To ίδιο ακριβώς κράτος, η ίδια ακριβώς πολιτεία, που εν έτει 2023 δεν είχε μηχανισμούς ελέγχου και δικλείδες ασφαλείας, ώστε δυο τρένα να μην βρίσκονται στην ίδια γραμμή κινούμενα σε αντίθετες κατευθύνσεις επί δεκαέξι λεπτά και να μην οδηγηθούμε στο θάνατο 57 ανθρώπων, στη σημαντική τους πλειοψηφία νέων, το ίδιο ακριβώς κράτος, η ίδια ακριβώς πολιτεία, έχοντας μπροστά της περισσότερα από τρία χρόνια προετοιμασίας, δεν κατάφερε να έχει εξασφαλίσει επαρκή χώρο ώστε να ξεκινήσει χωρίς χωροταξικά προβλήματα η διεξαγωγή της δίκης, μολονότι γνώριζε εδώ και πολύ καιρό ότι ο αριθμός των δικηγόρων, μαρτύρων, κατηγορουμένων, δημοσιογράφων κλπ θα ήταν ιδιαίτερα μεγάλος.
Κομπορρημονούσε μάλιστα, δια του αρμοδίου Υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, για την αίθουσα που είχε ειδικά διαμορφώσει (με φερόμενο σύμφωνα με δημοσιεύματα κόστος 1,5 εκατομμυρίου ευρώ), ώστε όλα να λειτουργούν στην εντέλεια. Όλα αυτά δύο ημέρες πριν την 25η Μαρτίου, όπου θα ακουστούν τα πιο παχιά λόγια, όπου ενόψει της γενικευμένης πολεμικής σύρραξης στην Μέση Ανατολή θα ακουστούν ακόμη παχύτερα, όπου θα ζητηθεί να νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι για φρεγάτες και Patriot που υπερασπίζονται πετρελαιοπηγές πολυεθνικών κολοσσών στη Σαουδική Αραβία, μια χώρα, που παρεμπιπτόντως πιο φιλελεύθερη και πιο προστατευτική για τα δικαιώματα των γυναικών από το Ιράν δεν την λες, με καμία Παναγία και κανέναν Αλλάχ.
Να μην μπερδεύουμε ανόμοιες μεταξύ τους καταστάσεις; Μα είναι όντως ανόμοιες ή είναι τελικά συνδεδεμένες; Μπορεί ένα κράτος οπερέτα, ένα κράτος τραγέλαφος, ένα κράτος που πρώτα θα έχει ένα δυστύχημα όπως αυτό των Τεμπών και ύστερα -και βγάζοντας στην άκρη το τι άλλο έχει μεσολαβήσει σχετικά με τη διερεύνηση της υπόθεσης αυτή την τριετία- θα παρουσιάζεται ανίκανο να έχει έτοιμο έναν επαρκή χώρο για τη δίκη, να είναι ένα κράτος που θέλει δύο ημέρες αργότερα να το παίξει βρυχώμενος στρατιωτικός μικρογίγας; Ποια ασφάλεια των πολιτών του μπορεί να εγγυηθεί και πώς; Το νοιάζουν στα αλήθεια οι πολίτες του, με όρους άλλους από εκείνους της εκλογικής του πελατείας;
Εν πάση περιπτώσει, ας συμφωνήσουμε στο εξής: το να είχε προβλεφθεί και φτιαχτεί μια αίθουσα αρκετά ευρύχωρη ώστε να χωράνε όλοι οι παράγοντες της δίκης, δεν ήταν ζήτημα οικονομικό, δεν ήταν ζήτημα που θα μπορούσε να φρενάρει καμία άλλη προτεραιοποίηση δαπανών, εξοπλιστικών ή μη. Δεν ήταν ζήτημα χρημάτων, ήταν ζήτημα κοινού νου, ήταν ελάχιστα πιο περίπλοκο απ’ το να διαχωρίσεις δυο γαϊδουριών άχυρα. Αν η ελληνική πολιτεία προσπαθήσει όντως να μας πείσει ότι ξεπερνούσε τις δυνατότητές της να κάνει έστω αυτό, είναι ακόμα χειρότερη εκδοχή από το ότι το έκανε περίπου επίτηδες.
Σε κάθε περίπτωση ντροπή.
The post Ούτε καν μια αίθουσα κατάλληλη για τη δίκη appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα