Η υπόθεση των διαδοχικών «πακέτων» μέτρων της κυβέρνησης για στήριξη των καταναλωτών και της βιομηχανίας λόγω των ασφυκτικών πιέσεων που δέχονται από τις μεγάλες αυξήσεις τιμών στα καύσιμα θα μπορούσε δικαιολογημένα να χαρακτηριστεί επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησης σε δόσεις. Για δύο βασικούς λόγους: Πρώτο, διότι τα επιχειρήματα για την έως τώρα άρνηση της κυβέρνησης να πάρει ουσιαστικά μέτρα για τα καύσιμα, ύστερα από τις χθεσινές ανακοινώσεις καταρρέουν. Δεύτερο, γιατί αυτό συμβαίνει ακόμη πιο εμφατικά με τα «συνοδευτικά» μέτρα που ανακοίνωσε για τις 120 δόσεις και τους servicers.
Αρχίζοντας από τα «συνοδευτικά» μέτρα, που προφανώς επιλέχθηκαν για να πλαισιώσουν και να «στηρίξουν» τα εντελώς αδύναμα μέτρα για τα καύσιμα, οι κυβερνητικές παλινωδίες είναι εντυπωσιακές:
120 δόσεις
Στα τέλη Αυγούστου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, απαντώντας στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης και στις προτάσεις της για 120 δόσεις, δήλωσε ότι «έχουν ήδη εφαρμοστεί οι 72 δόσεις και μέχρι και 240 δόσεις μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού». Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο παρείχε επαρκή εργαλεία για όσους πραγματικά είχαν ανάγκη, χωρίς να χρειάζεται μια νέα γενική ρύθμιση, ενώ το βασικό επιχείρημα που διατυπωνόταν από την κυβερνητική πλευρά ήταν η προστασία της κουλτούρας πληρωμών και η αποφυγή της δημιουργίας προσδοκιών για συνεχείς νέες ευνοϊκές ρυθμίσεις, οι οποίες «θα μπορούσαν να αδικήσουν τους συνεπείς φορολογούμενους».
Λιγότερο από έναν μήνα μετά, τίποτε από αυτά δεν ισχύει…
Μέτρα για τους δανειολήπτες
Στο ζήτημα αυτό η κυβέρνηση έφτασε την τακτική «πολύ λίγα πολύ αργά» σε νέα ύψη. Οπως εύστοχα δήλωσε χθες η βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ Μιλένα Αποστολάκη, «χρειάστηκαν χιλιάδες καταγγελίες δανειοληπτών, χιλιάδες πλειστηριασμοί και η διόγκωση του ιδιωτικού χρέους για να αναγνωρίσουν επιτέλους ότι το πλαίσιο λειτουργίας των servicers χρειάζεται ουσιαστικές αλλαγές».
Πράγματι, οι servicers κέρδισαν χρόνο όχι μόνο μηνών αλλά πολλών ετών στην άσκηση καταχρηστικών πρακτικών σε βάρος δεκάδων χιλιάδων δανειοληπτών.
Αλήθεια είναι το… όπως βολεύει
Τα κυβερνητικά στελέχη στα τέλη Αυγούστου ισχυρίζονταν ότι ο δημοσιονομικός χώρος είχε εξαντληθεί – «πιάσαμε ταβάνι» ήταν η εύγλωττη φράση. Φαίνεται λοιπόν τώρα ότι το «ταβάνι» είναι… μετακινούμενο, καθόσον έχουμε νέα επιδότηση και μάλιστα οψιόν για παράταση των νέων μέτρων, εφόσον θα επανεξετάζονται ανά 15ήμερο, ενώ και η πίεση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης κάτω από το 1,75 ευρώ το λίτρο θα έχει επίσης δημοσιονομικό κόστος. Αν λοιπόν υποθέσουμε, πράγμα πολύ πιθανό, ότι η πίεση της ενεργειακής κρίσης θα συνεχιστεί και τους επόμενους μήνες ώς το τέλος του έτους, πόσο δημοσιονομικό χώρο έχει κρατήσει κρυφό η κυβέρνηση ώστε να χρηματοδοτήσει διαρκείς παρατάσεις των μέτρων;
Επίσης, ο πρωθυπουργός επανέφερε χθες με… τρομοκρατικές εκφράσεις τον μπαμπούλα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού δηλώνοντας: «Το τελευταίο το οποίο θα χρειαζόμασταν είναι μια εθνική κρίση μέσα σε μια παγκόσμια κρίση»! «Βαριές κουβέντες» για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα και να ανακατασκευαστεί το άλλοθι ότι αναμένεται άδεια εκ Βρυξελλών.
Ενα άλλο κυβερνητικό αφήγημα που καταρρίφθηκε χθες από… κυβερνητικά πυρά ήταν η έως τώρα επιλογή της κυβέρνησης να επιδοτεί την τιμή στην αντλία με το επιχείρημα ότι έτσι «θα φτάνει σε όλους τους καταναλωτές». Χθες όμως ανακάλυψε ότι και με επιδότηση πριν από τον ΦΠΑ η ελάφρυνση θα φτάσει σε όλους τους καταναλωτές.
Φαίνεται όμως ότι η κυβερνητική επιδότηση προ ΦΠΑ έχει άλλη αιτία: έπρεπε να αθροιστεί μαζί με την επιδότηση των διυλιστηρίων, που αναγκαστικά είναι προ ΦΠΑ, ώστε να προκύψει ενιαίος «λογαριασμός» στην τελική τιμή (τιμή στην αντλία), καθώς η κυβερνητική επιδότηση είναι η ασθενέστερη μέχρι σήμερα…
Ψέματα και υπεκφυγές
Η κυβέρνηση συνεχίζει όχι απλώς να υπεκφεύγει, αλλά να ψεύδεται:
Πρώτο, ο δημοσιονομικός χώρος δεν είναι ανελαστικός. Μπορεί να αυξηθεί με ισοδύναμα μέτρα αύξησης των φορολογικών εσόδων. Ο δημόσιος διάλογος και οι παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης έχουν υποδείξει πηγές άντλησης εσόδων. Για παράδειγμα, το 2026 θα καταγραφεί ιστορικό ρεκόρ κερδών για τις εισηγμένες εταιρείες, που θα μοιράσουν μερίσματα πάνω από 6 δισ. ευρώ. Μια αύξηση της φορολόγησης των μερισμάτων (σήμερα φορολογούνται αυτοτελώς με συντελεστή 5%) ή και των ενεργειακών εταιρειών, δηλαδή όσων μέσα στην κρίση συνεχίζουν να κερδοφορούν σε πολύ υψηλά επίπεδα, θα ήταν και δίκαιη αλλά και αποτελεσματική στη διεύρυνση του δημοσιονομικού χώρου.
Δεύτερο, διαθέτοντας το ίδιο ακριβώς ποσό που διέθεσε έως τώρα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα στην τελική τιμή αν μείωνε προσωρινά τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα. Ο λόγος είναι προφανής: επειδή ο ΦΠΑ εφαρμόζεται μετά τον ΕΦΚ, μια μείωση του ΕΦΚ θα μείωνε επίσης την επίπτωση του ΦΠΑ (καθώς θα εφαρμοζόταν σε χαμηλότερη τιμή), με αποτέλεσμα χαμηλότερη τελική τιμή για τους καταναλωτές.
Με τα χθεσινά μέτρα, η κυβέρνηση έβαλε την επιδότηση πριν από τον ΦΠΑ, αλλά η τιμή πάνω στην οποία εφαρμόστηκε ο ΦΠΑ παρέμεινε ίδια.
Ο επικαιροποιημένος κυβερνητικός απολογισμός για τα μέτρα στήριξης από τον Μάρτιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο είναι: 211 εκατ. ευρώ επιδότηση στο ντίζελ και 113 εκατ. ευρώ στη βενζίνη (fuel pass), σύνολο 324 εκατ. ευρώ. Αν αυτό το ίδιο ποσό είχε διατεθεί για μείωση του ΕΦΚ, τα αποτελέσματα για τον καταναλωτή θα ήταν καλύτερα.
Η κυβέρνηση δεν επέλεξε να κάνει ούτε αυτό – παρ’ όλο που δεν προσκρούει σε «οροφή» δαπανών ούτε απαιτεί το ΟΚ της Κομισιόν. Ο λόγος; Επειδή έτσι θα μειώνονταν τα κρατικά έσοδα από ΦΠΑ – τα οποία όμως παρουσιάζουν υπεραπόδοση σε σχέση με τους στόχους. Η κυβέρνηση δεν θυσιάζει ούτε ψήγμα του υπερπλεονάσματος για να στηρίξει την κοινωνία και τις επιχειρήσεις.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr