Συνάντηση σε γνωστό καφενείο-στέκι, στα Εξάρχεια, με τέσσερις φίλους μετά από σχεδόν έναν χρόνο. Η οργή ξεχειλίζει από τα αδιανόητα που πράττει η κυβέρνηση, κυρίως για τη γενναιοδωρία της στην προκλητική αύξηση των μισθών των παπάδων. Απογοητευμένοι από τα πεπραγμένα της κυβερνήσασας Αριστεράς, την οποία σθεναρώς υποστήριξαν, προβληματίζονται τώρα για το τι θα πράξουν οι ίδιοι στις επικείμενες εκλογές. Και ιδού: τον Τσίπρα! Προκειμένου, λένε, να βλέπουμε και να ακούμε καθημερινά τα καθάρματα -έτσι μίλησαν- αυτής της κυβέρνησης θα επιλέξουμε τον αρχηγό της ΕΛΑΣ γιατί είναι ο μόνος που φαίνεται ότι μπορεί να ανατιπαρατεθεί με αξιώσεις πρωτιάς απέναντι σε αυτό το τραγικό συνονθύλευμα δεξιών, ακροδεξιών, πάλαι σοσιαλιστών, ακόμη και αριστερών κυβερνητικών στελεχών.
Κοντή ξεκοντή η μνήμη υποχωρεί μπροστά στη μεγάλη ανάγκη να εκδιωχθεί αυτή η αλαζονική, αυταρχική παρέα που εξουσιάζει την Ελλάδα, απαρτιζόμενη από κομπορρήμονες, γελοίους, ανερμάτιστους, χολερικούς, εκδικητικούς, δολοφονικά αντιαριστερούς και λοιπούς καραγκιόζηδες. Μερικά ονόματα; Απαντούν αμέσως: Αδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Κυρανάκης, Μαρκόπουλος, Λαζαρίδης, Χρυσοχοΐδης, Γεραπετρίτης (κ.ά. που δεν θυμάμαι). Με πιέζουν να πω τη γνώμη μου. Συμφωνώ με το ποιόν όλων αυτών που ανέφεραν, επιφυλάσσομαι όμως -ακόμη- να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι για το μέλλον τούτου του τόπου και για τους ανθρώπους που εμφανίζονται, όπως πάντα, σαν οι νέοι σωτήρες του.
Η αισιοδοξία τους υπέρμετρη, αφού θεωρούν ότι τα ποσοστά του νεοφυούς κόμματος θα ξεπεράσουν κατά πολύ τις έως τούδε δημοσκοπικές μετρήσεις. Υποστηρίζουν επίσης ότι τα κόμματα της κ. Καρυστιανού και του κ. Σαμαρά θα αποδυναμώσουν το κυβερνητικό κόμμα με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Δεν συμμερίζομαι την άκρατη (;) αισιοδοξία τους, αντιλαμβάνομαι εντούτοις ότι δεν υπάρχουν περαιτέρω περιθώρια στην ελληνική κοινωνία· καταφεύγει έτσι σε λύση που αυτή θεωρεί πιο εφικτή. Είναι κρίμα για την Αριστερά αλλά η κοινωνία πλέον αποφάσισε (;) να κινηθεί ερήμην ιδεολογιών και πολιτικών αναλύσεων τύπου Πολάκη ή άλλων «επιφανών» αριστερών. Θα το βρει η στραβή τ’ αρνί, μονολογούν – και είναι βέβαιοι γι’ αυτό. Ποιος μπορεί να ξέρει τις δυνάμεις της τυφλότητας!
Εντυπωσιακό ήταν ότι μιλούσαν σοβαρά, μετρούσαν κάθε τους επιχείρημα, με πάθος και αυτοπεποίθηση, συναισθήματα που είχαν παγώσει τα τελευταία χρόνια. Για δες, το ξαναζεσταμένο φαγητό είναι βεβαίως προτιμότερο από το κρύο. Ολα στη χοάνη της ελπίδας και της απελπισίας και ποιος ξέρει τι θα βγει από το μίγμα τούτο. Φτωχή και παράξενη χώρα, με ελλιπή παιδεία και διαστρεβλωμένη, εν πολλοίς παραχαραγμένη, μνήμη· μνήμη που ανακινεί χαμερπή συναισθήματα, ποτισμένα με ηρωικές πομφόλυγες περί έθνους και ατελείωτων αγώνων λαϊκών, επαναστάσεων και λοιπών κλασαυχενιστικών ιδεοληψιών και διατυπώσεων.
Με τούτα και μ’ εκείνα η επικαιρότητα έχει εγκλωβιστεί σε φωνασκούντα κόμματα και σε περισπούδαστες αναλύσεις των ψηφοφόρων, ειδικά εκείνων που δεν ξέρουν πού πατάν και πού πηγαίνουν – αλλά ξέρουν αυτά που δεν ξέρουν. Χλομή ειρωνεία· ναι; Ποια γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους αιμοδιψείς Εβραίους [και δεν μπορεί κανείς να μην οικτίρει όσους συμπλέουν με τη φριχτή πρακτική τους, μεταξύ αυτών και η χυδαία ελληνική κυβέρνηση], ποια τραγωδία στη Μέση Ανατολή ή στην Ουκρανία, ποιο Μπέλφαστ, ποια ανικανότητα [δυσφορία, απελπισία] των Ελλήνων να αντεπεξέρχονται στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Μικροπολιτική και ξερό ψωμί.
Ενα τελευταίο ποτό με τους φίλους – και αύριο θα είναι μια άλλη (ίδια;) μέρα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr