Με το έμπα του καλοκαιριού άρχισαν οι εκδηλώσεις απανταχού της Ελλάδας. Από την Αθήνα ώς το μικρότερο νησί και τα κορφοβούνια της στεριανής Ελλάδας. Σχεδόν όλες ονοματίζονται πολιτιστικές και οι εννέα Μούσες των τεχνών ας βάλουν το χέρι τους ώστε να τις κάνουν. Καλή θέση έχει το βιβλίο και η λογοτεχνία. Με γιορτές-φεστιβάλ βιβλίων, παρουσιάσεις, συναντήσεις συγγραφέων, βραδιές ποίησης και μουσικής. Αρχίζουν από το διεθνώς καταξιωμένο φεστιβάλ βιβλίου Χανίων έως τη βραδιά με τοπικούς συγγραφείς και έκθεση βιβλίων τους στο χωριό του καθενός μας.
Κι εκεί που δεν το περιμένεις να σου ένα όμορφο μαθητικό, λογοτεχνικό απόγευμα. Σε καλεί ο πολιτιστικός σύλλογος Ιππείου να διαβάσεις μικρά πεζά κείμενα των μαθητών του Γυμνασίου-Λυκείου του μικρού χωριού. Τέλος του χειμώνα ζητήθηκε από τους μαθητές-μαθήτριες να γράψουν κείμενα με ελεύθερο θέμα. Μπροστά σου οκτώ κείμενα μαθητών που εμπνεύστηκαν από κάτι και το μετάφεραν στο χαρτί.
Τα κείμενα-διηγήματα είναι αφτιασίδωτα, δεν είχαν βοήθεια οι μαθητές-μαθήτριες. Νιώθεις, βλέπεις το μαθητικό γράψιμο. Τα παιδιά έχουν σχετική δυσκολία να γράψουν διαφορετικά απ’ ό,τι ορίζει το σχολικό πλαίσιο. Μερικές φορές θέλουν να ξεφύγουν, γιατί το γράψιμο το έχουν συνδέσει με τη βαθμολογία και αυτό περιορίζει το γραπτό. Ευκολότερα ανοίγονται στα ποιήματα, γιατί δεν γράφουν στο σχολείο ποίηση ως εργασία. Το γράψιμο που συναντήσαμε στα κείμενα είναι στρωτό, ανεξάρτητα από το θέμα, την έκταση, την πλοκή. Ναι, έχουν μπει στο πνεύμα τού γράφω λογοτεχνικό κείμενο. Κατέχουν εν μέρει την τέχνη του γραψίματος του λογοτεχνικού, πέρα από το γράψιμο της έκθεσης που σε όλες τις εποχές είναι τεχνική διαδικασία. Ενδιάμεσα συναντάς τον διδακτισμό, ανάμεσα σε συμβουλές και παροτρύνσεις, έστω κι αν δεν το γράφουν επακριβώς. Δεν είναι εύκολο σε μικρό χρόνο ο μαθητής να διαχωρίσει τον τρόπο με τον οποίο γράφει στο σχολείο από αυτό που ζητήθηκε σε τούτη τη δημιουργική διαγωνιστική προσπάθεια.
«Κύριε, ποιητάδες θα γίνουμε;» μου είπε κάποτε ένας μαθητής όταν διαβάζαμε ποιήματα σε μια τάξη. Αυτή είναι μια γενική άποψη για τη λογοτεχνία, ασχολούνται με αυτήν οι ποιητάδες, δηλαδή κάποιοι που μάλλον δεν έχουν κάτι να κάνουν. Κι αν στις αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων στα σχολεία καταλήγουμε στη φιλολογική φράση-ερώτηση «τι θέλει να πει ο ποιητής», ε τότε καταστρέφουμε τη μαγεία της λογοτεχνίας. Γιατί ο ποιητής κι ο λογοτέχνης με το διάβασμα των έργων τους μας ανοίγουν το μυαλό, μας βάζουν να σκεφτούμε, να σκηνοθετήσουμε το κείμενο, ακόμα και να αλλάξουμε την πορεία και πλοκή.
Όμορφο το λογοτεχνικό βραδινό στο μικρό χωριό της Λέσβου. Ακούσαμε τους μικρούς επίδοξους συγγραφείς πώς, γιατί ξεκίνησαν να γράφουν, τι τους παρακίνησε, τα σχέδιά τους. Χάρηκαν όσοι διακρίθηκαν, μα όλοι ευχαριστήθηκαν τη διαδικασία του γραψίματος και της συμμετοχής. Περιμένουμε τη συνέχεια, γιατί έτσι γίνεται πάντοτε· ξεπηδάν τα νιάτα και μας προσπερνάνε.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr