστοφανικής «Ειρήνης» από τον Νίκο Καραθάνο και τον Φοίβο Δεληβοριά, όταν η Ειρήνη ελευθερώνεται από την αιχμαλωσία του πολέμου, όταν τα όπλα και οι πολεμιστές ξεκουράζονται, τα πράγματα πηγαίνουν στην πιο σκοτεινή τους ρίζα, τα πράγματα πηγαίνουν εκεί από όπου ξεκινάνε πάντα όλα, δηλαδή από μέσα μας, λέγοντας: «Θέλω έναν άντρα! Θέλω έναν άνθρωπο. Θέλω έναν άνθρωπο να με πάρει. Δεν είναι για τη μοναξιά. Τον χρειάζομαι. Να είναι έξω απ’ τ’ αμπέλι. Να φυλάει το κτήμα απ’ την αρκούδα. Απ’ το θηρίο. Να σκοτώνει το δεινόσαυρο. Να πνίγει τα φίδια. Να έχει ματωμένα χέρια. Να γυρνάει καβάλα πάνω στο μαμούθ με τα χέρια στα αίματα. Κι εγώ έχω αίμα μέσα μου. Κι εκείνος να’ χει αίμα. Θέλω να φέρνει τα τομάρια τις κρύες νύχτες να σκεπάσει τα παιδιά. Να είναι παλιός, πολύ παλιός. Και να με πάρει. Να με παίρνει. Να θαυμάζουμε μαζί τον κατακλυσμό, τον καταποντισμό του κόσμου. Να με σηκώσει στα χέρια του να περάσουμε απέναντι, στον βάλτο, στα ηφαίστεια, στους κρατήρες, στις αμμοθύελλες να με παίρνει… Να είναι βαθιά… Να είναι τέρμα…Βαθιά…».
The post Κι εκείνος να ‘χει αίμα appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα