«Κάθε χαμένη μας αδερφή από χέρι άντρα που τη θεωρούσε κτήμα του, μας υπενθυμίζει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η πατριαρχική βία. Μας υπενθυμίζει, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως μέσα σε αυτό το σύστημα οι ζωές των γυναικών συχνά αντιμετωπίζονται ως λιγότερο πολύτιμες» αναφέρει το ΜεΡΑ25 σε ανακοίνωσή του για τη γυναικοκτονία της Ελευθερίας Γιακουμάκη από τον πρώην σύντροφό της στην Κρήτη.«Η 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη από το Ηράκλειο Κρήτης, μητέρα τριών παιδιών, στις 22 Απριλίου βρέθηκε νεκρή μέσα στο αυτοκίνητό της. Ο 39χρονος πρώην σύντροφός της τη δολοφόνησε και την εγκατέλειψε. Λίγες ημέρες μετά, αυτοκτόνησε. Δεν είναι μια ακόμη τραγωδία. Δεν είναι «έγκλημα πάθους», όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα ΜΜΕ. Είναι γυναικοκτονία» ξεκαθαρίζει αρχικά στην ανακοίνωσή του το ΜεΡΑ25.
«Κάθε χαμένη μας αδερφή από χέρι άντρα που τη θεωρούσε κτήμα του, μας υπενθυμίζει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η πατριαρχική βία. Μας υπενθυμίζει, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως μέσα σε αυτό το σύστημα οι ζωές των γυναικών συχνά αντιμετωπίζονται ως λιγότερο πολύτιμες» εξηγεί το κόμμα και συμπληρώνει ότι «κι όμως, αυτή η πραγματικότητα δεν αποκαλύπτεται μόνο στις περιπτώσεις που αναγνωρίζονται άμεσα ως γυναικοκτονίες».
«Τη βλέπουμε και αλλού — σε στιγμές όπου οι θηλυκότητες αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμες. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η 19χρονη Μυρτώ από το Αργοστόλι, που αφέθηκε να πεθάνει αβοήθητη μετά από χρήση ναρκωτικών ουσιών, εγκαταλελειμμένη σε μια πλατεία από άνδρες που επέλεξαν να προστατεύσουν τον εαυτό τους αντί για τη ζωή της. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, ούτε για “κακή στιγμή”. Είναι μια ακόμη έκφραση μιας κουλτούρας που απαξιώνει τη ζωή των γυναικών και των θηλυκοτήτων» διαπιστώνει ακόμα το ΜεΡΑ25.
Ταυτόχρονα, παρατηρεί πως «και την ίδια στιγμή, αντί για οργή απέναντι στην εγκατάλειψη και τη βαρβαρότητα, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται: σχόλια για την εμφάνιση, “αθώες” ερωτήσεις για το πού βρισκόταν και με ποιους. Έτσι, το θύμα γίνεται κατηγορούμενο και οι ευθύνες των δραστών θολώνουν. Αυτός ο μηχανισμός δεν είναι τυχαίος. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία μαθαίνει να συγχωρεί τη βία και να αμφισβητεί τα θύματα.»
Όπως σημειώνει ακόμα το κόμμα «αυτό φαίνεται συνεχώς:
Όταν βρίσκουμε τη δύναμη να καταγγείλουμε και δεν μας πιστεύουν.
Όταν δολοφονούμαστε και παρουσιαζόμαστε ως “θύματα πάθους”.
Όταν φοβόμαστε να μιλήσουμε, γιατί ξέρουμε τι θα αντιμετωπίσουμε.
Όταν αναγκαζόμαστε να ζούμε σιωπηλές.»
«Δεν θα κανονικοποιήσουμε την απανθρωπιά. Δεν θα εξοικειωθούμε με τον θάνατο. Καμία μόνη. Καμία λιγότερη» επιμένει το ΜεΡΑ25 και ως Τομέας Ισότητας Φύλου και ΛΟΑΤΚΙ+ του κόμματος απαιτεί:
«Τη νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία.
Την ίδρυση μονάδων ψυχολογικής υποστήριξης για τα θύματα.
Την ψυχολογική και θεσμική υποστήριξη για τα αόρατα θύματα των γυναικοκτονιών — τα παιδιά, τα αδέλφια και τους γονείς που μένουν πίσω.
Τη δημιουργία αυστηρού πρωτοκόλλου στα ΜΜΕ για τον τρόπο κάλυψης περιστατικών έμφυλης βίας.
Την καθιέρωση σαφών και δεσμευτικών διαδικασιών στα σώματα ασφαλείας για τη διαχείριση των καταγγελιών.
Τη θέσπιση αυστηρής δικαστικής δεοντολογίας, ώστε να αποδίδεται δικαιοσύνη στις γυναίκες και στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που βιώνουν έμφυλη βία και διακρίσεις.»