Υπάρχουν ήχοι που δεν σβήνουν ποτέ στον χρόνο, απλώς κοιμούνται υπομονετικά μέσα στις αυλακιές μιας μπομπίνας, περιμένοντας τη στιγμή που μια φευγαλέα σπίθα θα τους ξαναδώσει πνοή, θυμίζοντάς μας από πού κρατάει η ψυχή μας και ποια είναι τα βαθύτερα θεμέλια της ταυτότητάς μας.
Στη Θεσσαλονίκη, στην Κάτω Τούμπα, στην οδό Επταλόφου, εκεί που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει να κυλά με τους βιαστικούς και απρόσωπους ρυθμούς της σύγχρονης πραγματικότητας, η «Μικρή Σκηνή» φόρεσε τα γιορτινά και τα πένθιμά της μαζί. Σ’ έναν χώρο ποτισμένο από την ανάσα, τον ιδρώτα, το μεράκι και την ατίθαση δημιουργικότητα του Νίκου Παπάζογλου -εκεί που από το 1980 ώς το 2009 χτυπούσε αδιάκοπα η καρδιά του ιστορικού στούντιο «Αγροτικόν»- πραγματοποιήθηκε προκαλώντας ρίγη συγκίνησης η παρουσίαση του διπλού δίσκου-ηχητικού ντοκουμέντου από τη θρυλική συναυλία που είχε δώσει ο Νίκος στο Θέατρο Δάσους, στις 18 Αυγούστου του 1986.
Η ατμόσφαιρα ήταν απόλυτα φορτισμένη από μια γλυκιά, σχεδόν αβάσταχτη νοσταλγία. Πλήθος συγγενών, στενών συνεργατών, αφοσιωμένων φίλων και απλού κόσμου που αγάπησε βαθιά τον εμβληματικό καλλιτέχνη συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη ενός ανθρώπου που δεν υπήρξε απλώς μια ξεχωριστή, αγαπημένη φωνή, αλλά ολόκληρη η μουσική συνείδηση και η ζωντανή πολιτισμική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης. Στο σημείο ακριβώς όπου βρισκόταν άλλοτε το «κέντρο ελέγχου» και τα μηχανήματα ηχογράφησης, εκείνα που ο ίδιος διόρθωνε με τη γνωστή σε όλους εμμονή του στην τελειότητα και τη φροντίδα, οι ομιλητές -ο «δικός μας» Απόστολος Λυκεσάς, ο Γιάννης Πετρίδης, ο Θεόδωρος Προύσαλης, η Αναστασία Γρηγοριάδου και ο Θάνος Καζαντζής- ξεδίπλωσαν με γλαφυρότητα το νήμα μιας ζωής γεμάτης ανυπόκριτη αυθεντικότητα και σπάνιο ήθος.
Ο δίσκος που κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα
Στη θήκη του βινυλίου βρίσκουμε ένα όμορφο κολάζ φωτογραφιών του Παπάζογλου και την παρουσίαση από τον Απόστολο Λυκεσά
Ο Απόστολος Λυκεσάς θύμισε στο συγκινημένο κοινό τις ατέλειωτες, κοπιαστικές διαδρομές του Νίκου σε ανοιχτά και κλειστά θέατρα ανά την Ελλάδα, αλλά και σε απόμερα, ξεχασμένα νησιά όπου η κομπανία του έστηνε τα όργανα για μόλις πενήντα ανθρώπους, επειδή πίστευε ακράδαντα ότι «δικαιούνται κι αυτοί να ξεσκάσουν, να διασκεδάσουν και να χαρούν». Ενας Νίκος που δεν προσκύνησε ποτέ τις κούφιες καλλιτεχνικές ματαιοδοξίες, ούτε τις μοχθηρές μνησικακίες των τοπικών αρχών, παραμένοντας για πάντα ο προσιτός γείτονας με το παπάκι και το ασυναγώνιστο χαμόγελο, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να ανταλλάξει μια ζεστή, ανθρώπινη κουβέντα στον δρόμο.
Η ιστορία πίσω από την έκδοση αυτού του δίσκου κρύβει μέσα της κάτι από κινηματογραφικό θαύμα, μια απίστευτη «συμπαντική σύμπτωση» που συγκλόνισε ολόκληρη την ομάδα παραγωγής. Ο Θάνος Καζαντζής αποκάλυψε με λεπτομέρειες πώς ένα μαγνητόφωνο OTARI MX5050, που του είχε χαρίσει ο ίδιος ο Παπάζογλου το 2009 κατά τη διάρκεια των δύσκολων στιγμών που ξηλωνόταν το στούντιο, στάθηκε ικανό να ανασύρει από τη λήθη πάνω από δύο ώρες ζωντανής, αδιάκοπης ηχογράφησης. Οταν οι μπομπίνες τοποθετήθηκαν ξανά μετά από τόσα χρόνια και οι κεφαλές άρχισαν να γυρίζουν, η συγκίνηση «ράγισε» τον χώρο και τον χρόνο. Ηταν η ίδια η ζωντανή ιστορία που επέστρεφε θριαμβευτικά για να μας θυμίσει τι σημαίνει αληθινή ψυχαγωγία, μακριά από τον απρόσωπο γιγαντισμό των σημερινών συναυλιών.
Ο Γιάννης Πετρίδης στάθηκε με τη σειρά του στη μοναδικότητα του «τρίτου ήχου» που δημιούργησε ο Παπάζογλου. Εναν ήχο αταξινόμητο, οικουμενικό και ταυτόχρονα βαθιά ριζωμένο στην ελληνική παράδοση, όπου η Ανατολή και η Δύση, το αυθεντικό ρεμπέτικο και η ροκ, έλιωναν υπέροχα μαζί, χωρίς το παραμικρό ίχνος ενοχικών συμπλεγμάτων. Από την άλλη πλευρά, η Αναστασία Γρηγοριάδου ζωντάνεψε με τα τρυφερά της λόγια τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας – τον homo faber, τον ακούραστο τεχνίτη της ζωής και των λέξεων που γνώριζε τους μαχαλάδες της πόλης σαν την παλάμη του και μιλούσε με την ίδια γνησιότητα και αγάπη για τη φύση, τη γη και τα δέντρα της γειτονιάς.
Ο Θεόδωρος Προύσαλης υπογράμμισε τον καθοριστικό ρόλο του «Αγροτικόν» στη διαμόρφωση μιας «παγκοσμιοποιημένης τοπικότητας» για τη Θεσσαλονίκη, τονίζοντας πως ο Νίκος συνέβαλε τα μέγιστα στην απενοχοποίηση της παράδοσης και τη δημιουργική σύνθεσή της με το σύγχρονο αστικό περιβάλλον.
Ο διπλός δίσκος, κυκλοφορώντας σε μόλις χίλια διά χειρός αριθμημένα αντίτυπα από τους «Στρόγγυλους Δίσκους», κλείνει μέσα του 19 ανεπανάληπτα τραγούδια από την «Εκδίκηση της Γυφτιάς», τα «Δήθεν», το «Χαράτσι», αλλά και σπάνιο υλικό από το «Μέσω Νεφών». Δεν αποτελεί απλώς ένα συλλεκτικό βινύλιο για λίγους και εκλεκτούς. Είναι ένα πολύτιμο ηχητικό αποτύπωμα, μια φωτεινή παρακαταθήκη για τις νέες γενιές και μια αδιάψευστη απόδειξη ότι ο Νίκος Παπάζογλου παραμένει ολοζώντανος μέσα από τις μελωδίες του, αναντικατάστατος και πάντοτε παρών στις μνήμες και στις καρδιές μας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr