Οι εκλογές σε Βραζιλία και Σερβία απέδειξαν ότι στην πολιτική τα πάντα είναι δυνατά. Δεν είναι λίγο να κερδίζεις τον εκλεκτό τού Ντ. Τραμπ κι ούτε είναι αμελητέο ένα κίνημα που δημιουργήθηκε με αφορμή ένα κοινωνικό ζήτημα πριν από δύο χρόνια να καταφέρνει να γίνει κυβέρνηση μιας χώρας.
Ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βάρβαρος, πιο συντηρητικός και πιο αποκρουστικός. Που μαστίζεται από μια δομική κρίση, η οποία από την οικονομία περνάει στην πολιτική και στην κοινωνία ευτελίζοντας αξίες και ιδανικά.
Ζούμε σε κοινωνίες που αφαιρούν δικαιώματα και κατακτήσεις, που καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που μαστίζονται από τη φτώχεια, που η ανέχεια έχει γίνει κανόνας, που οι διακρίσεις και η απαξίωση των πάντων κερδίζουν διαρκώς έδαφος.
Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους και μεταναστεύουν. Που το δικαίωμα στη ζωή χαρακτηρίζεται απειλή όταν διεκδικείται. Που η μόνη διέξοδος που φαίνεται να προτάσσεται απέναντι στη λαίλαπα αυτής της κρίσης είναι ο πόλεμος. Με τα κράτη όλο και περισσότερο να διολισθαίνουν προς τον αυταρχισμό και σε καθεστωτικές πρακτικές.
Ολο αυτό το σκηνικό μοιάζει ανίκητο εκεί που υπάρχει και αδύνατον να νικηθεί εκεί που έρχεται. Αλλά δεν είναι έτσι. Τίποτα δεν είναι ανίκητο και τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί αν οι πολίτες πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Στη Βραζιλία απέτρεψαν τη νίκη ενός φασίστα πηγαίνοντας μαζικά στις κάλπες. Στη Σερβία γκρέμισαν μια διεφθαρμένη -κατά κοινή ομολογία- κυβέρνηση με το ίδιο όπλο. Την κινητοποίηση και τη συμμετοχή.
Ασφαλώς δεν είναι ίδιες οι καταστάσεις στις δύο χώρες ούτε τα μεγέθη τους και φυσικά δεν είναι ίδιες οι συνθήκες που οδήγησαν στο προχθεσινό αποτέλεσμα. Υπάρχουν όμως πολλά κοινά σημεία, με σπουδαιότερο αυτό που αναδείχτηκε: μέσα στην κοινωνία κάθε κράτους υπάρχουν εκείνες οι δυνάμεις που μπορούν να φέρουν την πολιτική αλλαγή ή να αποτρέψουν την οπισθοδρόμηση. Φτάνει να αναζητηθούν και να ενεργοποιηθούν.
Στην Ελλάδα, τηρουμένων των αναλογιών, βρισκόμαστε μπροστά σε μια παρόμοια κατάσταση. Μια διεφθαρμένη κυβέρνηση που πνίγεται από τα σκάνδαλα, που περιστέλλει τα δημοκρατικά δικαιώματα, που ευτελίζει τους θεσμούς και που έχει καταργήσει στην πράξη το κράτος δικαίου ετοιμάζεται να ξανακαθίσει στους θώκους της εξουσίας όσο η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία διαλέγει τον δρόμο της αποχής. Εκεί βρίσκεται και η λύση. Η αποχή να γίνει ενεργός συμμετοχή για την πολιτική αλλαγή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr