Σε ένα φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου η χώρα και ο πλανήτης ασφυκτιούν από την παρά φύσιν και εναντίον του πολιτισμού διαχείρισή τους, η κυβέρνηση επιμένει ότι πορευόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ποια να είναι άραγε αυτή η σωστή πλευρά που αγνοεί τη φύση, τον πολιτισμό και τελικά την Ιστορία; Και ποια τα δεδομένα που δικαιολογούν μια σειρά από καταστροφικές επιλογές σε κάθε τομέα; Ας αρχίσουμε από αυτές που τυπικά δεν είναι πολιτικές:
Οπως η «Ριβιέρα» του «ellinikon», απομίμηση ενός ιταλογαλλικού ονόματος και ενός οικιστικού σχεδιασμού στιλ Εμιράτα που σαρώνει τον Σαρωνικό. Το παραλιακό μέτωπο εκπέμπει ανεξέλεγκτα μυρωδιές άγνωστης προέλευσης και πλημμυρίζει λόγω προβληματικών αγωγών σε κάθε βροχή. Ποιος πολιτισμός θα στεγαστεί στη «λυματολάσπη» της περίκλειστης αυτής για πάμπλουτους δυστοπίας; https://www.news247.gr/magazine/reportage/kindinos-ekrixis-ston-saroniko-to-epikindino-meigma-sto-vitho-kai-oi-akatalliles-paralies-gia-vouties/
Αντίστοιχες επιλογές απειλούν και την Αθήνα, που φθίνει ανοχύρωτη στην επέλαση του κέρδους, του εκτοπισμού των αδυνάμων και της ασκήμιας: έρμαιο του τουριστικού εξωραϊσμού και κορεσμού, με εγκατάλειψη των βασικών υποδομών της.
Η «σωστή» ωστόσο πλευρά της Ιστορίας συνδέεται στη ρητορική αυτή και με μια πιο εφιαλτική εκδοχή. Σε μια ώρα που η δράση για την ειρήνη είναι για όλο τον κόσμο επείγουσα, η κυβερνητική επιλογή της «σωστής πλευράς» σημαίνει την ανενδοίαστη προσχώρησή της εναντίον της «λάθος» πλευράς, με ορατές συνέπειες την εξόντωση, την υποβάθμιση, την ταπείνωση του ανθρώπινου και την καταστροφή της φύσης και των πολιτισμών. Και δίπλα σε αυτήν την προσχώρηση αιωρείται μονότονα η υποχώρησή της απέναντι στη νεο-ιμπεριαλιστική πολιτική και τον ψυχολογικό πόλεμο της Τουρκίας.
Η επίκληση μιας προνομιακής σχέσης με την Ιστορία δεν αποτελεί πρωτοτυπία ούτε και αποκλειστικότητα μιας χώρας είτε μιας ιδεολογίας. Η κατάχρηση του όρου το επιβεβαιώνει. Ο Στάλιν παρουσιαζόταν ως «ο μηχανοδηγός της Ιστορίας» που την οδήγησε με ασφάλεια στον παράδεισο των Γκουλάγκ.
Οι καταχρήσεις του όρου δεν εξαντλούνται ωστόσο με τα μεγάλα παραδείγματα. Πολιτικοί και προπαγανδιστές, διαφημιστές και μάνατζερ, οπαδοί κομμάτων ή ομάδων που κατακτούν ή εποφθαλμιούν την εξουσία ή το πρωτάθλημα «γράφουν Ιστορία», είτε «έχουν ραντεβού με την Ιστορία».
Αραγε αυτοί που μας λευτέρωσαν από τους Τούρκους, οι άλλοι πριν και μετά από άλλους κατακτητές, ο Γλέζος και ο Σάντας που κατέβασαν εκείνον τον Μάη του 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, είχαν προλάβει πριν πάνε να κινδυνέψουν να κλείσουν το πολυπόθητο ραντεβού; Επαρση και μέθη είναι μάλλον τα βασικά χαρακτηριστικά των περισσότερων από αυτούς που αρέσκονται να μας κάνουν μαθήματα Ιστορίας. Και μάλιστα με την πεποίθηση ότι ο δρόμος της οδηγεί αναπόφευκτα στις λαμπερές σελίδες που εκείνοι θα γράψουν. Με αποτέλεσμα να καταλήγουν, με δικό μας κόστος, ιστορικά μετεξεταστέοι.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr