Του
ΜΙΛΤΟΥ ΖΑΜΠΑΡΑ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αιτωλοακαρνανίας
Κάθε φορά που βγαίνει καινούρια δημοσκόπηση, μετράω τα κόμματα του προοδευτικού χώρου. Έξι. Επτά. Ανάλογα τη μέρα. Και κάθε φορά καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: Η δύναμη είναι εκεί, αλλά σκορπισμένη.
Η Νέα Δημοκρατία κάθεται εδώ και μήνες στο ίδιο περίπου ποσοστό, κάπου στο 22% – 24%. Χωρίς αυτοδυναμία, χωρίς πειστική αφήγηση, με μια κοινωνία όπου δύο στους τρεις λένε ότι θέλουν αλλαγή. Και όμως κρατιέται. Όχι επειδή έπεισε κανέναν παραπάνω, αλλά επειδή, απέναντί της, η προοδευτική παράταξη μοιράζεται ακόμα σε πολλά κομμάτια, το καθένα με τη δική του ιστορία, τη δική του διαδρομή, τους δικούς του ανθρώπους.
Το αίτημα της κοινωνίας είναι σταθερό, το βλέπω σε κάθε μέτρηση: Θέλει αλλαγή προς περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη. Η ακρίβεια έχει γίνει το κεντρικό βίωμα σχεδόν κάθε νοικοκυριού – στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό ρεύματος, στο ενοίκιο. Οι μισθοί δεν προλαβαίνουν τις τιμές, οι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν πότε θα αποκτήσουν δικό τους σπίτι, οι οικογένειες κάνουν διαρκώς περικοπές σε πράγματα που παλιά θεωρούνταν αυτονόητα. Παράλληλα, η δημόσια υγεία δείχνει τα όριά της, η παιδεία υποχρηματοδοτείται και το κράτος πρόνοιας αδυνατεί να προστατέψει όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Χρειάζεται, λοιπόν, να το εκφράσει μια παράταξη αρκετά μεγάλη, ώστε να χωρέσει μέσα της όλη αυτήν τη δυσαρέσκεια και να τη μετατρέψει σε κυβερνητική πρόταση.
Το έχουμε ξαναζήσει, άλλωστε, και στο παρελθόν. Όταν η προοδευτική παράταξη κατάφερε να γίνει αρκετά μεγάλη, ώστε να μην είναι απλώς ένα ακόμα κόμμα, αλλά η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική στην εξουσία. Σήμερα η ανάγκη είναι ίδια, ίσως μεγαλύτερη. Αυτό που λείπει δεν είναι η θέληση για αλλαγή – είναι το σκεύος αρκετά ευρύ για να τη μαζέψει όλη.
Και δεν μιλάω για επιστροφή σε παλιά σχήματα με νέα ταμπέλα. Μιλάω για μια παράταξη ριζωμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά με σύγχρονη γλώσσα, ικανή να μιλήσει εξίσου στον μισθωτό που δεν βγάζει τον μήνα, στον νέο άνθρωπο που σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό, στον συνταξιούχο που κόβει φάρμακα για να πληρώσει λογαριασμούς. Μια παράταξη που να μπορεί να συγκεντρώσει κάτω από μία στέγη ό,τι σήμερα μιλά με πολλές φωνές, αλλά, ουσιαστικά, λέει το ίδιο πράγμα.
Αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες στον προοδευτικό χώρο δεν είναι απλώς αναταραχή. Είναι το σημάδι ότι κάτι νέο ζητά να γεννηθεί, και ακόμα δεν έχει βρει την τελική του μορφή.
Όποιος καταφέρει να το οδηγήσει εκεί –με ενότητα, με λιγότερο εγωισμό και περισσότερη ευθύνη απέναντι στην ιστορική στιγμή– θα καθορίσει την επόμενη δεκαετία.
Η χώρα δεν χρειάζεται πολλά μικρά κόμματα που το καθένα κρατά τη δική του σημαία. Χρειάζεται μια παράταξη αρκετά μεγάλη, αρκετά σύγχρονη, αρκετά ενωμένη, ώστε να μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει.
Ποτέ δεν ήταν πιο επίκαιρη η ανάγκη για μια σύγχρονη, μεγάλη προοδευτική παράταξη που να μπορεί να κυβερνήσει αυτήν τη χώρα.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Μ. Ζαμπάρας στο “Π”: Η ώρα της μεγάλης προοδευτικής παράταξης appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα