Ο Ντετέκτιβ της 7ης Σεπτεμβρίου έρχεται αυτή την εβδομάδα με πολύ γεμάτο φάκελο και ξεκινά από τη ΔΕΘ, όπου ακούστηκαν πολλά για κοινωνική ανταπόδοση και μοίρασμα του πλούτου, αλλά ελάχιστα για εκείνους που πρέπει πρώτα να τον παράξουν. Και κυρίως τίποτα συγκεκριμένο για τον Τουρισμό, έναν κλάδο που δημιουργεί τεράστιο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, την ώρα που οι επιχειρήσεις του πιέζονται από φόρους, τέλη, κόστος εργασίας και διαρκώς νέες υποχρεώσεις.#money-grid-35365{list-style:none;margin:0;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-35365>li{float:left;width:49%;min-width:250px;list-style:none;margin:0 1% 1% 0;;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-35365>li.last{margin-right:0;}#money-grid-35365>li.last+li{clear:both;}@media only screen and (max-width:768px) {#money-grid-35365>li{width:100%;}}
Ο Ντετέκτιβ αναμένει να ακουστούν οι θεσμικοί φορείς του Τουρισμού, ζητά να δημοσιοποιηθούν οι πραγματικές απορροφήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης ανά υπουργείο και ειδικά του Υπουργείου Τουρισμού, ενώ κοιτά με προσοχή τα στοιχεία του Ιουλίου του Τουρισμού: ελαφρώς χαμηλότερες αφίξεις, ελαφρά καλύτερες εισπράξεις και σημαντικά ενισχυμένη μέση δαπάνη, σε μια σεζόν που εξελίσσεται σε πραγματικό ασανσέρ.
Στον φάκελο υπάρχει ακόμη ένα πολύ γνωστό αθηναϊκό ξενοδοχείο που διερευνά την αγορά για πώληση, μια νέα ρύθμιση για τον «ενεργειακό τουρισμό» που γεννά το αυτονόητο ερώτημα τι απέγινε η προηγούμενη, και φυσικά η Σαλαμίνα, όπου ο ΟΛΠ κατάφερε να βαφτίσει «έμπρακτη κοινωνική ευθύνη» το κόστος χρήσης ενός εκσκαφέα και να ανακαλύψει ακόμη και τη… «συγκομιδή καμένων υλικών».
Για να μοιράσεις πλούτο, πρέπει πρώτα να τον παράξεις και τον Τουρισμό τον έχουμε γονατίσει, λέει ο Ντετέκτιβ
Ο Ντετέκτιβ παρακολούθησε όλη τη συζήτηση γύρω από τις εξαγγελίες της ΔΕΘ και αυτό που του έμεινε περισσότερο από όλα είναι μια πολύ απλή διαπίστωση: όλοι μιλούν για το πώς θα μοιραστεί ο πλούτος, αλλά σχεδόν κανείς δεν μιλά για το πώς θα δημιουργηθεί. Και όμως η σειρά είναι συγκεκριμένη και δεν αλλάζει, όσο κι αν προσπαθούμε να την παρακάμψουμε. Πρώτα παράγεται ο πλούτος, μετά φορολογείται και στη συνέχεια αναδιανέμεται. Αν δεν έχει παραχθεί, δεν υπάρχει τίποτα να μοιραστεί.
Και ποιος παράγει τον πλούτο; Η επιχείρηση. Όχι το κράτος. Το κράτος φορολογεί, ρυθμίζει, αναδιανέμει, επιδοτεί και δαπανά. Η επιχείρηση είναι αυτή που επενδύει, προσλαμβάνει, παράγει, εξάγει, πουλάει, ρισκάρει κεφάλαια και δημιουργεί εισόδημα. Αν αυτή η βασική αλήθεια χαθεί μέσα στη συζήτηση περί κοινωνικής πολιτικής, τότε πολύ γρήγορα θα αρχίσουμε να μοιράζουμε όχι τον πλούτο, αλλά τη φτώχεια.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της φετινής ΔΕΘ. Ακούσαμε για μισθούς, συντάξεις, οικογένειες, στεγαστικό, αγρότες, επαγγελματίες, αποταμίευση και κοινωνική ανταπόδοση. Όλα αυτά ασφαλώς έχουν σημασία. Όμως για τον κλάδο που αυτή τη στιγμή παράγει ένα τεράστιο μέρος του πλούτου της χώρας, δηλαδή τον Τουρισμό, δεν ακούστηκε ούτε μία συγκεκριμένη εξαγγελία, ούτε ένα στοχευμένο μέτρο, ούτε μία ουσιαστική παρέμβαση.
Και δεν μιλάμε για έναν δευτερεύοντα κλάδο. Σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2025, η άμεση συνεισφορά του Τουρισμού έφτασε τα 32,4 δισ. ευρώ ή το 13% του ΑΕΠ, ενώ μαζί με τις έμμεσες και πολλαπλασιαστικές επιδράσεις το συνολικό οικονομικό του αποτύπωμα εκτιμάται μεταξύ 28,7% και 34,6% του ΑΕΠ. Με απλά λόγια, μιλάμε για περίπου ένα στα τρία ευρώ οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Και αυτός ακριβώς ο κλάδος, αντί να ενισχύεται για να παράξει περισσότερο, αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια περίπου σαν μόνιμη πηγή άντλησης εσόδων. Νέα τέλη, νέες υποχρεώσεις, υψηλή φορολογία, προκαταβολή φόρου, ασφαλιστικές επιβαρύνσεις, ενεργειακό κόστος, γραφειοκρατία, επενδυτικά εμπόδια. Όταν το κράτος θέλει να εισπράξει, θυμάται αμέσως τον Τουρισμό. Όταν όμως έρχεται η ώρα της «ανταπόδοσης», ο κλάδος εξαφανίζεται από τον χάρτη.
Ο Ντετέκτιβ το λέει όσο πιο καθαρά γίνεται: δεν μπορείς να γονατίζεις αυτόν που παράγει τον πλούτο και μετά να πανηγυρίζεις επειδή μοιράζεις ένα κομμάτι από αυτά που του πήρες. Αυτό δεν είναι αναπτυξιακή πολιτική. Είναι λογιστική διαχείριση. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν η παραγωγική βάση στην οποία στηρίζεσαι είναι σε μεγάλο βαθμό μικρή και οικογενειακή.
Γιατί ας τελειώνουμε και με τον μύθο ότι ο ελληνικός Τουρισμός είναι μόνο μερικοί μεγάλοι όμιλοι που μπορούν να απορροφούν κάθε νέα επιβάρυνση. Στη χώρα λειτουργούν πάνω από 10.000 ξενοδοχεία και περίπου το 79% διαθέτει έως 50 δωμάτια. Πρόκειται κυρίως για μικρές, οικογενειακές και συχνά εποχικές επιχειρήσεις, οι οποίες δεν διαθέτουν απεριόριστη ρευστότητα και κάθε χρόνο προσπαθούν να δουν αν η εξίσωση βγαίνει.
Αυτές οι επιχειρήσεις κρατούν ζωντανά νησιά, χωριά, ορεινούς προορισμούς και ολόκληρες τοπικές οικονομίες. Πληρώνουν εργαζομένους, αγοράζουν από προμηθευτές, κινούν την εστίαση, τις μεταφορές, το εμπόριο και τις υπηρεσίες, φέρνουν συνάλλαγμα και δημιουργούν φορολογικά έσοδα. Και όμως, στην πιο κρίσιμη στιγμή, όταν θα έπρεπε να υπάρχει ένα καθαρό μήνυμα ότι η Πολιτεία καταλαβαίνει πως χωρίς ισχυρές επιχειρήσεις δεν υπάρχει κοινωνικό μέρισμα, ο Τουρισμός έμεινε ουσιαστικά εκτός.
Ακούσαμε βεβαίως για την αύξηση του κατώτατου μισθού. Και ο Ντετέκτιβ δεν έχει καμία αντίρρηση να αυξηθούν οι μισθοί. Πρέπει να αυξηθούν, και μαζί τους πρέπει να αυξηθεί πραγματικά και η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Υπάρχει όμως ένα στοιχειώδες πρόβλημα: ο μισθός δεν πληρώνεται με κυβερνητική απόφαση. Πληρώνεται από την επιχείρηση.
Αν λοιπόν αυξάνεις το μισθολογικό κόστος αλλά ταυτόχρονα κρατάς υψηλά την ενέργεια, τις ασφαλιστικές επιβαρύνσεις, την προκαταβολή φόρου, το κόστος χρηματοδότησης και τη γραφειοκρατία, τότε απλώς μεταφέρεις περισσότερη πίεση σε αυτόν που ήδη παράγει. Και κάποια στιγμή η επιχείρηση δεν «προσαρμόζεται». Μειώνει επενδύσεις, περιορίζει προσωπικό, δεν αυξάνει μισθούς ή, στη χειρότερη περίπτωση, κλείνει.
Η αλήθεια είναι απλή: μόνιμη πραγματική αύξηση μισθών χωρίς αύξηση παραγωγικότητας και παραγωγής δεν υπάρχει. Για να πληρώσει μια επιχείρηση καλύτερους μισθούς, πρέπει να παράγει περισσότερο και να είναι πιο κερδοφόρα. Για να γίνει πιο κερδοφόρα, πρέπει να επενδύσει, να εκσυγχρονιστεί, να έχει πρόσβαση σε χρηματοδότηση και να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον που δεν την τιμωρεί επειδή επιτυγχάνει.
Και εδώ ακριβώς είναι που λείπει η μεγάλη συζήτηση. Η κοινωνική πολιτική είναι αναγκαία, αλλά χωρίς παραγωγική οικονομία δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική. Για να δώσεις καλύτερες συντάξεις, πρέπει να υπάρχουν εισφορές. Για να δώσεις επιδόματα, πρέπει να υπάρχουν φορολογικά έσοδα. Για να μειώσεις φόρους, πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη φορολογική βάση. Και για να υπάρχει μεγαλύτερη φορολογική βάση, πρέπει να υπάρχουν περισσότερες, ισχυρότερες και πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις.
Η σειρά λοιπόν είναι μία: επένδυση, παραγωγή, κέρδος, εργασία, εισόδημα, φορολογικά έσοδα και μετά αναδιανομή. Όχι ανάποδα. Αν ξεκινήσεις από το τελευταίο και συνεχίσεις να πιέζεις εκείνον που παράγει, κάποια στιγμή η δεξαμενή θα αδειάσει.
Και αυτή τη στιγμή ένας από τους βασικούς κινητήρες που γεμίζουν αυτή τη δεξαμενή είναι ο Τουρισμός. Ένας κλάδος που το 2026 μπαίνει σε μια πιο δύσκολη φάση, με αυξημένη ανησυχία στην αγορά, πιέσεις στην κατανάλωση και όλο και περισσότερες προειδοποιήσεις από το εξωτερικό ότι η Ελλάδα έχει γίνει ακριβή.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ακριβώς λοιπόν τώρα θα περίμενε κανείς να ακούσει μια σοβαρή στρατηγική για την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, για τη μείωση των επιβαρύνσεων, για την πρόσβαση σε χρηματοδότηση, για τις επενδύσεις, για τη βραχυχρόνια μίσθωση και για τις υποδομές. Αντί γι’ αυτό, ακούσαμε σχεδόν τα πάντα εκτός από τον ίδιο τον Τουρισμό.
Ο Ντετέκτιβ δεν λέει να μη μοιράσουμε. Λέει κάτι πολύ πιο απλό: πρώτα ας προστατεύσουμε και ας ενισχύσουμε αυτούς που παράγουν αυτά που θέλουμε να μοιράσουμε. Γιατί αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την επιχείρηση σαν ένα μόνιμο ΑΤΜ από το οποίο μπορούμε κάθε φορά να τραβάμε περισσότερα, στο τέλος θα εξαντληθεί και το ΑΤΜ και τα λεφτά μέσα του.
Και τότε θα ανακαλύψουμε, μάλλον αργά, ότι ο πλούτος δεν δημιουργείται με εξαγγελίες.
Δημιουργείται από επιχειρήσεις.
Και στην Ελλάδα του 2026, ένα τεράστιο κομμάτι αυτού του πλούτου το παράγουν οι επιχειρήσεις του Τουρισμού.
Αν θέλουμε λοιπόν να μοιράζουμε περισσότερα, ας σταματήσουμε πρώτα να γονατίζουμε αυτούς που τα παράγουν.
Ο Ντετέκτιβ αναμένει: Οι φορείς του Τουρισμού; Θα μιλήσουν;
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη θέμα που δεν μπορεί να μείνει εκτός συζήτησης. Η τουριστική επιχειρηματική κοινότητα περιμένει πλέον να δει τις αντιδράσεις των θεσμικών φορέων του κλάδου. Θα υπάρξουν; Πότε θα υπάρξουν; Και κυρίως, τι ακριβώς θα πουν μετά από μια ΔΕΘ στην οποία ο Τουρισμός, ένας από τους βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, έμεινε ουσιαστικά έξω από το κάδρο των εξαγγελιών;
Οι επιχειρηματίες του Τουρισμού περιμένουν να ακούσουν καθαρές τοποθετήσεις για τη φορολογία, την ανταγωνιστικότητα, τη βραχυχρόνια μίσθωση, τη ρευστότητα, το κόστος εργασίας, τις επενδύσεις και τις υποδομές. Περιμένουν να δουν αν οι φορείς θα ζητήσουν συγκεκριμένα μέτρα και αν θα εξηγήσουν δημόσια ότι δεν μπορεί μια ολόκληρη οικονομία να στηρίζεται σε έναν κλάδο όταν είναι να εισπράξει και να τον ξεχνά όταν είναι να τον στηρίξει.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ο Ντετέκτιβ δεν ζητά κραυγές ούτε εντυπωσιασμούς. Ζητά παρουσία, θέση και διεκδίκηση. Γιατί όταν ο Τουρισμός απουσιάζει από τις κυβερνητικές εξαγγελίες, η σιωπή εκείνων που έχουν θεσμικά την ευθύνη να τον εκπροσωπούν γίνεται από μόνη της πολιτικό γεγονός.
Η αγορά, λοιπόν, περιμένει.
Οι φορείς του Τουρισμού θα μιλήσουν; Θα αντιδράσουν; Θα διεκδικήσουν; Ή θα ψάχνουμε σε λίγες ημέρες όχι μόνο τον Τουρισμό, αλλά και τους εκπροσώπους του;
Ιούλιος λίγο καλύτερος, αλλά ο Τουρισμός συνεχίζει να παίζει… ασανσέρ, αποκαλύπτει ο Ντετέκτιβ
Μετά τον κακό Ιούνιο, τα στοιχεία του Ιουλίου δίνουν μια μικρή ανάσα, όχι όμως λόγο για πανηγυρισμούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο Ντετέκτιβ, οι αφίξεις κινήθηκαν ελαφρώς χαμηλότερα, οι εισπράξεις όμως ήταν λίγο υψηλότερες, ενώ αισθητά βελτιωμένη εμφανίζεται και η μέση δαπάνη. Με απλά λόγια, ο Ιούλιος ήταν κάπως καλύτερος από τον προηγούμενο μήνα, χωρίς όμως να αλλάζει τη μεγάλη εικόνα.
Και από αυτή την εικόνα ο Ντετέκτιβ κρατά δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι ο ελληνικός Τουρισμός εμφανίζει πλέον σαφή σημάδια κόπωσης. Δεν έχουμε πια τη γραμμική άνοδο προηγούμενων ετών, όπου σχεδόν κάθε μήνας επιβεβαίωνε ότι η αγορά πήγαινε καλύτερα. Οι επιδόσεις έχουν αρχίσει να γίνονται πιο ασταθείς, η κατανάλωση πιέζεται και οι διακυμάνσεις από μήνα σε μήνα είναι αισθητές.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Το δεύτερο είναι ότι η φετινή χρονιά εξελίσσεται σε πραγματικό ασανσέρ. Ένας μήνας απογοητεύει, ο επόμενος διορθώνει λίγο, μετά ξανά αγωνία. Και κάπου εκεί αρχίζει το γκραν γκινιόλ, γιατί κάθε νέο στοιχείο αντιμετωπίζεται περίπου σαν δημοψήφισμα για το πού πάει η σεζόν.
Ο Ντετέκτιβ λοιπόν δεν θα βιαστεί ούτε να πανηγυρίσει ούτε να καταστροφολογήσει. Ο Ιούλιος δείχνει ότι η αγορά έχει ακόμη αντοχές, ειδικά όταν η μέση δαπάνη ανεβαίνει. Αλλά ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι το 2026 δεν είναι μια εύκολη, προβλέψιμη χρονιά.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα μέχρι τώρα.
Ο Τουρισμός δεν έχει καταρρεύσει. Αλλά κουράστηκε. Και η σεζόν συνεχίζει να ανεβοκατεβαίνει όροφο-όροφο, σαν ασανσέρ με χαλασμένο κουμπί.
Εμβληματικό ξενοδοχείο της Αθήνας «μετράει» την αγορά για πώληση
Ο Ντετέκτιβ έχει μάθει να ξεχωρίζει πότε μια φήμη είναι απλώς φήμη και πότε κάτι κινείται πραγματικά στην αγορά. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι πληροφορίες που έχουν φτάσει στο γραφείο του δείχνουν ότι ένα από τα πλέον γνωστά και εμβληματικά ξενοδοχεία της Αθήνας έχει διερευνήσει σοβαρά το ενδεχόμενο πώλησης.
Μάλιστα, δεν μιλάμε για μια θεωρητική σκέψη ή για μια κουβέντα που έγινε σε κάποιο γραφείο και έμεινε εκεί. Έγινε ήδη μια πρώτη σειρά επαφών με αρκετούς πιθανούς επενδυτές, μεταξύ των οποίων και ελληνικά κεφάλαια, ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον και σε ποια επίπεδα τιμήματος μπορεί να κινηθεί μια τέτοια συναλλαγή. Οι συζητήσεις, σύμφωνα με τις πληροφορίες του Ντετέκτιβ, δεν κατέληξαν τελικά σε συμφωνία.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Και εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. Τουλάχιστον ένας ενδιαφερόμενος φέρεται να έφτασε στο πολύ υψηλό ποσό που είχε ζητηθεί, όμως ακόμη και έτσι το deal δεν προχώρησε. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι η υπόθεση δεν είναι ούτε απλή ούτε ώριμη όσο ίσως θα ήθελαν κάποιοι στην αγορά να πιστεύουν, ενώ είναι προφανές ότι πέρα από το τίμημα υπάρχουν και άλλες παράμετροι που επηρεάζουν μια τόσο μεγάλη συναλλαγή.
Το σημαντικό, πάντως, είναι άλλο: το asset έχει ήδη “βγει” στην αγορά, έστω διερευνητικά. Και όταν μιλάμε για ένα ξενοδοχείο με τόσο ισχυρό αποτύπωμα στην Αθήνα, κάθε τέτοια κίνηση έχει βάρος και μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές συζητήσεις στον ξενοδοχειακό και επενδυτικό κόσμο.
Ο Ντετέκτιβ δεν θα γράψει ακόμη όνομα.
Αλλά θα παρακολουθεί πολύ στενά την υπόθεση.
Γιατί όταν ένα τόσο γνωστό ξενοδοχείο αρχίζει να μετράει την αγορά και υπάρχουν ήδη επενδυτές που κάθονται στο τραπέζι με τόσο μεγάλα νούμερα, συνήθως η ιστορία δεν τελειώνει στην πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια.
Μπορεί απλώς να μην έχει έρθει ακόμη η σωστή στιγμή.
Ταμείο Ανάκαμψης: Ποιοι απορρόφησαν και ποιοι έμειναν πίσω;
Ο Πρωθυπουργός έκανε εκτενή αναφορά στη ΔΕΘ στο Ταμείο Ανάκαμψης, στα έργα που χρηματοδοτήθηκαν, στους πόρους που κινητοποιήθηκαν και στη συμβολή του στην οικονομία. Και πράγματι, υπήρξαν υπουργεία που αξιοποίησαν το RRF σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το Υπουργείο Πολιτισμού, για παράδειγμα, είναι από εκείνα που έχουν εμφανή παρουσία σε έργα, παρεμβάσεις και χρηματοδοτήσεις και δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι αξιοποίησε σημαντικά το εργαλείο.
Και εδώ ο Ντετέκτιβ έχει μια απλή απορία: το Υπουργείο Τουρισμού τι ακριβώς έκανε;
Γιατί ο Τουρισμός ήταν από τους κλάδους που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αξιοποίησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Ψηφιακός μετασχηματισμός, πράσινη μετάβαση, υποδομές, ειδικές μορφές τουρισμού, αναβάθμιση προορισμών, εκπαίδευση, δεξιότητες, βιωσιμότητα. Το πεδίο ήταν τεράστιο και οι ανάγκες ακόμη μεγαλύτερες.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ο Ντετέκτιβ, λοιπόν, θεωρεί ότι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να δημοσιοποιηθεί αναλυτικός πίνακας απορρόφησης ανά υπουργείο. Όχι γενικές αναφορές και πανηγυρικοί αριθμοί. Πόσα χρήματα είχε στη διάθεσή του κάθε υπουργείο, πόσα συμβασιοποίησε, πόσα εκταμίευσε, πόσα έργα ολοκλήρωσε και πόσα έμειναν πίσω.
Γιατί μόνο έτσι μπορεί να γίνει πραγματική σύγκριση.
Και ειδικά για το Υπουργείο Τουρισμού, η αγορά δικαιούται να ξέρει αν αξιοποιήθηκε στο έπακρο μια ιστορική χρηματοδοτική ευκαιρία ή αν τελικά χάθηκε σημαντικό μέρος της δυναμικής της. Ο κλάδος ακούει εδώ και χρόνια για σχέδια, προγράμματα και μεταρρυθμίσεις. Καλό θα ήταν, λοιπόν, τώρα που το Ταμείο Ανάκαμψης μπαίνει στην τελική του ευθεία, να δούμε και τους αριθμούς.
Γιατί οι αριθμοί έχουν ένα πλεονέκτημα.
Δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις. Δείχνουν ποιος δούλεψε και ποιος όχι.
Ενεργειακός τουρισμός: Δηλαδή το προηγούμενο σύστημα απέτυχε;
Ο Ντετέκτιβ άκουσε με ενδιαφέρον όσα ειπώθηκαν στη ΔΕΘ για το ενεργειακό κόστος, τις στρεβλώσεις της αγοράς και το πρόβλημα των κακοπληρωτών που αλλάζουν συνεχώς πάροχο, αφήνοντας πίσω τους χρέη τα οποία στο τέλος επιβαρύνουν, άμεσα ή έμμεσα, τους συνεπείς καταναλωτές. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και προφανώς πρέπει να αντιμετωπιστεί. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μάλλον δεν είναι και τόσο μικρή.
Γιατί πριν από δύο-τρία χρόνια, επί υπουργίας Θεόδωρου Σκυλακάκη στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, είχε ήδη θεσπιστεί μηχανισμός ακριβώς για να περιοριστεί το φαινόμενο του λεγόμενου «ενεργειακού τουρισμού». Δηλαδή να μην μπορεί κάποιος να αφήνει φέσια στον έναν πάροχο, να μετακινείται στον επόμενο και να συνεχίζει ανενόχλητος την ίδια πρακτική. Αν λοιπόν σήμερα η κυβέρνηση προαναγγέλλει νέα ρύθμιση για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, η εύλογη απορία είναι μία: τι έγινε με την προηγούμενη;
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Αν δούλευε, γιατί χρειάζεται καινούργια; Αν δεν δούλεψε, τότε πολύ απλά απέτυχε. Και δεν είναι κακό να το πει κανείς. Οι πολιτικές αποτυγχάνουν, οι ρυθμίσεις αποδεικνύονται ανεπαρκείς, τα συστήματα χρειάζονται διορθώσεις. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αντί να ειπωθεί καθαρά «δοκιμάσαμε αυτό, δεν απέδωσε όσο περιμέναμε και τώρα το αλλάζουμε», αρχίζουν οι γνωστές λεκτικές πιρουέτες.
Και όταν μάλιστα κάποιος το υπενθύμισε και η απάντηση ήταν περίπου του τύπου «δεν είναι ακριβώς έτσι, να το συζητήσουμε», ο Ντετέκτιβ κατάλαβε ότι μπήκαμε πάλι στη γνωστή ελληνική ζώνη: ούτε ναι, ούτε όχι, ούτε απέτυχε, ούτε πέτυχε, ούτε φταίει κανείς. Με άλλα λόγια, να αγαπιόμαστε.
Μόνο που η αγορά δεν λειτουργεί με «να αγαπιόμαστε». Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές είναι πραγματικές, οι πάροχοι τις γράφουν στους ισολογισμούς τους και στο τέλος το κόστος κάπου μεταφέρεται. Και συνήθως, όπως συμβαίνει διαχρονικά, ο συνεπής είναι αυτός που πληρώνει και για τον ασυνεπή.
Ο Ντετέκτιβ, λοιπόν, δεν έχει καμία αντίρρηση να έρθει νέα ρύθμιση. Μακάρι να είναι αποτελεσματική. Αλλά πριν παρουσιαστεί ως η επόμενη μεγάλη λύση, καλό θα ήταν να ειπωθεί καθαρά γιατί δεν λειτούργησε η προηγούμενη και ποιος ακριβώς μηχανισμός αλλάζει τώρα.
Γιατί αλλιώς κάθε δύο-τρία χρόνια θα ανακαλύπτουμε ξανά το ίδιο πρόβλημα, θα ανακοινώνουμε ξανά την ίδια λύση και θα κάνουμε ότι δεν θυμόμαστε τι είχε γίνει την προηγούμενη φορά.
Και τα φέσια θα συνεχίζουν να τα πληρώνουν οι ίδιοι: οι συνεπείς.
ΟΛΠ στη Σαλαμίνα: Τα βασιλικά καβούρια πλήρωσαν έναν εκσκαφέα και… συγκομίζουν καμένα υλικά
Ο Ντετέκτιβ, όταν πρέπει, αναγνωρίζει τα γεγονότα.
Πριν από λίγες ημέρες γράψαμε για την ανακοίνωση του ΟΛΠ μετά την καταστροφική πυρκαγιά στη Σαλαμίνα. Μια ανακοίνωση που μιλούσε για «έμπρακτη στήριξη», «αλληλεγγύη» και «συνδρομή», χωρίς όμως να αναφέρει ούτε μία συγκεκριμένη πράξη, ούτε ένα ποσό, ούτε ένα έργο, ούτε μία πραγματική παρέμβαση.
Και είχαμε γράψει τότε ότι, εφόσον οι Κινέζοι του ΟΛΠ θέλουν να μιλούν για έμπρακτη στήριξη, ας κάνουν επιτέλους κάτι έμπρακτο.
Ας βάλουν το χέρι στην τσέπη.
Ε, λοιπόν, το έβαλαν.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Μην ενθουσιάζεστε.
Την 1η Σεπτεμβρίου ο ΟΛΠ εξέδωσε νέα ανακοίνωση με τον βαρύγδουπο τίτλο:
«Έμπρακτη στήριξη της ΟΛΠ Α.Ε. στον Δήμο Σαλαμίνας για την αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών από τις πρόσφατες πυρκαγιές».
Και ποια είναι τελικά αυτή η περίφημη «έμπρακτη στήριξη» ενός από τους μεγαλύτερους λιμενικούς οργανισμούς της Μεσογείου, που ελέγχεται από έναν από τους μεγαλύτερους ναυτιλιακούς και λιμενικούς ομίλους του κόσμου;
Κρατηθείτε.
Ο ΟΛΠ ανέλαβε το κόστος χρήσης ενός εκσκαφέα.
Ναι.
Αυτό.
Δεν λείπει κάποια παράγραφος. Δεν υπάρχει κάποια δεύτερη σελίδα που να περιγράφει ένα σοβαρό πρόγραμμα αποκατάστασης. Δεν υπάρχει χρηματοδότηση αναδάσωσης, αγορά εξοπλισμού Πολιτικής Προστασίας, αντιπυρικές παρεμβάσεις, δεξαμενές, οχήματα, ενίσχυση εθελοντικών ομάδων ή ένα στοιχειωδώς σοβαρό σχέδιο πρόληψης για το μέλλον.
Ένας εκσκαφέας.
Και για την ακρίβεια, ούτε ο εκσκαφέας.
Το κόστος χρήσης του εκσκαφέα και του χειριστή.
Η εικονογράφηση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης | © ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Αυτό είναι λοιπόν το μέγεθος της «έμπρακτης κοινωνικής ευθύνης» που θεώρησε ο ΟΛΠ ότι άξιζε να προβληθεί με ξεχωριστό δελτίο Τύπου.
Και γύρω από αυτή την κίνηση στήθηκε ολόκληρη επικοινωνιακή παράσταση περί «κοινωνικής ευθύνης», «αλληλεγγύης», «διαχρονικής δέσμευσης» και «υπεύθυνης και ενεργού κοινωνικής παρουσίας».
Συγγνώμη, αλλά κάπου υπάρχει και ένα όριο.
Άλλο πράγμα είναι να πεις απλά και σεμνά ότι ανταποκρίθηκες σε ένα αίτημα του Δήμου και κάλυψες το κόστος ενός μηχανήματος. Χρήσιμη βοήθεια; Ναι. Καλοδεχούμενη; Ασφαλώς. Άλλο όμως να επιχειρείς να την παρουσιάσεις περίπου ως υπόδειγμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.
Εκεί αρχίζει η πρόκληση.
Διότι CSR και ESG δεν είναι λέξεις για τις εταιρικές παρουσιάσεις, ούτε διακοσμητικά ακρωνύμια για τις ετήσιες εκθέσεις βιωσιμότητας. Είναι η πραγματική σχέση μιας μεγάλης επιχείρησης με την κοινωνία μέσα στην οποία δραστηριοποιείται.
Και η Σαλαμίνα δεν βρίσκεται ούτε στη Λατινική Αμερική ούτε στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το λιμάνι του Πειραιά. Δίπλα στους προβλήτες, στα πλοία, στα containers, στις εγκαταστάσεις και στην τεράστια οικονομική δραστηριότητα του ΟΛΠ και της COSCO.
Και όταν μια περιοχή που βρίσκεται στην άμεση γειτονιά σου καίγεται, όταν υπάρχουν ζημιές, καμένα υλικά και σοβαρές ανάγκες, η κοινωνική ευθύνη ενός κολοσσού δεν μπορεί να εξαντλείται στο ενοίκιο ενός εκσκαφέα.
Αν αυτό θεωρείται ESG, τότε μάλλον πρέπει να ξαναγράψουμε τα εγχειρίδια.
Αλλά η ανακοίνωση έχει και δεύτερο διαμάντι.
Ο ΟΛΠ γράφει αυτολεξεί ότι ο εκσκαφέας θα χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη των εργασιών «συγκομιδής και απομάκρυνσης των καμένων υλικών».
Συγκομιδής!
Τι ακριβώς συγκομίζουν στη Σαλαμίνα;
Ντομάτες;
Ελιές;
Σταφύλια;
Ή μήπως τα καμένα μπάζα έβγαλαν φέτος καλή σοδειά;
Η λέξη που προφανώς έψαχναν είναι «συλλογή» ή «αποκομιδή».
Αλλά φαίνεται ότι στον ΟΛΠ δεν υπάρχει πρόβλημα μόνο με την αίσθηση του μέτρου.
Υπάρχει και ένα θεματάκι με τα ελληνικά.
Και πραγματικά αναρωτιέται κανείς: δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να διαβάσει την ανακοίνωση πριν σταλεί στα Μέσα; Δεν βρέθηκε ένας επικοινωνιολόγος, ένας υπεύθυνος εταιρικής επικοινωνίας, ένας δημοσιογράφος, ένας άνθρωπος τέλος πάντων που να πει ότι «συγκομιδή καμένων υλικών» δεν γράφεται;
Τελικά έχουμε ένα δελτίο Τύπου που καταφέρνει δύο πράγματα μαζί.
Να παρουσιάζει ως μεγάλη κοινωνική συνεισφορά το κόστος χρήσης ενός εκσκαφέα και ταυτόχρονα να μιλά για… συγκομιδή καμένων υλικών.
Τσιγκουνιά στην πράξη, μεγαλοστομία στην ανακοίνωση και αγραμματοσύνη στη διατύπωση.
Πλήρες πακέτο.
Και κάτι ακόμη.
Η ίδια η ανακοίνωση αναφέρει ότι στελέχη του ΟΛΠ επισκέφθηκαν τις πληγείσες περιοχές «προκειμένου να αποκτήσουν άμεση εικόνα της έκτασης των ζημιών και των αναγκών που έχουν προκύψει».
Άρα πήγαν. Είδαν. Κατάλαβαν το μέγεθος των ζημιών. Διαπίστωσαν τις ανάγκες.
Και μετά από όλα αυτά ποια ήταν η απάντηση του μεγάλου Οργανισμού;
Το κόστος χρήσης ενός εκσκαφέα.
Εδώ πλέον δεν μιλάμε για οικονομική αδυναμία.
Μιλάμε για έλλειψη ενσυναίσθησης, αίσθησης αναλογίας και στοιχειώδους αντίληψης του τι σημαίνει εταιρική κοινωνική ευθύνη για έναν οργανισμό αυτού του μεγέθους.
Και για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση: η τεράστια ευθύνη για την κατάσταση που επικρατούσε στη Σαλαμίνα πριν από τη φωτιά ανήκει πρωτίστως στη δημοτική αρχή.
Ο Ντετέκτιβ το έχει γράψει καθαρά και σκληρά.
Σκουπίδια, ξερά χόρτα, μπάζα και εικόνες ανοιχτής χωματερής μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν είναι ευθύνη του ΟΛΠ. Είναι ευθύνη εκείνων που διοικούν το νησί. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένας οικονομικός κολοσσός μπορεί να αυτοανακηρύσσεται πρωταθλητής κοινωνικής ευθύνης επειδή πλήρωσε ένα μηχάνημα για λίγες εργασίες.
Όταν είσαι μεγάλος, πρέπει να φέρεσαι και σαν μεγάλος.
Και όταν επιλέγεις μόνος σου να χρησιμοποιείς λέξεις όπως «έμπρακτη στήριξη», «κοινωνική ευθύνη» και «διαχρονική δέσμευση», ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να κοιτάξει ποια είναι τελικά η πράξη.
Και εδώ η πράξη είναι ένας εκσκαφέας.
Ο Ντετέκτιβ είχε γράψει την προηγούμενη φορά ότι οι τσέπες των Κινέζων του ΟΛΠ έχουν βασιλικά καβούρια.
Οφείλουμε λοιπόν σήμερα να κάνουμε μια μικρή διόρθωση. Τα καβούρια τελικά παραμέρισαν. Για λίγο. Ίσα όσο χρειαζόταν για να πληρωθεί το νοίκι του εκσκαφέα.
Και μετά ξαναμπήκαν στη θέση τους.
Μην τυχόν και ξεφύγει κανένα ευρώ παραπάνω.
Γιατί η Σαλαμίνα μπορεί να κάηκε.
Αλλά στον ΟΛΠ, όπως φαίνεται, αυτό που πραγματικά ευδοκιμεί είναι η…συγκομιδή της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Και καβούρια και “αγράμματα”!
Με τιμή
Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων
(*) Οι εικονογραφήσεις του Ντετέκτιβ δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης
#money-grid-34887{list-style:none;margin:0;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-34887>li{float:left;width:49%;min-width:250px;list-style:none;margin:0 1% 1% 0;;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-34887>li.last{margin-right:0;}#money-grid-34887>li.last+li{clear:both;}@media only screen and (max-width:768px) {#money-grid-34887>li{width:100%;}}The post Ντετέκτιβ: Η ΔΕΘ ξέχασε τον Τουρισμό αλλά και το πως δημιουργείται ο πλούτος πριν μοιραστεί, το «ασανσέρ» της σεζόν, μεγάλο hotel deal στην Αθήνα προ των πυλών (;), οι “έξυπνοι” της Ενέργειας, το RRF και τα… βασιλικά -και “αγράμματα”- καβούρια του ΟΛΠ appeared first on ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ money-tourism.gr.
Διαβάστε περισσότερα