Οι κάτοικοι μιας κωμόπολης παλεύουν να επιβιώσουν από ένα μυστηριώδες πλάσμα, όταν οι δασικές πυρκαγιές τους αποκόπτουν από τον έξω κόσμο
Hope ★★☆☆☆
(Hopeu, Νότια Κορέα, 2026, 160’)
• Σκηνοθεσία: Να Χονγκ-τζιν
• Ηθοποιοί: ΧουάνγκΤζουνγκ-μιν, ΤσοΙν-σουνγκ, Χογιόν
Οι κάτοικοι μιας κωμόπολης παλεύουν να επιβιώσουν από ένα μυστηριώδες πλάσμα, όταν οι δασικές πυρκαγιές τους αποκόπτουν από τον έξω κόσμο. Ο διοικητής της αστυνομίας και η υπαρχηγός του προσπαθούν να το σταματήσουν, ενώ μια ομάδα κυνηγών γίνεται η ίδια θήραμα. Το αίνιγμα εξελίσσεται σε μια τραγωδία κοσμικών διαστάσεων.
Με επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών, η νέα ταινία του Να Χονγκ-τζιν (The Wailing, 2016) θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που τελικά καταλήγει να είναι. Με μια εντυπωσιακή πρώτη ώρα, γεμάτη αγωνία αλλά και καταιγιστική δράση, η ταινία σταδιακά χάνει τον ρυθμό της, καταλήγοντας σε μια διαρκή επανάληψη σκηνών καταδίωξης και σεναριακέςυπερβολές.
Ο Να Χονγκ-τζιν στήνει αρχικά μια ταινία που εκμεταλλεύεται το μυστήριο του άγνωστου τέρατος και της αόρατης απειλής, προσπαθώντας να τη συνδέσει, χωρίς ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία, με τη διχοτομημένη Κορέα και τον διαρκή φόβο της εισχώρησης κατασκόπων από την Β. Κορέα. Επιπροσθέτως κάνει ένα σχόλιο πάνω στη βία απέναντι σε κάτι που δεν αντιλαμβανόμαστε και στο πώς αυτή η συμπεριφορά μπορεί να μας γυρίσει μπούμερανγκ.
Το έργο αρχικά μοιάζει να εμπνέεται από την ταινία του ΜπονγκΤζουν-χο, «The Host» (2006), αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να ενσωματώσει ουσιαστικά το πολιτικό σχόλιο με τη δράση. Η ταινία τελικά είναι μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, με εντυπωσιακή σκηνοθεσία, μέτρια vfxκαι φαίνεται να αντλεί έμπνευσηαπό το είδος του anime. Οι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος καιόσο κυλάει η ταινίααποκτούν μια ανοσία στον θάνατο, γλυτώνοντας από τις πιο εξωφρενικές συνθήκες. Τελικά, αυτό που μένει είναι η υπόσχεση μιας συνέχειας, που σίγουρα θα χρειάζεται καλύτερο σενάριο και μικρότερη διάρκεια.
Μαγικά Φίλτρα 2 ★1/2☆☆☆
(Practical Magic 2, ΗΠΑ, 2026, 130’)
• Σκηνοθεσία: ΣούζανΜπίερ
• Ηθοποιοί: ΣάντραΜπούλοκ, Νικόλ Κίντμαν, Τζόι Κινγκ
Είκοσι οκτώ χρόνια μετά την πρώτη ταινία, οι ΣάντραΜπούλοκ και Νικόλ Κίντμαν επιστρέφουν με ένα αχρείαστο σίκουελ, βασισμένο στο δεύτερο βιβλίο της Άλις Χόφμαν, «Το Βιβλίο της Μαγείας» (2021). Η ιστορία ακολουθεί τις αδελφές Όουενς, οι οποίες πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν μια σκοτεινή κατάρα που απειλεί να διαλύσει την οικογένειά τους.
