Μετά από δώδεκα χρόνια των Ρέιγκαν – Μπους του πρεσβυτέρου στον Λευκό Οίκο (1980-92) η νίκη του Κλίντον καταγράφηκε ως στρατηγική ήττα των Ρεπουμπλικανών.
Δύο χρόνια μετά, στις ενδιάμεσες εκλογές του 1994, οι Δημοκρατικοί κατέγραψαν μία από τις πιο ταπεινωτικές ήττες, με τη Βουλή και τη Γερουσία να περνούν στον έλεγχο των Ρεπουμπλικανών.
Και πιο συγκεκριμένα στον έλεγχο των ακραίων Νεοσυντηρητικών Ρεπουμπλικανών του Νιου Γκίνγκριτς.
Παρόμοιο σκηνικό προέκυψε στις ενδιάμεσες εκλογές του 2010, όταν οι Δημοκρατικοί μόλις δύο χρόνια μετά τη νίκη του Ομπάμα έχασαν τον έλεγχο του Κογκρέσου.
Κουρασμένη από τις διαψευσμένες προσδοκίες για επιστροφή σε μια παρεμβατική πολιτική άμβλυνσης των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, η ριζοσπαστική πτέρυγα των Δημοκρατικών τιμωρούσε την άχρωμη κεντρώα ατζέντα.
Την τιμωρούσε με διογκωμένα ποσοστά αποχής στις πρώτες, μετά τις προεδρικές, ενδιάμεσες εκλογές.
Η συμμετοχή ή η αποχή σε τοπικές ή και ομοσπονδιακές εκλογικές αναμετρήσεις είναι σταθερά η πρώτη ερμηνεία για τις απότομες αλλαγές στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο εκλογικός θρίαμβος που κατήγαγε το 1948 ο Τρούμαν χάρη σε μια επιθετική ρητορική εναντίον του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του, Ντιούι.
Με μια αριστερή κοινωνική ρητορική συρρίκνωσε το ποσοστό της αποχής και περιόρισε τη φθορά της συνεχούς διακυβέρνησης της χώρας από τους Δημοκρατικούς από το 1932.
Τελευταίος Δημοκρατικός πρόεδρος που εξελέγη διεκδικώντας την κληρονομιά κοινωνικής ευαισθησίας των Ρούζβελτ και Τρούμαν ήταν ο Λίντον Τζόνσον το 1964, που αν δεν είχε ταυτιστεί με το Βιετνάμ θα είχε περάσει στην Ιστορία για το πρόγραμμα κοινωνικής συνοχής «Πόλεμος κατά της φτώχειας», αλλά και για την αποστολή του στρατού που κατάργησε την απαγόρευση χρήσης των σχολικών λεωφορείων από Αφροαμερικανούς.
Ο Τζόνσον είχε την τύχη να έχει ως αντίπαλο τον Ρεπουμπλικανό Γκολτγουότερ, το στίγμα και το στιλ του οποίου ήταν πρόδρομο τραμπικό.
Τα παραπάνω αθροιστικά φωτίζουν μία άλλη παράμετρο της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που συνταράσσει τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.
Ποιος είναι ο κανόνας και ποια η εξαίρεση; Το New Deal ή οι εξτρεμιστικές τοποθετήσεις του Τραμπ και των άλλων ακραίων εμβληματικών προσωπικοτήτων της σκληρής αμερικανικής Δεξιάς;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr