Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ρομέν Γαβρά («Athena», 2022), γιου του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, είναι μια σατιρική περιπέτεια με υπέρλαμπρο καστ, μεγάλο μέρος της οποίας γυρίστηκε σε διάφορες τοποθεσίες της Ελλάδας.
Θυσία ★☆☆☆☆
(Sacrifice, Μ. Βρετανία, 2026, 103’)
Σκηνοθεσία: Ρομέν Γαβράς
Ηθοποιοί: Κρις Εβανς, Ανια Τέιλορ-Τζόι, ΒενσάνΚασέλ, ΣάλμαΧάγιεκ, Τζον Μάλκοβιτς
Σε ένα πολυτελές φιλανθρωπικό γκαλά, – που λαμβάνει χώρα στα εντυπωσιακά λατομεία μαρμάρου του Βώλακα, στη Δράμα -, διάσημοι και μεγιστάνες έχουν μαζευτεί για την σωτηρία του πλανήτη. Ξαφνικά ένοπλοι ακτιβιστές εισβάλουν στον χώρο και τους παίρνουν ομήρους, επιλέγοντας τρεις από αυτούς για μια τελετουργική θυσία, που πιστεύουν ότι θα εξαγνίσει τη Γη.
η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά είναι μια επίδειξη σκηνοθετικών δυνατοτήτων χωρίς όμως περιεχόμενο. Το σενάριο που υπογράφει μαζί με τον Γουίλ Άρμπερι, κινείται στα γνώριμα μονοπάτια μιας χιλιοειπωμένης καυστικής σάτιρας για την υποκρισία των πλουσίων και των celebrities, που έχουμε συναντήσει σε άπειρες ταινίες τα τελευταία χρόνια, χωρίς να έχει κάτι καινούργιο να προσθέσει. Η ακραία επιτήδευση μειώνει όλα τα σημαντικά θέματα της ταινίας και δημιουργεί ένα στρώμα δηθενιάς που αποτρέπει τον θεατή να συνδεθεί με αυτά.
Η μαύρη σάτιρα δεν λειτουργεί ως όχημα για την εξερεύνηση της εξουσίας, της υποκρισίας και της οικολογικής καταστροφής, αλλά μένει σε έναν επιφανειακό, αφελή σχολιασμό. Το πολιτικό σχόλιο χάνεται μέσα σε μια συμβατική αφήγηση και στην προσπάθεια του σκηνοθέτη να προβάλει τη δική του εξυπνάδα, αντί να παραδώσει μια ταινία με ουσιαστικό νόημα.
Η «Θυσία» τελικά καταλήγει να αναπαράγει την ίδια κενότητα και υποκρισία που υποτίθεται πως καταγγέλλει.
Έτσι Ξαφνικά ★★★★☆
(Allofa Sudden, Γαλλία, Ιαπωνία, 2026, 196’)
Σκηνοθεσία: Ριουσούκε Χαμαγκούτσι
Ηθοποιοί: Βιρζινί Εφιρά, Τάο Οκαμότο, Κιόζο Ναγκάτσουκα
Ο βραβευμένος με Όσκαρ Ιάπωνας σκηνοθέτης ΡιουσούκεΧαμαγκούτσι («Drivemycar», 2021), σκηνοθετεί την πρώτη του γαλλόφωνη ταινία, αφήνοντας στην άκρη τις οικολογικές ανησυχίες που συναντήσαμε στο άνισο και δυσοίωνο «Ο διάβολος δεν υπάρχει» (2023) και επιστρέφει στο στοχαστικό, με σαφές επιρροές από το θέατρο και επικεντρωμένο στον διάλογο σινεμά που τον ανέδειξε. Δίνοντας εδώ περισσότερο χώρο στην ελπίδα, την αγάπη και την συντροφικότητα, με ένα ευδιάκριτο σχόλιο πάνω στη διαβρωτική δύναμη του καπιταλισμού.
Η Μαρί-ΛουΦονταίν, νέα διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας στο Παρίσι, αγωνίζεται για μια πιο ανθρώπινη φροντίδα των ηλικιωμένων, υιοθετώντας τη μέθοδο «Humanitude», μια γαλλική προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην αξιοπρέπεια και την επικοινωνία, παρά τις αντιστάσεις της ομάδας της. Η γνωριμία της με τη Μαρί Μορισάκι, μια Γιαπωνέζα φιλόσοφο, αλλάζει τη ζωή της. Έτσι ξαφνικά.
Αντλώντας έμπνευση από την πραγματική αλληλογραφία των ΜακίκοΜιγιάνο και Μάχο Ισόνο που αποτυπώνεται στο βιβλίο «You and I – The IllnessSuddenlyGetWorse», ο Χαμαγκούτσι και η σεναριογράφος ΛέαΛεΝτιμνά υπογράφουν ένα σενάριο που εξερευνά με συνέπεια την δύναμη της επικοινωνίας, σκιαγραφώντας με απόλυτη επιτυχία τη σχέση των δυο πρωταγωνιστριών, διανθίζοντας το έργο με στοιχεία ενός ευφυούς μελοδράματος χωρίς όμως να ολισθαίνει προς τα αυτό.
Και αυτό χάρη στην ικανότητα του Χαμαγκούτσι να διατηρήσει ατόφια την κινηματογραφική του γλώσσα, μέσα από την λιτή, νατουραλιστική του προσέγγιση. Αλλά και οι συγκρατημένες, δυνατές ερμηνείες των ΒιρζινίΕφιρά και ΤάοΟκαμότο, που βραβεύτηκαν με το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών, δίνουν μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη υφή στη ταινία. Οι δυο ηθοποιοί μοιάζουν σαν να γνωρίζονται αιώνια, ξεδιπλώνοντας με ευκολία μια σχέση που ταλαντεύεται συχνά ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα.
Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης δεν ενδιαφέρει να αποτυπώσει αυτή την σχέση με συμβατικά μέσα. Σκιαγραφεί τον δεσμό των δυο γυναικών με όρους θαλπωρής, αμοιβαίου σεβασμού και αγάπης. Η ανθρώπινη επαφή εδώ αποτυπώνεται με τρυφερότητα, με μια σπάνια καλαισθησία. Είναι αναζωογονητικό να βλέπουμε ένα έργο που αναζητά το φως και τοποθετεί στο επίκεντρο μια υγιή σχέση. Μέσα από αυτή φιλτράρονται σημαντικά φιλοσοφικά ζητήματα, όπως η έννοια του θανάτου, η απώλεια της μνήμης και η επερχόμενη παρακμή αλλά και κοινωνικά, όπως η εξάρτηση της υγείας μας από το οικονομικό σύστημα.
Η ελπίδα που γεννά η ταινία μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει αρκετά τεχνητή και αν ήταν έργο ενός άλλου σκηνοθέτη θα μπορούσε εύκολα να οδηγηθεί στην επιτήδευση. Παρόλο την μεγάλη της διάρκεια ο Χαμαγκούτσι δαμάζει τον κινηματογραφικό χρόνο και καταφέρνει να παραδώσει ένα έργο που φιλοσοφία και συναίσθημα δεν κινούνται σε παράλληλη τροχιά αλλά συναντώνται σε ένα κοινό σημείο: την αγάπη.
Δεν Κοστίζει Τίποτα ★★★1/2☆
(At No Cost, Ελλάδα, 2026, 79’)
Σκηνοθεσία: Μαίρη Μπουλή
Πώς βιώνει μια νέα γυναίκα στην Ελλάδα την εμπειρία της δωρεάς ωαρίων; Πόσο προστατευμένη ή μη νιώθει στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας; Και πώς τελικά μια τέτοια εμπειρία μπορεί να «κοστίσει» πολύ περισσότερο απ’ όσο πιστεύει κανείς;
Μέσα από την καθημερινότητα και την προσωπική αφήγηση της Δανάης, η Μαίρη Μπουλή προσεγγίζει με ευαισθησία την εμπειρία της δωρεάς ωαρίων, αναδεικνύοντας τόσο τους προβληματισμούς μιας νέας γυναίκας όσο και τις σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις μιας διαδικασίας που συχνά αντιμετωπίζει το γυναικείο σώμα ως ένα μέσο αναπαραγωγής.
Θίγοντας σύγχρονα ζητήματα με αμεσότητα και απλό, κατανοητό τρόπο, το ντοκιμαντέρ εξερευνά την γκρίζα ζώνη ενός σοβαρού ζητήματος που συχνά παραβλέπετέ και αναδεικνύει ταυτόχρονα και την υποτίμηση των γυναικολογικών προβλημάτων από το σύστημα υγείας και την έλλειψη ουσιαστικής προστασίας των γυναικών.
Η επιλογή της Μπουλή να καταγράψει την διαδικασία μέσα από την κινηματογράφηση της καθημερινής ζωής της Δανάης, δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας με τον θεατή, δίνοντας μια ανθρώπινη διάσταση στο δύσκολο θέμα που πραγματεύεται. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή σου και να κατανοήσεις βαθύτερα το πόσο σημαντικό τελικά είναι το κεντρικό της θέμα.
Η ταινία βραβεύτηκε με Χρυσό Αλέξανδρο στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – τμήμα Newcomers.
Street Fighter ★1/2☆☆☆
(ΗΠΑ, 2026, 120’)
Σκηνοθεσία: ΚιτάοΣακούραϊ
Ηθοποιοί: Νόα Σεντινέο, Αντριου Κότζι, Καλίνα Λιάνγκ
Το 1993, οι αποξενωμένοι Ryu και KenMasters επιστρέφουν στη μάχη, όταν η Chun-Li τούς στρατολογεί για το Παγκόσμιο Τουρνουά StreetFighter. Πίσω από τη βίαιη αναμέτρηση, όμως, κρύβεται μια θανατηφόρα συνωμοσία που θα τους φέρει αντιμέτωπους με το παρελθόν τους. Η τρίτη κινηματογραφική μεταφορά του γνωστού παιχνιδιού της Capcom είναι καλύτερη από τις δύο προηγούμενες, αν και ο πήχης ήταν εξαρχής χαμηλός. Υπάρχει το κωμικό στοιχείο, κάποιες καλές σκηνές δράσης και η χρήση animation στα flashbacks προσθέτει μια ξεχωριστή νότα. Ωστόσο, παραμένει εξίσου χαοτική, χωρίς σενάριο, με αρκετές σκηνές να μοιάζουν κομμένες άγαρμπα στο μοντάζ και με μια διάρκεια δυο ωρών που δοκιμάζει τα όρια του ως θεατή.
Γεννημένος Δύο Φορές ★★★1/2☆
(Born Twice, Ελλάδα, 2026, 75’)
Σκηνοθεσία: Στέλιος Κούλογλου
Το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου («142 Χρόνια», 2024), βραβευμένο με το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Νεότητας Φοιτητών Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης στο 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, είναι ένα κλασικό αφηγηματικό ντοκιμαντέρ, του οποίου η δύναμη βρίσκεται στην ξεχωριστή προσωπικότητα του κεντρικού χαρακτήρα και στην ιστορία του.
Ο Κούλογλου αφηγείται με ευαισθησία και τρυφερότητα τη ζωή του Σιμόν, μέσα από προσωπικό υλικό, ομιλίες του σε σχολεία και τις ζωγραφιές του φίλου του, Κόνραντ Τινέλ. Το 1943, η μητέρα του τον σπρώχνει έξω από το τρένο που τους μεταφέρει στο Άουσβιτς. Εκείνος επιστρέφει στις Βρυξέλλες, αλλά δεν θα ξαναδεί ποτέ την οικογένειά του. Έπειτα από δεκαετίες σιωπής, στα 94 του υπερασπίζεται τους αδύναμους, παίζει τζαζ και μιλά για τη δημοκρατία, την ακροδεξιά και τη συγχώρεση. Στενός του φίλος είναι ο Κόνραντ Τινέλ, αντιφασίστας καλλιτέχνης και γιος ενός διαβόητου Βέλγου συνεργάτη των Ναζί.
Η φιλία των δύο αντρών αποτυπώνεται με αμεσότητα μέσα από τις συνομιλίες τους. Μια φιλία που υπερβαίνει το προσωπικό τραύμα. Θύματα, με διαφορετικό τρόπο, ενός πολέμου που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, όπως αναφέρει και ο Γκρονόφσκι, οι δυο άντρες βρίσκουν μέσα από τη φιλία, την αγάπη και τον αλληλοσεβασμό έναν κοινό δρόμο για να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους. Ο Σιμόν προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του μέσα από την εξιστόρηση της ζωής του ενώ ο Τινέλ έρχεται αντιμέτωπος με την ενοχή που κληρονόμησε από την οικογένειά του.
Οι σκηνές όπου παιδιά παρακολουθούν συγκινημένα τις αφηγήσεις του Γκρονόφσκι και του θέτουν ερωτήσεις υπενθυμίζουν τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της μετάδοσής της στις νεότερες γενιές. Ειδικά σε μια εποχή που η ακροδεξιά κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τις συνέπειες της ανόδου της και τα θύματα της.
Η Καλή Αδερφή ★1/2☆☆☆
(The Good Sister, Γερμανία, 2025, 96’)
Σκηνοθεσία: Σάρα Μίρο Φίσερ
Ηθοποιοί: Μαρί Μπλόχινγκ, Αντον Βάιλ, Πρόσκατ Μαντάνι
Η κριτική περιέχει spoilers. Συνιστάται να τη διαβάσετε αφού δείτε την ταινία.
Η Ρόουζ είναι πολύ δεμένη με τον μεγαλύτερο αδερφό της, τον Σαμ. Όταν αυτός κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση, η Ρόουζ καλείται να καταθέσει εναντίον του στο πλαίσιο της έρευνας. Αυτό δοκιμάζει τόσο τη σχέση τους όσο και την ηθική ακεραιότητα της Ρόουζ.
Η Σάρα Μίρο Φίσερ προσπαθεί επίμονα να δημιουργήσει ένα ψεύτικο ηθικό δίλημμα γύρω από την αδελφική αγάπη και το αν πρέπει να καταγγείλεις τον αδελφό σου όταν γνωρίζεις ότι έχει κακοποιήσει σεξουαλικά μια γυναίκα. Μέσα από σιωπές και μια μάταιη προσπάθεια για ρεαλισμό, καταλήγει τελικά στη δημιουργία ενός επιτηδευμένου και επιφανειακού έργου που μοιάζει να κυνηγά περισσότερο τις εντυπώσεις παρά να εμβαθύνει στους χαρακτήρες και το σοβαρό θέμα του.
Η ταινία δεν αποκτά ποτέ σαφή αφηγηματική γραμμή, με την πρωταγωνίστρια να παραμένει μια σιωπηλή παρατηρήτρια, ενώ οι παιδαριώδεις διάλογοι και οι απλοϊκές, χιλιοειπωμένες αλληγορίες, όπως εκείνη του χαλασμένου νεροχύτη, υπονομεύουν τη σοβαρότητα του θέματος. Στα παραπάνω προστίθενται δύο προβληματικές σκηνές. Στην πρώτη, ο αδελφός της κλαίει στο ντους και δηλώνει «Δεν είμαι τέρας». Πρέπει να νιώσουμε κάποια συμπόνια γι’ αυτόν; Δεν είναι σαφές τι επιδιώκει η σκηνοθέτις με αυτή τη σκηνή ή γιατί επιλέγει να τοποθετεί τον Σαμ συχνά στο επίκεντρο της αφήγησης χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ακόμη πιο προβληματική είναι η σκηνή όπου η πρωταγωνίστρια αναπαράγει την κακοποιητική συμπεριφορά του αδελφού της απέναντι σε έναν άλλο άντρα, χωρίς η Φίσερ να διερευνά ουσιαστικά τους μηχανισμούς που την οδηγούν σε αυτή την συμπεριφορά. Οι προθέσεις της Φίσερ δεν είναι ποτέ ξεκάθαρες και η ταινία κινείται συνεχώς σε επικίνδυνα αφηγηματικά μονοπάτια.
Η Βαλίτσα
(Ελλάδα, 2026, 98’)
Σκηνοθεσία: Δημήτρη Παπαθανάση
Ηθοποιοί: Ναταλία Τσαλίκη, Αναστασία Παντούση, Λίλα Μπακλέση
Τρεις φίλες, η τραγουδίστρια Αλίκη, η ηθοποιός Μαρίνα και η λογίστρια Βάσω, συνοδεύουν τη γειτόνισσά τους, τη χήρα Στέλλα, σε ένα φιλανθρωπικό γκαλά. Εκεί ανακαλύπτουν στις τουαλέτες μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα δίπλα στο πτώμα μιας γυναίκας. Από εκείνη τη στιγμή, οι ζωές τους αλλάζουν, καθώς ένας μηχανισμός απατεώνων βάζει στο στόχαστρο τις τρεις φίλες και τη Στέλλα.
Η Πτώση της Φάλαινας
(Whalefall, ΗΠΑ, 2026,
Σκηνοθεσία: Μπράιαν Ντάφιλντ
Ηθοποιοί: ΟστινΕιμπραμς, Τζος Μπρόλιν, Ελίζαμπεθ Σου
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο JayGardiner καταδύεται στα ανοιχτά της Καλιφόρνιας αναζητώντας τα λείψανά του, όταν βρίσκεται παγιδευμένος στο εσωτερικό μιας φάλαινας φυσητήρα. Με λιγότερο από μία ώρα οξυγόνου στη διάθεσή του, θα χρειαστεί να αξιοποιήσει τα μαθήματα του πατέρα του για να επιβιώσει.
Ο Ασχημογλυκούλης
(Mochy, le Chien le Plus Moche du Monde, Βέλγιο, 2026, 85’)
Σκηνοθεσία: Γιανίς Μπελάντ & Ζερεμί Ντεγκρισόν
Με τις φωνές των: Άρης Κυπριανού, Βασίλης Χαραλάμπους, Μιχάλης Καζάκας
Ο Ασχημογλυκούλης, ο πιο άσχημος αλλά και πιο χαριτωμένος σκύλος στον κόσμο, ονειρεύεται να διαγωνιστεί στο «Best in DogShow» και να αποδείξει πως όλοι αξίζουν μια ευκαιρία, ελπίζοντας να βρει μια οικογένεια για πάντα.
Μπαλωματούλης
(StitchHead, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Μ. Βρετανία, 2025, 92’)
Σκηνοθεσία: Στιβ Χάντσον
Με τις φωνές των: Άρης Δελαγραμμάτικας, Ανδρέας Ευαγγελάτος, Στέλιος Ψαρουδάκης
Ο Μπαλωματούλης, ένα μικρό πλάσμα φτιαγμένο από διάφορα κομμάτια, ζει κρυμμένος σε έναν μυστηριώδη πύργο, φροντίζοντας τους τερατόμορφους φίλους του. Όταν ένα τσίρκο φτάνει στην πόλη, ξεκινά μια περιπέτεια για να ανακαλύψει πού πραγματικά ανήκει.
Pope Joan vs Mephisto
(Ελλάδα, 2026, 87’)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μαζάνης
Ηθοποιοί: Θωμάς Μαυρογόνατος, ΜαρούλαΣούλτου, Στεφανία Ντελίεβα
Ένα φιλοσοφικό θρίλερ εμπνευσμένο από τους μύθους και τους φόβους της προτεσταντικής Ευρώπης και της Μεταρρύθμισης, που εξερευνά την πίστη, την ενοχή και τα όρια ανάμεσα στη λογική και το υπερφυσικό. Η νέα ταινία του Κώστα Μαζάνη («Λεσβία / Blessing in Disguise», 2024).
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Τα Καλύτερα Χρόνια της Ζωής μας ★★★★★
(The Best Years of Our Lives, ΗΠΑ, 1946, 172’)
Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Γουάιλερ
Ηθοποιοί: Μάιρνα Λόι, Φρέντρικ Μαρτς, Ντέινα Άντριους
Τρεις βετεράνοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφουν στην πατρίδα τους βαθιά αλλαγμένοι και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα τους πραγματικότητα. Το αριστούργημα του Γουίλιαμ Γουάιλερ, βραβευμένο με επτά Όσκαρ, είναι ένα εκπληκτικό ψυχογράφημα που πραγματεύεται τις συνέπειες του πολέμου στον ψυχισμό των στρατιωτών και τη δυσκολία της επανένταξής τους σε μια κοινωνία που συχνά αδυνατεί να κατανοήσει όσα βίωσαν.
Διαβάστε περισσότερα