Όπως και η πρώτη ταινία, το σίκουελ ακολουθεί τη συνταγή ενός τυποποιημένου σεναρίου, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Εδώ όμως, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, καθώς απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά η ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε την ταινία του 1998. Όλα μοιάζουν άψυχα και φτωχά, με όλη την παραγωγή να θυμίζει περισσότερο τηλεοπτική σειρά, γεμάτη άνευρα αστεία, κλισέ ανατροπές, μέτριες ερμηνείες και μια τόσο κακογραμμένη ιστορία, ώστε πολλά από τα γεγονότα είτε δεν συνδέονται μεταξύ τους είτε, όταν τελικά συνδέονται, δεν γίνεται ποτέ σαφές το πώς.
Κόκορας ★★★1/2☆☆
(Rooster, Ελλάδα, 2025, 101’)
• Σκηνοθεσία: Τάσος Γερακίνης
• Ηθοποιοί: Νίκος Κασάπης, Κόρα Καρβούνη, Δημήτρης Καταλειφός
Αυτό το καλοκαίρι είναι καθοριστικό για τον Αργύρη, έναν θυρωρό του Δήμου Αθηναίων. Όταν ο γιος του κληρώνεται να φοιτήσει σε ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της χώρας, η είδηση αναστατώνει τη δύσκολη σχέση του με τη σύζυγό του, Πόπη. Παρά το δυσβάσταχτο κόστος, ο Αργύρης αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να δώσει στον γιο του την ευκαιρία που πιστεύει ότι του αξίζει.
Η νέα ταινία του Τάσου Γερακίνη («Ένας Ήσυχος Άνθρωπος», 2020) είναι μια έξυπνη κωμωδία που σατιρίζει την ελληνική πραγματικότητα με οξυδερκή ματιά, χωρίς όμως να χάνει το σουρεαλιστικό χιούμορ που τη διέπει. Με ένα σενάριο που δομείται εξ ολοκλήρου πάνω στον χαρακτήρα του Αργύρη (ο Νίκος Κασάπης δίνει μια υπέροχη και συγκινητική ερμηνεία), ο Γερακίνης, μαζί με την συν-σεναριογράφο Κατερίνα Παπαναστασάτου, «χτίζουν» ένα ψυχογράφημα του νεοέλληνα που κυνηγά άπιαστα όνειρα, βουτηγμένος μέσα σε ένα φαντασιακό.
Η ταινία αν και δεν καταφέρνει πάντα να βρει τον αφηγηματικό της δρόμο και αναπτύσσει λιγότερο τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, διαθέτει έναν κωμικό ρυθμό που συνδέεται ευφάνταστα με το κοινωνικό σχόλιο. Δεν καταφεύγει ποτέ σε φθηνούς διδακτισμούς και βρίσκει χώρο για κάποιες συγκινητικές στιγμές που υπογραμμίζουν την ευαισθησία του Αργύρη και την ματαιότητα της αυταπάτης του.
Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι ότι καταφέρνει να συνομιλήσει με την πραγματικότητα, διατηρώντας μια ρεαλιστική απεικόνιση του μικροαστού. Ο πρωταγωνιστής συνδέεται άρρηκτα με τον γενέθλιο τόπο του στην επαρχία, δημιουργώντας έτσι μια γέφυρα με μια γενιά θεατών που ταυτίζονται άμεσα με τον Αργύρη. Μια γενιά ανθρώπων που από την ύπαιθρο βρέθηκαν στα αστικά κέντρα και παρασυρμένοι από την αυταπάτη του μεγαλείου, οδηγήθηκαν τελικά στην σκληρή ήττα της πραγματικότητας.
Ο «Κόκορας» απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο 23ο Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο.
Με Κάθε Κόστος ★★☆☆☆
(ByAnyMeans,ΗΠΑ, 2026, 107’)
• Σκηνοθεσία: Ελεγκάνς Μπράτον
• Ηθοποιοί: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Γιαχία Αμπντούλ-Ματίν Β΄, Νικόλ Μπεχάρι
Αντλώντας έμπνευση από την αληθινή ιστορία του μαφιόζου ΓκρέγκοριΣκάρπα, ο οποίος για ένα διάστημα συνεργάστηκε μυστικά με το FBI, η ταινία του ΕλεγκάνςΜπράτον, με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ και ΓιαχίαΑμπντούλ-Ματίν Β’, μας μεταφέρει στο Μισισίπι της δεκαετίας του ’60, σε μια περίοδο φυλετικών εντάσεων και αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα. Ο νεαρός πράκτορας του FBI, Γουέιν, συνεργάζεται με τον Σκάρπα, – ο Γουόλμπεργκ, που τον υποδύεται, μοιάζει περισσότερο με καρικατούρα παρά με χαρακτήρα -, για να ερευνήσουν μια σειρά δολοφονιών των ηγετών του κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα.
Ιστορικό δράμα; Βιογραφία; Ταινία δράσης; Τι είναι τελικά η ταινία του Μπράτον; Ούτε ο ίδιος φαίνεται να ξέρει, καθώς προσπαθεί να δημιουργήσει ένα φιλμ που μοιάζει με κράμα του «Πράσινου Βιβλίου» (2018, σκην. Πίτερ Φαρέλι)και ταινίας του Ταραντίνο. Το σενάριο ακολουθεί την πεπατημένη, το πολιτικό σχόλιο φιλτράρεται μέσα από τη χολιγουντιανή ματιά, η δράση μένει απλώς στη άκρατη βία χωρίς ποτέ να συνδέεται οργανικά με την ιστορία και οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες απλά δεν έχουν κανένα βάθος. Υπάρχουν μία-δύο καλές στιγμές δράσης, αλλάσαν σύνολοη ταινία φαίνεται ότι δεν έχει κάποιον προσανατολισμό, απλά εκμεταλλεύεται κομμάτια της αληθινής ιστορίας, υπερβάλλοντας φυσικά υπέρ του δέοντος.
The Match ★★★☆☆
(El Partido, Αργεντινή, 2026, 91’)
• Σκηνοθεσία: Χουάν Καμπράλ & Σαντιάγο Φράνκο
Βασισμένο στο βιβλίο «ElPartido» του Αντρές Μπουργκό, το ντοκιμαντέρ των Χουάν Καμπράλ και Σαντιάγο Φράνκο έχει ως επίκεντρο τον θρυλικό προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία, που πραγματοποιήθηκε το 1986 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού.
Ένας αγώνας που έμεινε στην ιστορία για δύο λόγους. Πρώτον, για τα δύο γκολ του ΝτιέγκοΜαραντόνα. Το ένα με το χέρι, που έμεινε στην ιστορία ως το «Χέρι του Θεού». Το άλλο, το «Γκολ του Αιώνα», όταν ο Μαραντόναντρίμπλαρε πέντε παίκτες της Αγγλίας, σκοράροντας ένα από τα πιο μαγευτικά γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Ο δεύτερος λόγος ήταν η πολεμική σύγκρουση στην οποία είχαν εμπλακεί οι δύο χώρες μόλις τέσσερα χρόνια πριν. Το 1982, η Αργεντινή, υπό τη στρατιωτική δικτατορία του ΛεοπόλντοΓκαλτιέρι, εισέβαλε και κατέλαβε τα Νησιά Φώκλαντ, τα οποία ιστορικά διεκδικεί ως κτήση της από το 1816, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο τα θεωρεί δικά της. Ο Πόλεμος των Φώκλαντ διήρκεσε δέκα εβδομάδες και έληξε με τη βρετανική νίκη και την παράδοση των αργεντινικών δυνάμεων στις 14 Ιουνίου 1982. Συνολικά, εννιακόσιοι εφτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Η σύγκρουση ενίσχυσε πολιτικά τη θέση της Μάργκαρετ Θάτσερ και επιβάρυνε δραματικά τις σχέσεις των δυο χωρών.
Αυτές τις δύο πτυχές εξερευνά το ντοκιμαντέρ των Καμπράλ και Φράνκο, μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό αλλά και μαρτυρίες παικτών που συμμετείχαν στον αγώνα. Μπροστά από τις κάμερες παρελαύνουν μεγάλα ονόματα του ποδοσφαίρου, όπως οι Γκάρι Λίνεκερ, ΧόρχεΒαλντάνο, Πίτερ Σίλτον, Τζον Μπαρνς, ΧόρχεΜπουρουτσάγα, Χούλιο Ολαρτικοετσέα και Όσκαρ Ρουγκέρι.
Με ένα έξυπνο εύρημα, οι δύο Αργεντινοί σκηνοθέτες τοποθετούν τους παίκτες μπροστά σε μια μεγάλη οθόνη, όπου ένας προτζέκτορας ξετυλίγει εικόνες από τον μεγάλο αγώνα, αλλά και ειδησεογραφικά γεγονότααπό την περίοδο της σύγκρουσης. Καταφέρνουν έτσι να «αιχμαλωτίσουν» τις αντιδράσεις τους και τις σκέψεις τους όχι μόνο πάνω στο ποδόσφαιρο και τον τεράστιο θαυμασμό τους για τον ΝτιέγκοΜαραντόνα, αλλά και την οπτική τους για τον πόλεμο. Οι μαρτυρίες τους φέρνουν στο φως στιγμές πριν και μετά τον αγώνα, την τεταμένη ατμόσφαιρα και το πώς ένα απλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι κατέληξε να μοιάζει με έναν ακόμη «πόλεμο» μεταξύ δύο χωρών. Και για τις δυο χώρες η νίκη σήμαινε εκδίκηση για ότι είχε συμβεί τέσσερα χρόνια πριν.
Ταυτόχρονα, οι μαρτυρίες κάποιων ποδοσφαιριστών λειτουργούν και ως μια γέφυρα ανάμνησης του πολιτικού κατεστημένου εκείνης της εποχής. Οι Αργεντινοί θυμούνται έντονα την απόβαση στα Νησιά Φώκλαντ, αλλά και τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην υπό δικτατορία Αργεντινή, ενώ στην Αγγλία ο «Θατσερισμός» κρατούσε τα ηνία. Το ντοκιμαντέρ χρησιμοποιεί τη γνωστή φόρμουλα των συνεντεύξεων και της εξιστόρησης γεγονότων, δημιουργώντας ένα παζλ που ενώνει διάφορα κομμάτια: από την ιστορία και την πολιτική μέχρι τον αθλητισμό. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πολιτική και ποδόσφαιρο, όσο κι αν πολλοί προσπαθούν να τα διαχωρίσουν, τελικά αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.
Το «The Match» είναι άλλοτε διαφωτιστικό και άλλοτε συγκινητικό. Θυμίζει το κόστος του πολέμου, τον χαμό τόσων νέων ανθρώπων. Κρύβει μέσα του μια ανθρωπιά, που πηγάζει και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του θρυλικού αγώνα, θυμίζοντάς μας ότι τελικά τους λαούς πρέπει να τους ενώνουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα τους χωρίζουν.
Oasis: Don’t Look Back in Anger ★★☆☆☆
(Μ. Βρετανία, 2026, 122’)
• Σκηνοθεσία: Γουίλ Λάβλας& Ντίλαν Σάδερν
Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη θριαμβευτική περιοδεία επανένωσης των Λίαμ και ΝόελΓκάλαχερ, «Oasis Live ’25», μία από τις πιο αναμενόμενες επιστροφές του ροκ εν ρολ της εποχής μας. Μια ανεπιφύλακτα ενθουσιώδης καταγραφή του μεγαλύτερου μουσικού γεγονότος του 2025, αποτυπώνει την εμπειρία και τα συναισθήματα του συγκροτήματος και των οπαδών του σε όλο τον κόσμο.
Feelgood μουσικό ντοκιμαντέρ που μοιάζει περισσότερο με μια μεγάλη διαφήμιση της περιοδείας των Oasis. Αν είσαι θαυμαστής τους, θα απολαύσεις κάποια μουσικά κομμάτια τους με live κοινό, κάποιες πρόβες (που μοιάζουν υπερβολικά στημένες) και μαρτυρίες διάφορων ανθρώπων που εκφράζουν την αγάπη τουςκαι τις εμπειρίες τους, με κάποιες από αυτές να είναι συγκινητικές. Αν περιμένεις κάτι περισσότερο, όπως μια μεγάλη συνέντευξη των δύο αδερφών από κοινού ή μια ιστορική αναδρομή για την μπάντα, αυτά δεν θα έρθουν παρά με το σταγονόμετρο και τελείως ανέμπνευστα. Ως θαυμαστής της μπάντας καλά θα περάσεις. Αν δεν είσαι όμως και απλά θέλεις να μάθεις κάτι για τους Oasis, καλύτερα περίμενε να το δεις σε κάποια streamingυπηρεσία.
Φάκελος 137 ★★1/2☆☆
(Dossier 137, Γαλλία, 2025, 136’)
• Σκηνοθεσία: Ντομινίκ Μολ
• Ηθοποιοί: Λεά Ντράκερ, Τζόναθαν Τέρνμπουλ, Ματίλντ Ρερίς
Δεκέμβριος 2018. Στο φλεγόμενο Παρίσι των κινητοποιήσεων των «Κίτρινων Γιλέκων», ένας 20χρονος διαδηλωτής τραυματίζεται βαριά από βολή αστυνομικού κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Η Στεφανί, αξιωματικός της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας, αναλαμβάνει την υπόθεση, αποφασισμένη να εντοπίσει ποιος ευθύνεται για τον βαρύτατο τραυματισμό του νεαρού.
Ο ΝτομινίκΜολ σκηνοθετεί μια ταινία έχοντας τον ρεαλισμό ως τον βασικό πυλώνα της σκηνοθεσίας του, ώστε να αναδείξει τις γκρίζες ζώνες που υπάρχουν όσον αφορά την αστυνομική βία, πόσο εύκολα μπορεί να έρθουν οι υπαίτιοι αστυνομικοί ενώπιον της δικαιοσύνης, αλλά και το τι ακριβώς σημαίνει «διατηρώ την τάξη». Με τι προϋποθέσεις και τι κόστος;
Η ταινία του μοιάζει με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, καθώς ο Μολ ακολουθεί τη Στεφανί διαρκώς και παρατείνει έξυπνα τον κινηματογραφικό χρόνο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε την έρευνά της εκείνη την στιγμή, βιώνοντας όλο το φάσμα των συναισθημάτων της και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.Όμως παρά τον ρεαλισμό της, η ταινία μένει απλώς στην επιφάνεια των ζητημάτων που εγείρει. Δεν τολμά ποτέ να εμβαθύνει πραγματικά και κρατάει μια ίση απόσταση, μοιάζοντας κάποιες στιγμές να δίνει δίκαιο και στις δύο πλευρές, μετατρέποντας την σε μια σχηματική ταινία που δήθεν εξερευνά τις γκρίζες ζώνες της ηθικής.
ΗΣτεφανί παραμένει ο μόνος χαρακτήρας που έχει μια υπόσταση, με τους γύρω της, ακόμη και την οικογένεια του τραυματισμένου νεαρού, να έχουν μικρό ρόλο. Η σκηνοθετική και σεναριακήατολμία του Μολ (υπογράφει το σενάριο μαζί με τον ΖυλΜαρσάν), φαίνεται και στο πως αποφασίζει να κλείσει την ταινία του.
Αυτοί που Άγγιξαν τον Πόλεμο ★★★☆☆
(Ελλάδα, 2026, 73’)
• Σκηνοθεσία: Μιχάλη Καστανίδη & Ηούς Χαβιαρά
Μέσα από τη φόρμα του ντοκιμαντέρ τεκμηρίωσης, οι Καστανίδης και Χαβιαρά αποκαλύπτουν την ιστορία του εργοστασίου ΠΥΡΚΑΛ, που δεν εξόπλισε μονάχα τον ελληνικό στρατό, αλλά και πολέμους παγκοσμίως, από τον Ισπανικό Εμφύλιο έως το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις ανθρώπων που δούλεψαν για πάνω από σαράντα χρόνια στο εργοστάσιο, ξετυλίγεται η ιστορία της ΠΥΡΚΑΛ, καθώς και οι αγώνες των εργατών για τα δικαιώματά τους, αλλά και η διαδικασία της δουλειάς τους.
Ταυτόχρονα με τις συνεντεύξεις και την παρουσίαση του αρχείου, παρακολουθούμε και τη διαδικασία απορρύπανσης του χώρου. Μια διαδικασία άκρως επικίνδυνη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία γινόμαστε μάρτυρες διάφορων χώρων του παλιού εργοστασίου της Ελευσίνας, που σήμερα, ερειπωμένο πια, είναι ένα φάντασμα του εαυτού του. Στους γκρεμισμένους σχεδόν τοίχους βλέπεις τα σημάδια του χρόνου και οι μνήμες των συνεντευξιαζόμενων φανερώνουν τη ζωή που είχε κάποτε το εργοστάσιο, με τους χιλιάδες εργάτες. Βιβλία πεταμένα, γραφεία παρατημένα, συνθέτουν τη μνήμη ενός χώρου που κάποτε έσφυζε από ζωή.
Συγκινητικές αναμνήσεις αποκαλύπτουν προσωπικές ιστορίες, ενώ το παρελθόν συνδέεται με το παρόν. Καθώς το ντυμένο με στολές ασφαλείας προσωπικό καθαρίζει τον χώρο, ξεθάβοντας αμέτρητα παλιά πυρομαχικά, το αρχειακό υλικό, αποτελούμενο από φωτογραφίες και βίντεο, έρχεται να μας θυμίσει ότι για κάποιους υπήρξε το δεύτερο σπίτι τους, η δουλειά που έβαζε φαγητό στο τραπέζι τους, αλλά ταυτόχρονα και ένα μέρος όπου υπήρξαν εργατικά ατυχήματα, πολύ δύσκολες συνθήκες εργασίας, με τον φόβο του ατυχήματος να αιωρείται συνεχώς πάνω από τα κεφάλια τους. Παράλληλα, εγείρεται και το ηθικό κομμάτι: το τι παρήγαγαν αυτοί οι εργάτες για έναν μισθό και οι ενοχές που αισθάνονταν.
Αυτό το κομμάτι του ντοκιμαντέρ θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί και να εξερευνηθεί περισσότερο, ώστε να δώσει μια μεγαλύτερη δυναμική στην ταινία.Παρόλα αυτά, οι δύο δημιουργοί κατασκευάζουν ένα λιτό ντοκιμαντέρ, που όμως έχει μεγάλο ενδιαφέρον να το παρακολουθήσεις, καθώς ξεδιπλώνεται μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί.
“Το Πολλαπλό σου Είδωλο. Χειμερινοί Κολυμβητές” ★★★☆☆
(Ελλάδα, 2026, 103’)
• Σκηνοθεσία: Γιάννης Αγγελάκης & Ανδρέας Σιαδήμας
Ο Γιάννης Αγγελάκης και ο Ανδρέας Σιαδήμας αφηγούνται την ιστορία και την πορεία του θρυλικού πλέον συγκροτήματος «Χειμερινοί Κολυμβητές», μέσα από συνεντεύξειςκαι σπάνιο αρχειακό υλικό.
Στις συνεντεύξεις παρελαύνουν πολλές γνώριμες φιγούρες του ελληνικού τραγουδιού, κάποιοι που πλέον δεν βρίσκονται εν ζωή, όπως ο Νίκος Παπάζογλου και ο Τζίμης Πανούσης, αλλά και άνθρωποι από άλλα πεδία της τέχνης. Ανάμεσά τους ο Γιώργος Πανουσόπουλος, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή και με τον οποίο οι «Χειμερινοί Κολυμβητές» συνεργάστηκαν για την ταινία «Μ’ Αγαπάς;» (1988), γράφοντας τη μουσική και συμμετέχοντας στην ταινία, αλλά και ο Σταύρος Τσιώλης, με τον οποίο συνδέθηκε καλλιτεχνικά πολύ στενά ο Αργύρης Μπακιρτζής, πρωταγωνιστώντας στις ταινίες του.
Το ντοκιμαντέρ κινείται με άνεση μεταξύ συνεντεύξεων και αρχειακού υλικού από διαφορετικές εποχές, με τις αναμνήσεις του Μπακιρτζή να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο. Όλα τα παραπάνω φανερώνουν διάφορες πτυχές αυτής της πολυτάλαντης μπάντας, η οποία έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της στην ελληνική μουσική.
Οι δύο σκηνοθέτες καταφέρνουν να μην χαθούν στον πλούτο του αρχειακού υλικού και των συνεντεύξεων καιμε καθαρό αφηγηματικό τρόπομας βοηθούν να κατανοήσουμε την ιδιαίτερη διαδικασία που ακολουθεί η μπάντα για τη δημιουργία του ξεχωριστού της ήχου, ο οποίος, από το 1979 μέχρι και σήμερα, έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές.
Ένα μουσικό ντοκιμαντέρ που εξερευνά με λιτό αλλά άκρως ψυχαγωγικό τρόπο τη μουσική του συγκροτήματος, αλλά και τις προσωπικότητες των ανθρώπων που το συνθέτουν.
Ο Αλιέντε στον Λαβύρινθό του ★★☆☆☆
(Allende en su Laberinto, 2014, 90’)
• Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Λιτίν
• Ηθοποιοί: Ντανιέλ Μουνιόθ, Αλίνε Κίπενχαϊμ, Οράσιο Βιντέλα
Η ταινία αναπαριστά τις τελευταίες επτά ώρες της ζωής του σοσιαλιστή Προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, και των συνεργατών του στο Προεδρικό Μέγαρο, κατά το αιματηρό πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1973 υπό τον ΑουγούστοΠινοσέτ. Πρόκειται για ένα λιτό δράμα, που περιορίζει τη δράση κυρίως στο Προεδρικό Μέγαρο, όπου ο Αλιέντε προσπαθεί να εμψυχώσει τους εναπομείναντες συντρόφους του, αλλά και να έρθει αντιμέτωπος με το επικείμενο τέλος του. Η χρήση της κάμερας στο χέρι προσδίδει ένταση και δημιουργεί την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα ντοκιμαντέρ, που όμως, λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού, μοιάζει περισσότερο τηλεοπτικό παρά κινηματογραφικό. Ο DanielMuñoz είναι εξαιρετικός ως Αλιέντε, ενώ ο Λιτίν, ένας από τους θεμελιωτές του Νέου Λατινοαμερικανικού Κινηματογράφου, μεταφέρει με ρεαλισμό το αίσθημα φόβου και εγκλεισμού των χαρακτήρων. Η ταινία προβάλλεται στην Ελλάδα για πρώτη φορά.
3 Ώρες Διορία
(Runner, ΗΠΑ, 2026, 98’)
• Σκηνοθεσία: Σκοτ Γουό
• Ηθοποιοί: ΑλανΡίτσον, Οουεν Γουίλσον, ΡοντρίγκοΣαντόρο
Ο ΧανκΜαλόουν έχει μόλις τρεις ώρες για να μεταφέρει ένα ζωτικής σημασίας όργανο για τη μεταμόσχευση ενός επτάχρονου κοριτσιού. Η αποστολή του μετατρέπεται σε θανάσιμη καταδίωξη, όταν ο αρχηγός μιας διαβόητης εγκληματικής οργάνωσης βάζει στο στόχαστρο το πολύτιμο μόσχευμα.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ
Ανθρώπινη Κόλαση ★★★1/2☆☆
(Dead Reckoning, ΗΠΑ, 1946, 100’)
• Σκηνοθεσία: Τζον Κρόμγουελ
• Ηθοποιοί: ΧάμφρεϊΜπόγκαρτ, Λίζαμπεθ Σκοτ, Μόρις Καρνόφσκι
Η ιστορία ακολουθεί τον παρασημοφορημένο λοχαγό Γουόρεν «Ριπ» Μέρντοκ, ο οποίος ερευνά τη μυστηριώδη εξαφάνιση και δολοφονία του φίλου και συμπολεμιστή του, Τζόνι Ντρέικ. Η αναζήτησή του τον οδηγεί σε μια παραθαλάσσια πόλη του Νότου, όπου μπλέκεται με κυκλώματα τζόγου, γκάνγκστερ και τη μυστηριώδη Κόραλ «Ντάστι» Τσάντλερ, πρώην αγαπημένη του Τζόνι. Κλασικό φιλμ νουάρ, που εκμεταλλεύεται τοαστείρευτο ταλέντο του Μπόγκαρτ, με τον Τζον Κρόμγουελ να παραδίδει εκατό λεπτά γεμάτα αγωνία και ανατροπες.
Διαβάστε περισσότερα