O Ραζβάν Λουτσέσκου στις δηλώσεις του, στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης του για τον ΠΑΟΚ, είπε μεταξύ των άλλων τα εξής:
Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η χρονιά για εσένα, το 2026;
«Ναι, ναι ήταν δύσκολη, αλλά ξέρεις, κάτι ξεκινάει πολύ πολύ ωραία. Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου ήταν πολύ ωραία. Μετά από αυτή την ημερομηνία άρχισε να γίνεται πιο δύσκολο, όμως, ακόμη πήγαινε με ωραίο τρόπο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εμφανίστηκε από τις 15 Μαρτίου και μετά. Από εκείνη την στιγμή, μπορώ να σου πω ότι ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.
Χωρίς καμία καμία αμφιβολία. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, μάλλον είναι μία συνέπεια, αυτού που συνέβαινε μέχρι εκείνη την στιγμή. Ξεκινώντας από όλους τους τραυματισμούς.
Εμείς παίζαμε χωρίς δύο εξτρεμ, δύο βασικά εξτρέμ, το δεύτερο εξτρέμ εκτός, αλλά είναι κορυφαίο εξτρέμ σωστά; Ο Ζίβκοβιτς, ο Ντεσπόντοφ, τρια δεκάρια εκτός, ο δεξιός μπακ που έπαιζε κορυφαίο ποδόσφαιρο, ο κεντρικός χαφ που έδειχνε ότι ήταν ο καλύτερος στην Ελλάδα. Έμειναν εκτός, από χαζά πράγματα. Ο τερματοφύλακας που ήταν φανταστικός να έχει αυτού του είδους τον τραυματισμό που κανείς άλλος γκολκίπερ στην Ελλάδα δεν είχε χτυπηθεί δύο φορές από αντιπάλους. Κανείς άλλος στην Ελλάδα».
– Αλλά πάλι σου μιλάω για το 2026 και πάλι θέτεις ως κύρια δυσκολία αυτό που συνέβη με το ποδόσφαιρο, που είναι εκπληκτικό. Έχασες τον πατέρα σου…..
«Αυτό το είπα από την αρχή ότι είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Γιατί η χειρότερη περίοδος; Εξαιτίας αυτού, γιατί σε ποδοσφαιρικούς όρους υπάρχουν και άλλες στιγμές, όχι τέλειες, σωστά»;
– Αλήθεια είχες χρόνο να πενθήσεις, να συνειδητοποιήσεις την απουσία του πατέρα σου, στην ζωή σου, εκείνη την στιγμή;
«Για την απώλεια του πατέρα μου, είναι πολύ περίπλοκο για να σου απαντήσω. Πρώτα από όλα, ήταν εκείνη η στιγμή. Θα ήθελα να είχα την δυνατότητα να του είχα μιλήσει περισσότερο. Αν είχα καταλάβει ότι θα έφθανα σε αυτή την στιγμή, θα πήγαινα στο Βουκουρέστι, αλλά δεν πήγα καθόλου στο Βουκουρέστι.
Έγινε το παιχνίδι με τον Βόλο, είχα τα εισιτήρια για το Βουκουρέστι για την επόμενη ημέρα, αλλά αποφάσισα να μην πάω….Είπα εντάξει, έχουμε αυτό εδώ, θα μείνω. Μετά όταν συνέβη η πρώτη φορά μετά το παιχνίδι με την Τουρκία με την εθνική ομάδα της Ρουμανίας, όταν κατέρρευσε δηλαδή και πήγε πάλι σε νοσοκομείο, τότε κατάλαβα ότι θα ανάρρωνε. Και έχοντας μπροστά μου το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα, αποφάσισα να μην πάω, λέγοντας ότι ΟΚ, θα πάω την άλλη εβδομάδα που ούτως ή άλλως έχουμε διακοπές για το Πάσχα. Και έλαβα και αυτό το μήνυμα από τον πατέρα μου, ότι θα ήταν εντάξει. Ανάρρωνε και είχε ελπίδες, μου έλεγε ότι την Παρασκευή θα πήγαινε στο σπίτι και ήταν χαρούμενος. Και μετά συνέβη αυτό. Θα μπορούσα να είχα πάει, έπρεπε να πάω και να μείνω μαζί του, λίγο παραπάνω, να καταλάβω».
Ακόμη πρόσθεσε: «Λυπάμαι και στεναχωριέμαι πολύ όταν βλέπω εικόνες από την κηδεία, ήταν πραγματικά απίστευτη, αναρωτιέμαι αν κατάλαβε τι πέτυχε, αυτά που πραγματικά πέτυχε σε αυτή την ζωή. Ναι ξέρω ότι έζησε αυτές τις στιγμές, η ζωή του ήταν σαν πάζλ. Και κομμάτι με κομμάτι τα έβαλε εκεί και δημιούργησε αυτό το πάζλ, αλλά έζησε κιόλας, τα κομμάτια του παζλ, τις νίκες όλα αυτά που πέτυχε. Και τις απολάμβανε, ήταν χαρούμενος, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον να δεις απο ψηλά, την πλήρη εικόνα αυτού του παζλ. Και δεν ξέρω εάν το συνειδητοποίησε αυτό, γιατί ήταν ένα περίπλοκο τέλος ζωής για τον πατέρα μου, γιατί ήταν προπονητής στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ρουμανίας. Ξέρω πολύ καλά ότι ο προπονητής της εθνικής ομάδας βρίσκεται υπό καθεστώς κριτικής.
Ήταν ένας άνθρωπος που πάντα αντιμαχόταν τους δημοσιογράφους, τους έπαιρνε τηλέφωνο, προσπαθώντας να τους πείσει για τις ιδέες του. Υπέφερε όταν ένιωθε ότι υπάρχουν άδικες ιστορίες σχετικά με τον ίδιο και υπάρχουν παλιάνθρωποι. Δεν ξέρω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ντράπηκαν για αυτά που έλεγαν ψέμματα, σκεπτόμενοι τους γονείς τους, τι μόρφωση έλαβαν από αυτούς. Αλλά εντάξει τότε υπέφερε και είχε όμως την θέληση για το παιχνίδι, υπέφερε για το παιχνίδι με την Τουρκία.
Για εμένα είναι εντυπωσιακό αυτό που έκανε. Τώρα, πως αντέδρασε ο κόσμος όταν πέθανε; Ήταν κάτι συγκλονιστικό. Πάντως θα ήθελα να τον δω από ψηλά να χαμογελάει, αυτό θα ήταν για εμένα, το καλύτερο από όλα, να χαμογελάει και να τον νιώθω χαρούμενο. Καμία φορά έχω την παρόρμηση να τον πάρω τηλέφωνο, Τώρα έχω ένα πρόβλημα για παράδειγμα, θα ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο αλλά δεν γίνεται…..»
Διαβάστε περισσότερα
Filathlos.gr