Ο Λάκης Χαλκιάς και ο Πάνος Γεραμάνης είχαν μια φιλία σαν το παλιό καλό κρασί. Πέρα όμως από την προσφορά τους και την φιλία τους, με την πορεία τους και την στάση ζωής δίδαξαν ήθος. Δεν είναι τυχαίο που με το φευγιο τους συγκίνησαν όλους όσοι τους γνώριζαν από κοντά αλλά και από μακρυά. Ο Πάνος Γεραμάνης είχε ιδιαίτερη αδυναμία και εκτίμηση στον Λάκη Χαλκιά. Το ίδιο και ο Λάκης Χαλκιάς στον Πάνο Γεραμάνη.
Με αφορμή το 40ημερο μνημόσυνο για τον Λάκη Χαλκιά στον Α Νεκροταφείο – την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 12.15 – και θέλοντας να τιμήσω την μνήμη του θα αναφερθώ στην φιλία των δύο αυτών σημαντικών ανθρώπων τους οποίους έζησα από πολύ κοντά, τον Λάκη Χαλκιά τα τελευταία 30 χρόνια και τον Πάνο Γεραμάνη τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του στα γραφεία των ΝΕΩΝ, από το 1987 έως το 2005.
Και αυτό γιατί οι σημαντικοί αυτοί άνθρωποι με το μεγάλο έργο – αποτύπωμα που άφησαν πίσω τους, ήταν τόσο απλοί στην καθημερινότητα τους που μόνον να τους αγαπήσεις και να τους λατρέψεις μπορούσες.
Κι επειδή τους έζησα για πολλά πολλά χρόνια αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες μικρές – μεγάλες στιγμές μιας και συναντιωμασταν πολύ πολύ τακτικά και στα εύκολα και στα δύσκολα. Δεν θα ξεχάσω όταν μου ζήτησε ο Λάκης Χαλκιάς και τον συνόδευσα σε δύο δύσκολες καταστάσεις, στην κηδεία του Γιώργου Σκούρτη (ήταν εκείνος που έγραψε τους στίχους για τους Μετανάστες που μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος) στο Α Νεκροταφείο Αθηνών και του γιου του Νίκου Ξυλούρη, Γιώργη Ξυλούρη στο κοιμητήριο Χαλανδρίου.
Ο Πάνος Γεραμάνης αγωνιούσε και νοιαζόταν για τον Λάκη Χαλκιά. Κάνε κάτι ρε Λάκη για να γράψω στα ΝΕΑ του έλεγε κάθε τρεις και λίγο. Πρέπει να φαίνεσαι, να μην χάνεσαι. Και για κάθε του εμφάνιση ή νέο cd ο Πάνος Γεραμάνης του πρόβαλε την δουλειά του με πολύ αγάπη και σεβασμό για την τεράστια πορεία του στο τραγούδι και στη μουσική γενικότερα. Δεν του έγραφε μόνον αλλά τον καλούσε τακτικά και στους Λαϊκούς Βάρους για να μιλήσουν για την πορεία του και τα σχέδιά του, αλλά και για να μιλήσει για τον πατέρα του τον κορυφαίο κλαρινιστα Τάσο Χαλκιά. Είχαν μια σχέση ζωής.
Τακτικά μιλούσαν στο τηλέφωνο και συναντιόντουσαν και τα έλεγαν από κοντά μόνο και μόνο για να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Άλλωστε ο Πάνος Γεραμάνης είχε ένα μεγάλο… ελάττωμα. Δεν άφηνε άνθρωπο να πληρώσει τον λογαριασμό. Κερνούσε πάντα τους φίλους του και είχε τύχει να κεράσει και όλους όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στα διπλανά τραπέζια. Τα χρήματα δεν τα υπολόγιζε ποτέ. Στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδος του 2005 λίγο πριν φύγει από την ζωή ο Πάνος Γεραμάνης, συναντηθήκαμε τυχαία με τον Λάκη Χαλκιά σε ένα ουζερί, διακόσια περίπου μέτρα ποιο πάνω από τα ΝΕΑ όταν τα γραφεία της εφημερίδας ήταν στην Μιχαλακοπούλου. Ήταν η τελευταία συνάντηση του Πάνου Γεραμάνη με τον Λάκη Χαλκιά. Τρεις μέρες μετά, λίγο πριν την Ανάσταση ο Πάνος Γεραμάνης έφυγε από την ζωή στην Αγιά της Πάργας σε ηλικία 59 ετών.
Όταν ο Πάνος Γεραμάνης χάθηκε τόσο ξαφνικά από κοντά μας, ο Λάκης Χαλκιάς έπαθε σοκ. Η στεναχώρια του για τον καλό του φίλο ήταν μεγάλη. Σοκ έπαθε τότε κι ένας ακόμη κοινός φίλος και των δύο, ο Γιάννης Σταματίου ή Σπόρος, ένας τεράστιος μπουζουξής τον οποίο ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε αποκαλέσει… μπουζουκαρο. Μετά τον θάνατο του Πάνου Γεραμάνη, ο Σπόρος από την μεγάλη του στεναχώρια πήρε την κάτω βόλτα. Και δεν συνήλθε ποτέ, μέχρι που έφυγε από την ζωή έξι χρόνια αργότερα, την Δευτέρα 17 Ιανουάριου του 2011, σε ηλικία 76 ετών.
Η σχέση και η μεγάλη φιλία των Πάνου Γεραμάνη και Λάκη Χαλκιά κρατούσε από το 1964 όταν ο Ηπειρώτης τραγουδιστής σε νεαρή ηλικία τραγουδούσε στου Κουλουριωτη στην παραλία Μοσχάτου. Στο σχήμα συμμετείχαν ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλλα, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο Λάκης Χαλκιάς και η νεαρή Βίκυ Μοσχολιού.
Από τότε ο Πάνος Γεραμάνης έγινε αχώριστος φίλος με τον Λάκη Χαλκιά και φυσικά με τον Στέλιο Καζαντζίδη του οποίου και του πήρε την πρώτη συνέντευξη ένα χρόνο πριν, και δημοσιεύτηκε το 1963 στο Φως των Σπορ.
Ο Πάνος Γεραμάνης όπως και ο Λάκης Χαλκιάς είχαν και οι δύο ήθος και αξιοπρέπεια – κάτι που σπανίζει σήμερα – και καρδιές μικρών παιδιών. Κάποτε είπα στον Λάκη Χαλκιά γιατί δεν ζητάς από το Υπουργείο Πολιτισμού αυτή την τιμητική σύνταξη που παίρνουν αρκετοί τραγουδιστές και γενικά άνθρωποι του πολιτισμού; Άλλωστε την δικαιουσε, του είχα πει. “Όχι – μου απάντησε ξερά, – δεν είσαι στα καλά σου. Θα καθήσω να συγκεντρώσω όσα έχω κάνει στην πορεία μου για να τα καταθέσω; Λες και δεν τα ξέρουν. Δεν θέλω τίποτα από αυτούς, δεν θα τους κάνω τη χάρη”. Και η συζήτηση τελείωσε εκεί.
Ένα παράπονο είχε ο Λάκης Χαλκιάς. Όταν ο Γιάννης Μαρκόπουλος έβγαλε τα Παραπονεμένα λόγια, τα πρωτοεδωσε και τα πρωτοτραγούδησε σε συναυλίες ο Λάκης Χαλκιάς. Και μάλιστα ο κόσμος τα ζητούσε ξανά και ξανά να τα πει. Δεν του τα έδωσε όμως μετά να τα ερμηνεύσει σε δίσκο, σε πρώτη εκτέλεση. Και αυτό το παράπονο δεν του έφυγε ποτέ.
Ο Πάνος Γεραμάνης ήθελε όταν θα έβγαινε στην σύνταξη – μέσα του δεν ήθελε ποτέ να βγει – να ασχοληθεί με την συγγραφή βιβλίων για τους ανθρώπους του λαϊκού τραγουδιού με πρώτο και καλύτερο την βιογραφία του Στέλιου Καζαντζίδη, την οποία ήδη είχε ξεκινήσει. Δεν πρόλαβε.
Πρόλαβε όμως όσο ζούσε και έκανε την βιογραφία του άλλου μεγάλου, του λαϊκού τραγουδιού, του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Μάλιστα ο Πάνος Γεραμάνης έλεγε τότε ότι “με τιμά η πρόταση του Σερ να με εμπιστευτεί και να κάνω την βιογραφία του, αν και γνώριζε ότι ήμουν πολύ κοντινός φίλος του Στέλιου Καζαντζίδη”.
Ο Λάκης Χαλκιάς άφησε στη μέση μεγάλες δουλειές στο στούντιο, όπως τραγούδια του Τάκη Σούκα με τον μουσικό Δημήτρη Παπαγεωργίου. Δεν πρόλαβε. Φαίνεται τελικά, ότι δεν τα προλαβαινουμε όλα στη ζωή.
Και μια απορία: Η νέα γενιά τραγουδιστών και τραγουδιστριων – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν εκείνες τις ώρες από το να παρευρεθούν και να πουν το τελευταίο αντίο τόσο στην Μαίρη Λίντα, όσο και στον Λάκη Χαλκιά για την τεράστια προσφορά τους στον μουσικό μας πολιτισμό; Κρίμα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr