–Ένα άρθρο για εκείνους που η λέξη «δημοκρατία» ακόμα τους πονάει
Του
ΜΙΛΤΟΥ ΖΑΜΠΑΡΑ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αιτωλοακαρνανίας
Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κυβερνάς άσχημα και στο να αποσυναρμολογείς το κράτος εν ώρα υπηρεσίας. Η πρώτη περίπτωση αφορά αναρμοδιότητα. Η δεύτερη αφορά κάτι πολύ βαθύτερο: Συστηματική, μεθοδικά σχεδιασμένη υπόσκαψη των θεσμών που κρατούν μια κοινωνία όρθια. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι ανήκει με άνεση στη δεύτερη κατηγορία.
Το «Predatorgate» είναι η πιο εύγλωττη ομολογία της φιλοσοφίας που έχει για την εξουσία αυτή η κυβέρνηση. Η ΕΥΠ, που εποπτεύεται απευθείας από τον πρωθυπουργό, παρακολουθούσε πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες μέσω παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού. Αυτό δεν είναι υπόθεση τεχνοκρατικής αστοχίας ή γραφειοκρατικής υπέρβασης, είναι παρακράτος. Και δεν απάντησε με λογοδοσία. Απάντησε με αρχειοθέτηση.
Και εδώ έγκειται το βαθύτερο δομικό πρόβλημα: Η ηγεσία της Ελληνικής Δικαιοσύνης διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν είναι κατηγορία. Είναι η πραγματικότητα. Ένα ζήτημα που αρνούνται να αγγίξουν, γιατί η εξουσία θέλει να ελέγχει αυτό που υποτίθεται πως την ελέγχει. Αυτός ο κλειστός κύκλος –κυβέρνηση διορίζει δικαστές, δικαστές αρχειοθετούν κυβερνητικά σκάνδαλα– δεν είναι τυχαία αδυναμία του συστήματος. Είναι το σύστημα. Και εφόσον δεν σπάσει αυτός ο κύκλος, καμία κυβέρνηση δεν θα λογοδοτήσει ποτέ για τίποτα σοβαρό.
Αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι και η συνολική εικόνα της χώρας στη διεθνή κοινότητα. Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση στην ΕΕ στην ελευθερία του Τύπου, στην 89η θέση παγκοσμίως, πίσω από την Μποτσουάνα και τη Ζάμπια, χαμηλότερα ακόμα και από την Ουγγαρία. Οι «Reporters Without Borders» μιλούν για συστημική κρίση: Δημόσια ΜΜΕ υπαγόμενα στο γραφείο του πρωθυπουργού, εκφοβιστικές αγωγές SLAPP εναντίον δημοσιογράφων, η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ το 2021 αναπάντητη πέντε χρόνια μετά. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο καθρέφτης μιας δημοκρατίας σε κατάρρευση.
Παράλληλα, ο ίδιος πολίτης που βλέπει τους θεσμούς να εκπίπτουν ζει και μια οικονομική καθημερινότητα που η κυβέρνηση αδυνατεί –ή αρνείται– να βελτιώσει. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ σε αγοραστική δύναμη, στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε την περίοδο 2022 – 2025, αλλά τα τρόφιμα ακρίβυναν 31,3% και τα ενοίκια εκτοξεύθηκαν 10% μόνο μέσα στο 2025. Έξι στα δέκα νοικοκυριά δηλώνουν ότι το εισόδημά τους δεν τους φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα και καλύπτει κατά μέσο όρο μόλις 18 ημέρες. Ο μέσος μισθός αυξήθηκε 1,56% το 2025, ενώ ο πληθωρισμός έτρεχε με 2,5%. Η οικονομία αναπτύσσεται, αλλά η ανάπτυξη δεν φτάνει στα τραπέζια. Πηγαίνει αλλού.
Θεσμικός κατήφορος και οικονομική αδικία δεν είναι δύο ξεχωριστά προβλήματα. Είναι δύο όψεις της ίδιας νοοτροπίας εξουσίας. Μια κυβέρνηση που παρακολουθεί, αντί να κυβερνά, που ελέγχει, αντί να απαντά σε ερωτήματα, που αρχειοθετεί σκάνδαλα, αντί να λογοδοτεί, δεν έχει κανένα κίνητρο να σχεδιάσει πολιτικές δίκαιης ανάπτυξης. Η ατιμωρησία στη μία σφαίρα τροφοδοτεί την αδιαφορία στην άλλη. Πάντα.
Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει; Η απάντηση δεν είναι η απλή εναλλαγή προσώπων στα ίδια έδρανα. Αυτή η χώρα χρειάζεται δομική πολιτική ρήξη με τη λογική που την κρατά στον βούρκο. Πρώτον, Συνταγματική Αναθεώρηση που να αποδεσμεύει τη Δικαιοσύνη από την εκτελεστική εξουσία, οι ανώτατοι δικαστές δεν πρέπει να διορίζονται από κυβερνήσεις που καλούνται να ελέγξουν. Δεύτερον, εισοδηματική πολιτική που να σπάει την ψευδαίσθηση της ανάπτυξης, χωρίς αναδιανομή, αύξηση πραγματικών μισθών, συγκράτηση ενοικίων, ελάφρυνση των χαμηλών εισοδημάτων από την έμμεση φορολογία.
Αυτές δεν είναι ουτοπικές απαιτήσεις. Είναι τα ελάχιστα που έχει δικαίωμα να ζητά ένας πολίτης σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία του 21ου αιώνα. Και το γεγονός ότι στην Ελλάδα ακούγονται ριζοσπαστικά λέει πολλά για το πού έχουμε φτάσει.
Η μόνη απάντηση σε αυτήν τη διάβρωση δεν είναι η αποχή, η απάθεια ή η εξοικείωση με την ντροπή. Είναι η οργισμένη, τεκμηριωμένη, συλλογική απαίτηση για αλλαγή. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ανακύκλωση πολιτικών που θα μας φέρουν στα ίδια αδιέξοδα. Χρειάζεται νέα πολιτική λογική, μια λογική που να βάζει τον πολίτη εκεί που ανήκει, στο κέντρο, και όχι στο στόχαστρο.
* Τα στοιχεία του άρθρου προέρχονται από τις εκθέσεις RSF (2025), Eurostat (2025 – 2026), ΙΟΒΕ, ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, Τράπεζας της Ελλάδος, Ευρωπαϊκής Επιτροπής LIBE (2025) και δημοσιεύματα ελληνικών ΜΜΕ (2026).
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Μ. Ζαμπάρας στο “Π”: Η κυβέρνηση των ντροπών appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα