Ενας τεράστιος Κύκλωπας φαντάζει [είναι;] το πολιτικό μας σύστημα, που καταπίνει αχόρταγα ανθρώπους και ιδέες· να, όμως, που η πέψη του ενίοτε παραπαίει και δεν τον αφήνει να απολαύσει την τροφή του – και ιδού γιατί: μέσα στο στομάχι του, ανάμεσα σε ιδέες και ανθρώπους τανύζονται κάποια περίεργα πλάσματα, δύσμορφα κάπως και ανυπάκουα.
Οι Σάτυροι είναι με τον πατέρα τους τον Σιληνό που στήνουν χορό τρικούβερτο και ανακατεύουν το αίμα και τα έντερα του Κύκλωπα προξενώντας ζημιά στη γαστέρα του. Το γνωρίζει και ο ίδιος: «…Αν εν μέση τη γαστέρι πηδώντες απολέσαιτ’ αν υπό των σχημάτων» (Μες στο στομάχι μου πηδώντας [χορεύοντας] μπορείτε να μου χαλάσετε την κοιλιά). Τι να κάνει όμως που η απληστία του καταβροχθίζει και αυτά τα όντα, τα μόνα ικανά να κάνουν κάποια, μικρή έστω, επανάσταση στην κοιλιά του τέρατος.
Βεβαίως λέμε ναι στον χορό των Σατύρων, που αρνούνται να τρωθούν από τα δηλητηριώδη κύτταρα του Κύκλωπα, από τα εγκληματικά γαστρικά υγρά του. Ο Σιληνός είναι ο πολιτισμός και οι Σάτυροι η φέρουσα σάτιρα διότι μόνο αυτές οι δύο έννοιες είναι ικανές να πείσουν όλους εμάς τους καταπιόμενους ότι μπορούμε να τρώσουμε την κοιλιά του θηρίου και να αναπνεύσουμε ξανά αέρα καθαρό και αμόλυντο από τη λογική και το στομάχι του ανηλεούς κήτους.
Σάτιρα και πολιτισμός θυμίζουν στους έχοντες, λίγο έστω, μελετήσει Ομηρο τον Μέντορα, τον ήρωα της Οδύσσειας που, έμπλεως αηδίας, θύμωνε με τους Ιθακήσιους που ανέχονταν τους μνηστήρες να απολαμβάνουν τα πλούτη του βασιλείου του Οδυσσέα, και κάθονταν αμίλητοι και έβλεπαν τη λεηλασία και δεν ξεσηκώνονταν, πολυπληθέστεροι όντες, να ανακρατήσουν τους απεχθείς, αγενείς, ολετήρες και κυνικούς μνηστήρες της Πηνελόπης, (Β, 239-241), να τους στείλουν στον αγύριστο, άλλως.
Στο μυαλό του Κύκλωπα κατοικοεδρεύουν, απλώνοντας ανέμελα τις αρίδες τους, μερικοί αναίσχυντοι, αναίσθητοι, εξουσιομανείς και εξουσιολάγνοι, που τον προτρέπουν να καταβροχθίζει τα πάντα, κυρίως ό,τι έχει αριστερή οσμή, αριστερό χρώμα… οτιδήποτε αριστερό τέλος πάντων για να είναι ήσυχοι μια ζωή. Εμείς οι καταπιόμενοι τον χαβά μας, ούτε καν δυσφορούμε από τη δυσωδία του εσωτερικού κορμιού του Κύκλωπα· σαν να πάψαμε να αηδιάζουμε με τη δυσωδία.
Σοφός λαός και κολοκύθια τούμπανα, αγόμενος και φερόμενος από αέρηδες μικροσυμφερόντων και πολιτικής ασυνειδησίας, επηρεαζόμενος και χειραγωγούμενος από εξευτελισμένους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους και άλλους δημοσιολογούντες της κακιάς ώρας.
Ελεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης, που χάθηκε πρόωρα, ότι οι Ελληνες αρεσκόμεθα να μετακινούμεθα ευλαβώς από τη χειμερία νάρκη στη θερινή (καλή ώρα) ραστώνη. Ευτυχώς όχι όλοι οι Ελληνες, διότι υπάρχουν ακόμη Ελληνες με χιούμορ και πολιτισμό, που ανθούν κυρίως εξωαθηναϊκά – αλλά ποιος δίνει σημασία στον μοναχικό αγώνα τους, στην προσπάθειά τους, επίπονη και απείθαρχη, να μην τους καταπιεί ο Κύκλωπας.
Δεν ξεχνάμε εντούτοις την αιώνια (;) αλήθεια (;) του εκ Πριήνης Βίαντα που από τον 6ο π.Χ. αιώνα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «οι πολλοί κακοί». Το ερώτημα παραμένει: Είμαστε οι πολλοί κακοί; Τι σημαίνει κακός; Ποιος είναι ο καλός; Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι είναι καλός και τι είναι κακός, ξέρουμε όμως ότι ο Κύκλωπας υπάρχει – κι εμείς στις ορέξεις του, στα εντόσθιά του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr