Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα περιστράφηκε γύρω από τη δίψα των αρχαίων Ελλήνων για εξερεύνηση εθών και ηθών άγνωστων περιοχών, για εποικισμό των μικρασιατικών παραλίων, της Σικελίας, της Κάτω Ελλάδας ή για τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου με την πρόθεση να εκθειάσει την κλασική Ελλάδα για επιτεύγματα που ενέπνευσαν, στην εποχή του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, το νεοσύστατο τότε κράτος των ΗΠΑ και που χάρη σε αυτά η κλασική Ελλάδα μπορεί να γίνει σταθερό πρότυπο ολόκληρης της Δύσης.
Η φράση-κλειδί, της ομιλίας στη λογική της συνάφεια, «Η επόμενη δεκαετία θα γράψει την Ιστορία του επόμενου αιώνα», δεν εκφράζει την αγωνία αν η Δύση διατηρήσει τη θέση της ή αν παραδοθεί σε έναν κόσμο παρακμής, αλλά τη βλέψη να διατηρήσει την κυριαρχία της σε έναν κόσμο με ενδεχόμενη την υπερίσχυση της πανίσχυρης Κίνας.
Το διακύβευμα που έθεσε ο Μ. Ρούμπιο ήταν αυτό της κυριαρχίας που κινδυνεύει να χάσει η Δύση, αν απολέσει τη θέλησή της για το ρίσκο μιας κατακτητικής πολιτικής βασισμένης σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, εθνικισμό και σε έναν αμείλικτο ρατσισμό με την άρνηση της μετακίνησης πληθυσμών σε χώρες της Δύσης που θα τους εξασφάλιζαν μια στοιχειώδη επιβίωση, ή η με τη βία εκδίωξη όσων επιβιώνουν σε αυτές.
Το πρόταγμα διατήρησης ή επέκτασης της κυριαρχίας της Δύσης με το τρίπτυχο εθνικισμός, μιλιταρισμός, φυλετισμός στο οποίο, με την παρατεινόμενη κρίση του ‘74, παγιδεύτηκε η Δύση, μετατρέποντας Ρώσους, Πέρσες, Παλαιστινίους, το Ισλάμ γενικότερα, σε απειλητικούς εχθρούς, η Ευρώπη το ξαναέζησε επί δεκαετίες πριν από τον Α΄ και πριν από τον Β΄ Π.Π. με την ετοιμασίες της Γερμανίας εναντίον του φιλελευθερισμού και του μπολσεβικισμού, Το υψωμένο λάβαρο της ναζιστικής Γερμανίας ήταν το τριαδικό ιδεολόγημα, που την έκανε να στραφεί στο μεγαλείο της νικήτριας Σπάρτης, με τη σκληρότητα των εθών και ηθών της, που επέσπευσε την αρχή του τέλους για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.
Με αυτούς τους όρους, ο Μ. Ρούμπιο οδηγείται σε μια προβληματική αντίφαση, όταν στην ομιλία του επικαλείται ως προϋπόθεση και ως εγγύηση για τη διατήρηση και επέκταση της κυριαρχίας της σύγχρονης Δύσης το μεγαλείο που η κλασική Ελλάδα χρωστά στην παιδεία της με αξεπέραστα δείγματα την πολιτική του σοφού νομοθέτη Σόλωνα, τους Πέρσες του Αισχύλου, την «Πολιτεία ή περί Δικαίου πολιτικό» του Πλάτωνα, «Τα Ηθικά Νικομάχεια» του Αριστοτέλη, στην αγωνιώδη βλέψη τους να εξανθρωπίσουν πολιτικές που υπονόμευαν τα δημοκρατικά πολιτεύματα και το περί δικαίου φρόνημά τους.
Και μιλώ για αντίφαση γιατί η κυριάρχηση της Δύσης με την εξωτερική πολιτική επεμβάσεων των ΗΠΑ απαγορευμένων από το Διεθνές Δίκαιο, στην πολιτική άλλων χωρών, παραπέμπει στο ίδιο σύνθημα εθνικισμού, μιλιταρισμού, φυλετισμού, που ως απολογητής της ναζιστικής ιδεολογίας ο Χάιντεγκερ μετέτρεψε σε μηδενιστική μεταφυσική, με ύψιστη αρχή την Τεχνική στην υπηρεσία πολέμων κατίσχυσης της χώρας του. Χρειάζεται να θυμηθεί κανείς ότι ως απολογητής του ναζισμού ο Χάιντεγκερ απέδωσε την παρακμή και όχι την ακμή της Δύσης στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, παραφράζοντας ή διαστρεβλώνοντας τη σκέψη των ιδρυτών της ελληνικο-δυτικής φιλοσοφίας.
Και επειδή τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα, ούτε χωρίς αιτία και λόγο, αξίζει να θυμηθεί την τάση που διαμόρφωσε, από τις αρχές της 10ετίας του ‘70, η αγγλοσαξονική και η ευρωπαϊκή σκέψη εναντίωσης στον αριστοτελικό πλατωνισμό, που οι επίγονοί του τον ανακηρύξαν κορυφαίο φιλόσοφο της σύγχρονης Δύσης, κι αυτή έκτοτε αναγνωρίζει ως καταγωγική απαρχή της, τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα και το φαουστικό πνεύμα που διαμόρφωσε έκτοτε.
Στο φλέγον ζήτημα του προσανατολισμού και της κατεύθυνσης του αλλοιωμένου στην αποπροσωποίηση του σύγχρονου πολιτισμού αναφέρθηκα στο «Νύχτα και ομίχλη. Χάιντεγκερ, ο μεταφυσικός του μηδενισμού και οι αντιπλατωνιστές επίγονοί του» (2024), που θα περίμενε κανείς να απασχολήσει τους Ελληνες μελετητές και διδάσκοντες φιλοσοφία, αφού όσα συμβαίνουν στη διεθνή και εγχώρια πολιτική των κρατών και ολόκληρου του πλανήτη θα ήταν αδύνατο να διαδραματίσουν θετικό ρόλο, χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεών/αξιών, που η κριτική τους εξέταση θα βοηθούσε την αναμόρφωση της παγκόσμιας πολιτικής, με τη δημιουργία μιας άλλης προοπτικής και κατεύθυνσης.
*Ομ. καθηγήτρια φιλοσοφίας, συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr