–Σκέψεις για την αντιπαράθεση που ακολούθησε τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών από την Πρωτομαγιά του 1944
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πριν από δέκα μέρες περίπου, δημοσιοποιήθηκαν φωτογραφίες από την εκτέλεση 200 κομμουνιστών από τους Ναζί στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944. Παρόλο που το γεγονός είναι ευρέως γνωστό, οι φωτογραφίες συγκλόνισαν την κοινή γνώμη στο σύνολό της. Κάποιοι, όπως εγώ, ένιωσαν περηφάνια βλέποντας ανθρώπους να πηγαίνουν αγέρωχοι στον θάνατο και συνάμα στην αθανασία. Γιατί τι άλλο είναι η αθανασία, από τη μνήμη της κοινωνίας για τη ζωή και τα έργα των ανθρώπων.
Άλλοι, προερχόμενοι από την παράταξη των δωσίλογων και των ταγματασφαλιτών, ένιωσαν οργή. Προσπάθησαν να βεβηλώσουν τον ιερό χώρο της εκτέλεσης, ενώ πίσω από ψευδώνυμα-κουκούλες στο διαδίκτυο, όπως αυτά που φορούσαν οι παππούδες τους, έχυναν δηλητήριο για τις όποιες προσπάθειες του Ελληνικού Δημοσίου να αποκτήσει αυτά τα κειμήλια. Έγραφαν ότι δεν θα έπρεπε χρήματα του έλληνα φορολογούμενου να δαπανηθούν για τον σκοπό αυτό, ενώ έβριζαν αναίσχυντα ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας από τον φασισμό.
Στους μόνους που δεν άφησε χώρο η αποκάλυψη αυτών των συγκλονιστικών φωτογραφιών ήταν σε όσους αυτοτοποθετούνται στον μεσαίο χώρο. Στους φιλήσυχους νοικοκυραίους, που «κοιτάνε το σπίτι τους» και «δεν ανακατεύονται, για να μην έχουν μπλεξίματα». Αυτό έγινε γιατί η δύναμη της εικόνας μάς πήγε πίσω, σε μια εποχή που κανένας δεν μπορούσε να κοιτάει αδιάφορα – ή ήσουν με τον φασισμό ή τον πολεμούσες. Η ίδια η πολιτική του φασισμού δεν σου άφηνε άλλη επιλογή.
Στο τελευταίο βρίσκεται νομίζω και το ιστορικό δίδαγμα που συνοδεύει την αποκάλυψη αυτών των συγκλονιστικών εικόνων. Αναφέρομαι στα γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του 1930, που προηγήθηκαν της επικράτησης του φασισμού, των εγκλημάτων και του πολέμου. Είναι η εποχή που η γερμανική σοσιαλδημοκρατία προσπαθούσε να συμμαχήσει με τα όποια απομεινάρια των φιλελευθέρων, υποτίθεται για κατευνάσει τον μεσαίο χώρο, ώστε να μη συμμαχήσει με τον Χίτλερ. Την ίδια ώρα, είχε εμπλακεί σε μια λυσσώδη μάχη με το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν να παραδώσουν την κυβερνητική εξουσία στον Χίτλερ μετά από εκλογές (Ιούλιος του 1932), στις οποίες είχαν λάβει από κοινού 1,5 εκατομμύριο περισσότερες ψήφους από τους φασίστες.
Το κακό είναι ότι αυτό το ιστορικό δίδαγμα όχι μόνο δεν έχει ληφθεί υπόψη, αλλά τα πράγματα είναι και χειρότερα από τη δεκαετία του 1930. Στις μέρες μας, ο μεσαίος χώρος επιχειρεί να κατευνάσει και να προσεταιριστεί εκλογικά τα ακροδεξιά στοιχεία, υιοθετώντας τμήμα της πολιτικής τους ατζέντας. Αυτό φαίνεται με την πολιτική απέναντι στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, την επαναστρατιωτικοποίηση της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γερμανίας, τις κυβερνητικές συμμαχίες με ακροδεξιά κόμματα ή / και την υπουργοποίηση ακροδεξιών. Για να μην πηγαίνουμε μακριά, είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του κ. Γεωργιάδη μετά την «επίσκεψη», με συνοδεία ΜΑΤ, στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας. Είπε εν ολίγοις ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων στο νοσοκομείο οφείλεται στο ότι «είναι κομμουνιστές».
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι η υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας είναι βούτυρο στο ψωμί της Ακροδεξιάς και εντέλει γυρίζει μπούμερανγκ στους ίδιους. Η ανοχή απέναντι στην ακροδεξιά ατζέντα είναι ένας από τους βασικούς λόγους της επικράτησης του Τραμπ στις τελευταίες αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Βέβαια, πίσω από αυτήν τη φαινομενικά ανεξήγητη πολιτική του επίσημου πολιτικού συστήματος σε ΗΠΑ και Ευρώπη βρίσκονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, που εμπρός στην πίεση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, κυρίως από τη Κίνα, φαίνονται διατεθειμένοι όχι απλά να επιβάλλουν την ακροδεξιά ατζέντα, αλλά να αγκαλιάσουν και την ίδια την Ακροδεξιά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου οικονομικά συμφέροντα με ονοματεπώνυμο βρίσκονται πίσω από πολιτικά μορφώματα, όπως το κόμμα της κ. Λατινοπούλου. Η τελευταία, με αφορμή τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών της εκτέλεσης, δήλωσε ότι αμφισβητεί τη γνησιότητά τους, για να προσθέσει ότι «οι κομμουνιστές έχουν κάνει εγκλήματα».
Ας γίνει, λοιπόν, το μεγαλείο των εκτελεσμένων της Καισαριανής δίδαγμα για τη μαζική δράση απέναντι στη φασιστική απειλή της εποχής μας.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Οι 200 του Σκοπευτηρίου, τα κοινωνικά αντανακλαστικά και τα ιστορικά διδάγματα – Του Ν. Στραβελάκη appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα