Η κοινωνία, δηλαδή οι φορολογούμενοι πολίτες, τις έσωσαν από την ντε φάκτο χρεοκοπία τους το 2010-2011. Αρχίζοντας από το 2011 και σε διαδοχικές «δόσεις», το ελληνικό Δημόσιο διέλυσε κάθε λογική «μη παρέμβασης στην οικονομία» για να τις στηρίξει, με δεκάδες δισ. ευρώ κεφαλαίων και εγγυήσεων.
Το 2019 εξακολουθούσαν αν είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες, αφού τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματά τους είχαν εξαϋλώσει τα ίδια κεφάλαιά τους. Τότε ήρθε ο «Ηρακλής», ο νόμος μέσω του οποίου τεράστιος όγκος «κόκκινων» δανείων, δηλαδή «σάπιου» ενεργητικού, μεταφέρθηκε από τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών σε servicers και εταιρείες διαχείρισης.
Με αυτή τη μεταφορά οι τράπεζες έγιναν σύντομα κερδοφόρες, αλλά οι δανειολήπτες έπεσαν στα «νύχια» των νέων διαχειριστών των δανείων τους και έκτοτε υποφέρουν με πλειστηριασμούς και αναγκαστικά μέτρα. Οι τράπεζες λοιπόν «χρωστούν» στο Δημόσιο και επομένως στον ελληνικό λαό.
Χρωστούν όμως ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις και τα ελληνικά νοικοκυριά και για δύο ακόμα λόγους: Πρώτον, διότι παίρνουν τις καταθέσεις τους δίνοντάς τους το χαμηλότερο επιτόκιο καταθέσεων στην Ευρώπη – για τα νοικοκυριά, το εξευτελιστικό 0,03%. Δεύτερον, διότι ο ρόλος τους είναι να «επιστρέφουν» τις καταθέσεις στην οικονομία με τη μορφή δανείων. Αυτός ο ρόλος είναι κεντρικός, διότι από τον όγκο και τους όρους του δανεισμού εξαρτώνται οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας, επομένως και οι συνθήκες ζωής των νοικοκυριών.
Οι τράπεζες δεν είναι οποιεσδήποτε επιχειρήσεις για να σκέφτονται μόνο το κέρδος τους, να λειτουργούν δηλαδή καθαρά κερδοσκοπικά. Ο τρόπος «δράσης» τους έχει επιπτώσεις συνολικά στην οικονομία και την κοινωνία. Κι όμως, αυτές λειτουργούν ακριβώς έτσι: αμιγώς κερδοσκοπικά. Εχοντας προαναγγείλει την απόδοση υψηλών μερισμάτων στους μετόχους τους, «θωρακίζουν» αυτόν τον στόχο στραγγαλίζοντας την οικονομία και την κοινωνία. Η δραματική μείωση των χορηγήσεων δανείων κατά 38% το πρώτο εννεάμηνο του 2026 είναι «αγχόνη» για τους ρυθμούς ανάπτυξης, για την οικονομία και την κοινωνία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο επόπτης των τραπεζών Γιάννης Στουρνάρας έχουν τεράστια ευθύνη γι’ αυτή την εξέλιξη. Σε όλη τη διαδρομή της διάσωσης και «εξυγίανσης» των τραπεζών, δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τον παραμικρό μοχλό επιρροής στην πολιτική των τραπεζών. Στο όνομα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, υπηρετούν πάντα τα τραπεζικά συμφέροντα, αλλά παρουσιάζονται είτε εντελώς αδύναμοι είτε απρόθυμοι να θέσουν τους όρους του δημόσιου συμφέροντος.
Από την πλευρά τους, οι τράπεζες με την πολιτική τους τους εκθέτουν. Στις κατά καιρούς εκκλήσεις τους απαντούν με τις πολιτικές τους, βγάζοντάς τους τη γλώσσα…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr