Ο σεναριογράφος του «The Social Network» (2010) ανέλαβε αυτή τη φορά με το «The Social Reckoning» να αφηγηθεί από την πλευρά του σκηνοθέτη την αληθινή ιστορία των αποκαλύψεων που είχε κάνει η μηχανικός του Facebook Φράνσις Χάουγκεν. Η πρόταση της εβδομάδας για τους σινεφίλ είναι αναμφίβολα η συναρπαστική «Αναγέννηση» του Κινέζου σκηνοθέτη Μπι Γκαν
«The Social Reckoning» ★★☆☆☆
(ΗΠΑ, 2026, 112′)
Σκηνοθεσία: Ααρον Σόρκιν
Ηθοποιοί: Τζέρεμι Στρονγκ, Μάικι Μάντισον, Τζέρεμι Αλεν Γουάιτ
Δεκαέξι χρόνια μετά το «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ, ο σεναριογράφος της ταινίας Ααρον Σόρκιν («Moneyball», 2011) εμπνέεται από την αληθινή ιστορία της Φράνσις Χάουγκεν, μηχανικού του Facebook. Η Χάουγκεν με τη βοήθεια του δημοσιογράφου της «Wall Street Journal» Τζεφ Χόρβιτς αποκαλύπτει πως το Facebook γνώριζε τις επιβλαβείς κοινωνικές επιπτώσεις των πλατφορμών του, αλλά συνέχιζε να δίνει προτεραιότητα στα κέρδη, ενθαρρύνοντας την πόλωση ανάμεσα στους χρήστες και οδηγώντας τους να καταναλώνουν και να δημοσιεύουν περισσότερο εμπρηστικό περιεχόμενο, που προωθούσε τον θυμό, τη διχόνοια και τη ριζοσπαστικοποίηση.
Στο «Social Reckoning», ο Σόρκιν αναλαμβάνει τον διπλό ρόλο του σεναριογράφου/σκηνοθέτη και παραδίδει μια ταινία που ξετυλίγει στη μεγάλη οθόνη τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημοσίευση μιας σειράς άρθρων με τίτλο «The Facebook Files», χωρίς όμως ποτέ να καταφέρνει να μετατρέψει αυτά τα γεγονότα σε ουσιαστική κινηματογραφική πλοκή και να τα κάνει πιο θελκτικά για τον θεατή. Σεναριακά, συναντάμε τα γνώριμα στοιχεία της γραφής του: γρήγορους διαλόγους, σαρκαστικά σχόλια και έναν πολιτικό σχολιασμό που άλλοτε είναι εύστοχος και αιχμηρός και άλλοτε κινείται πολύ κοντά στην απλούστευση και τον λαϊκισμό.
Οι κοινωνικές πλατφόρμες αποτελούν πια αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και η ταινία αποκαλύπτει τους μηχανισμούς λειτουργίας τους και πως αυτοί οδηγούν πολλές φορές τους χρήστες στον εθισμό τους και στην αλλοίωση της κριτική τους σκέψης. Ο Σόρκιν προσπαθεί να φιλτράρει την πολυπλοκότητα αυτών των μηχανισμών και να απλουστεύσει το υλικό του, καταλήγοντας τελικά να δημιουργήσει κλισέ χαρακτήρες, τετριμμένους διαλόγους και αχρείαστα αστεία πάνω στο mansplaining. Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ (εδώ τον υποδύεται ο Τζέρεμι Στρονγκ), ως χαρακτήρας που αγγίζει τα όρια της καρικατούρας, συνειδητοποιεί (;) τελικά πόσο ισχυρό είναι το προϊόν του όταν ξεδιπλώνονται μπροστά του μέσα από πολλαπλές οθόνες τα γεγονότα της εισβολής στο Αμερικανικό Καπιτώλιο στις 5 και 6 Ιανουαρίου 2021.
Ο Σόρκιν, που δεν διαθέτει την ικανότητα ή το ταλέντο του Φίντσερ, σκηνοθετικά αναλώνεται σε μια συμβατική σκηνοθεσία και κατασκευάζει την παραπάνω σεκάνς μέσα από ένα άνευρο μοντάζ, που στοχεύει περισσότερο στη δραματοποίηση και το συναίσθημα παρά σε μια βαθύτερη ανάλυση των γεγονότων. Η ταινία του μοιάζει να θέλει να έχει πολιτική φωνή ή να εμβαθύνει περισσότερο στα γεγονότα, αλλά τελικά απλώς να ξύνει την επιφάνεια. Αλλά και ως κινηματογραφικό έργο είναι άτολμο, με παρωχημένη αφήγηση που ελάχιστα έχει να προσθέσει σε όσα ήδη γνωρίζουμε.
«Αναγέννηση» ★★★★☆
(Resurrection, Κίνα, 2025, 160′)
Σκηνοθεσία: Μπι Γκαν
Ηθοποιοί: Τζάκσον Γι, Σου Κι, Μαρκ Τσαο
Η νέα ταινία του Κινέζου σκηνοθέτη Μπι Γκαν («Το μεγάλο ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα», 2018), που απέσπασε το Ειδικό βραβείο της Επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ Κανών, διαδραματίζεται σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει το μυστικό της μακροβιότητας, αλλά το τίμημα είναι η απώλεια της ικανότητας να ονειρεύεται. Λίγοι «επαναστάτες» αρνούνται να εγκαταλείψουν τα όνειρα, επιλέγοντας μια σύντομη αλλά συναρπαστική ζωή. Ενας νεαρός ονειροπόλος μετενσαρκώνεται μέσα από πέντε εποχές και πέντε διαφορετικά κινηματογραφικά στιλ, ενώ μια γυναίκα ακολουθεί τα ίχνη του. Πέντε όνειρα, ένα για κάθε αίσθηση, ξετυλίγονται παράλληλα με διαφορετικές περιόδους της ιστορίας του κινηματογράφου.
Τολμηρή και φιλόδοξη, η νέα ταινία του Μπι Γκαν είναι ένα χάρμα οφθαλμών. Είναι σινεμά με όλη τη σημασία της λέξης. Οπτικά εντυπωσιακή – με υπέροχα σκηνικά και εφέ ο σκηνοθέτης ενώνει την ιστορία του κινηματογράφου με της Κίνας και τον βουδισμό, δημιουργώντας μια ταινία που μας υπενθυμίζει πόση δύναμη κρύβει η αφήγηση, η εικόνα αλλά και το να ονειρεύεσαι, να δραπετεύεις από την πραγματικότητα.
Από τις πρώτες υποβλητικές σκηνές που μας παραπέμπουν στον βωβό κινηματογράφο μέχρι την τελική ιστορία που διαδραματίζεται την Πρωτοχρονιά του 1999, ο Μπι Γκαν «χτίζει» το δικό του ιδιαίτερο κινηματογραφικό σύμπαν. Ενα σύμπαν που δεν αποζητά ποτέ να εξηγηθεί στον θεατή, αλλά διατηρεί την αινιγματική και πειραματική του φύση, τοποθετώντας τον διαρκώς σε μια θέση εξερεύνησης και προσπάθειας κατανόησης του κινηματογραφικού υλικού.
Αν και υπάρχουν σημεία όπου η αφήγηση υπερφορτώνεται και οι ξεχωριστές ιστορίες είναι –κυρίως αφηγηματικά και όχι αισθητικά– άνισες μεταξύ τους, ο Μπι Γκαν επάξια μπορεί να δηλώνει κινηματογραφιστής, καθώς ανάγει την κινηματογραφική εικόνα και την αφήγηση σε υψηλής αισθητικής τέχνη. Το σινεμά του μπορεί ενίοτε να είναι δαιδαλώδες, να απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή αλλά στο τέλος σε ανταμείβει, κυρίως γιατί μετά την προβολή θα αναζητήσεις τρόπους αποκωδικοποίησης αυτού που μόλις είδες.
«Γάζα: Η Λωρίδα της Εξόντωσης» ★★☆☆☆
(Gaza, La Franja del exterminio, Μεξικό, 2024, 102′)
Σκηνοθεσία: Ραφαέλ Ράνγκελ
Ενα ντοκιμαντέρ για τη φρικαλέα γενοκτονία στη Γάζα, που καταγράφει χωρίς σχολιασμό ειδικών τους βομβαρδισμούς, την καταστροφή, τον εκτοπισμό και τα βάσανα των αμάχων, κυρίως των παιδιών. Ο Μεξικανός σκηνοθέτης σε σφυροκοπά για 102 λεπτά, με εικόνες φρίκης, τη μια πίσω από την άλλη, προκαλώντας σοκ. Ως ντοκιμαντέρ όμως η δουλειά του δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει πέρα από μια ωμότητα που κάλλιστα μπορείς να παρακολουθήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ή σε πλάνα ειδησεογραφικών καναλιών. Σε πρώτη προβολή στην Ελλάδα.
Διαβάστε περισσότερα