Η παράσταση χορού “Superstar” στο ΠΛΥΦΑ, δεν είναι ένα εύκολο θέαμα είναι μια εμπειρία που τοποθετεί τον θεατή μέσα στο ίδιο το σύστημα που σχολιάζει: την ακατάπαυστη έκθεση, τη φθορά της εικόνας, την ανάγκη να υπάρχουμε μέσα από το βλέμμα των άλλων. Στο κέντρο ενός τετράγωνου σκηνικού χώρου, τρεις χορεύτριες η Ιωάννα Αποστόλου, η Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, η Θεανώ Ξυδιά κινούνται ακατάπαυστα ανάμεσα στη φιλοδοξία και την εξάντληση επί 45 λεπτά περικυκλωμένες από το κοινό, χωρίς διαφυγή. Μαζί τους, επί σκηνής, ο Αντώνης Παλάσκας – ο Αντώνης Πι, συνθέτης, μουσικός, περφόρμερ και σταθερός συνεργάτης της ομάδας χορού Griffón και της χορογράφου Ιωάννας Πορτόλου – δημιουργεί ζωντανά το ηχοτοπίο της παράστασης. Το “Superstar” δεν μιλά μόνο για τη σόουμπιζ, μιλά για όλους μας. Για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη διαρκή αυτο-έκθεση, τη φιλοδοξία και τα προσωπικά όρια στην αναζήτηση και συνεχή προσπάθεια αναγνώρισης από το σύστημα. Ο σκηνικός χώρος σαν άλλο ρινγκ με τα τρία σώματα να δοκιμάζουν τα όρια τους ενώ οι θεατές τριγύρω οριοθετούν τον χώρο δίνοντας τον πρώτο λόγο στο θέαμα. Με αφετηρία τα ερωτήματα που θέτει η παράσταση μιλήσαμε με τον Αντώνη Παλάσκα ένα μεσημέρι στην οδό Καλλιδρομίου.
Πώς θα περιέγραφες την παράσταση “Superstar”;
Έχει να κάνει με το τι θυσιάζουμε για την εικόνα μας. Τι θυσιάζουμε για να βγούμε μπροστά και να υπάρξουμε σε όλο αυτό το πράγμα που λέγεται σόουμπιζ. Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα είναι εικόνα. Τις προάλλες είχα μπει στο ίντερνετ και έβλεπα σε μια μεγάλη εφημερίδα τα 100 καλύτερα άλμπουμ του χρόνου. Άρχισα να βλέπω βιντεοκλίπ από αυτά και από τα 100, τα δέκα να αξίζανε ως κομμάτια. Τα υπόλοιπα ήταν βίντεο με σχεδόν πορνογραφικό υλικό και λέω: τι γίνεται εδώ πέρα, πού βρισκόμαστε; Το “Superstar” νομίζω αυτήν την ερώτηση σου θέτει: πού βρισκόμαστε σε σχέση με το πώς δίνουμε την εικόνα μας προς τα έξω για να υπάρξουμε μέσα σε αυτό το πράγμα. Και δεν έχει μόνο να κάνει με τους καλλιτέχνες. Έχει να κάνει με τον οποιονδήποτε από εμάς. Όλοι έχουν Instagram, όλοι προσπαθούν να υπάρξουν μέσα από ένα τέτοιο σύστημα κοινωνικής δικτύωσης. Νομίζω αυτά είναι τα ερωτήματα.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Έχουμε δώσει πολύ από τον εαυτό μας και την εικόνα μας.
Δίνουμε συνεχώς, το οποίο είναι απογοητευτικό από μια άποψη, νομίζω. Φτάνεις σε ένα σημείο που δεν έχεις κάτι να δώσεις. Και εκεί τι γίνεται μετά; Τι συμβαίνει μέσα σου; Τι συμβαίνει σε αυτόν που σε κοιτάει; Γιατί αυτό είναι το άλλο κομμάτι, εγώ κάνω αυτό που κάνω πλασάρω την εικόνα μου, κάνω οτιδήποτε μπορώ για να υπάρξω εκεί και να φτάσω στο τέρμα. Μπορεί να θυσιάσω τα πάντα, αλλά αυτή είναι η δική μου πλευρά. Υπάρχει και η άλλη πλευρά του θεατή, ο οποίος αρέσκεται σε αυτό το πράγμα – και αρέσκεται και στην πτώση και στην κατάντια. Για μένα υπάρχει ένα μεγάλο «γιατί» στο γιατί αρεσκόμαστε στην πτώση και στην κατάντια. Γιατί μας αρέσει να βλέπουμε ανθρώπους να υποφέρουν.
Είναι αυτό το ζωώδες και το ανθρώπινο που έχουμε, ταυτόχρονα. Δεν έχουμε φύγει από αυτά τα ένστικτα ακόμα.
Ναι, υπάρχει ένα σημείο εκεί μέσα το οποίο είναι αρκετά σύνθετο και με ενδιαφέρει πάρα πολύ προσωπικά. Γιατί μας αρέσει να βλέπουμε όλο αυτό το πράγμα; Μας κάνει να αισθανόμαστε καλά; Μπαίνουν πολλές ερωτήσεις. Αισθάνομαι καλά όταν βλέπω κάποιον να υποφέρει;
Ζηλεύω όταν κάποιος πετυχαίνει ή χαίρομαι γι’ αυτόν;
Γιατί δεν κάνω το ίδιο με τον ζητιάνο, π.χ; Από τον ζητιάνο θα απομακρύνω το βλέμμα μου γρήγορα. Ενώ από τον άνθρωπο που είναι αλλού τοποθετημένος στα μίντια κάθεσαι και τον βλέπεις, τον παρατηρείς, ασχολείσαι, μπαίνεις, διαβάζεις. Αναρωτιέμαι πάντα γιατί το κάνουμε αυτό; Υπάρχει κάτι πολύ λεπτό εκεί μέσα, το οποίο δεν εξετάζει κανείς.
Φωτο: Δέσποινα Σπύρου
Πάνω στη σκηνή οι τρεις χορεύτριες χορεύουν 45 λεπτά. Στις πρόβες παρατήρησες να αλλάζει κάτι όταν το σώμα κοπιάζει;
Ο τρόπος που δουλεύει η Ιωάννα Πορτόλου αφήνει αρκετό ελεύθερο χώρο. Το έργο έχει ένα αρκετά δικό τους κομμάτι μέσα από τις τρεις γυναίκες που χορεύουν. Είναι δικό τους το υλικό, κατά έναν τρόπο. Εγώ ξεκινάω και δουλεύω μαζί τους, οπότε όλοι μας βάζουμε ό,τι έχουμε μέσα στο τετράγωνο αυτό. Ξεκινάμε πάντα με ένα λευκό καμβά, δεν έχουμε τίποτα. Όπως και εκείνες, έτσι και εγώ φέρνω ό,τι υπάρχει και το αμολάω πάνω στο τραπέζι. Είναι ο τρόπος που δουλεύουμε. Φέρνουμε επάνω ό,τι έχουμε και από εκεί και μετά αρχίζουμε και ξεχωρίζουμε υλικό που μπορεί να έχει ενδιαφέρον. Και εγώ με τον ίδιο τρόπο βγάζω υλικό όπως βγάζουν και εκείνες κατά ένα τρόπο. Δεν το σκέφτομαι, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Η αντίληψη που έχω για το πώς βγάζεις ένα υλικό, για μια δουλειά είναι τουλάχιστον στην αρχή μέχρι να φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, πρέπει να αφήνεις τα πράγματα να προκύπτουν μόνα τους. Αλλά κάποια πράγματα επανεμφανίζονται με μαγικό τρόπο και λες αυτό έχει εμφανιστεί εδώ πέρα πέντε φορές σε δέκα πρόβες, άρα κάτι σημαίνει γι’ αυτό το πράγμα που εμφανίζεται. Μετά αρχίζει και μπαίνει η λογική και μετά και η φόρμα και λες εντάξει, έχω αυτά τα πέντε υλικά που έχουν επανεμφανιστεί τόσες φορές. Τι μπορώ να κάνω αυτά τα υλικά και μετά, αρχίζεις και χτίζεις αυτό το πράγμα. Εκεί μπαίνει μετά η σκέψη και γιατί μπαίνει σε αυτή τη σειρά, αλλά για ένα μεγάλο κομμάτι αφήνομαι και εγώ μαζί τους και απλά βγάζω υλικό με αυτόν τον τρόπο.
Εσύ είσαι πάντα πάνω στη σκηνή μαζί είσαι κι εσύ περφόρμερ.
Είμαι πάντα μαζί τους. Παίζω μουσική στις παραστάσεις live και είμαι εκεί από την πρώτη πρόβα μέχρι την τελευταία παράσταση. Όλες οι παραστάσεις που έχουμε κάνει με την ομάδα Griffón προσπαθούμε να είναι ζωντανό όλο αυτό. Θέλω να πω ότι μπαίνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο μέσα και όπως κι αυτοί, μπαίνω κι εγώ έτσι. Αν λειτουργήσει κάτι πρέπει να λειτουργήσει από όλους. Είναι ένα ομαδικό σύνολο, ζωντανό και γι’ αυτό και είναι και η μουσική live εκείνη τη στιγμή, γιατί προσπαθούμε να είναι ζωντανό αυτό το πράγμα. Έχει μεγάλη διαφορά και μπορεί να μην το καταλαβαίνει ο κόσμος ότι παίζω εκείνη τη στιγμή, παρόλα αυτά στο αποτέλεσμα υπάρχει μεγάλη διαφορά από το να βάζεις έτοιμα κομμάτια.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Το τετράγωνο κυριαρχεί ως χώρος στο “Superstar” και μέσα σε αυτόν οι χορεύτριες περικυκλωμένες από τους θεατές. Υπάρχει η έννοια του εγκλεισμού και της εξουθένωσης, σκέφτηκες να ανεβάσεις τους ρυθμούς κάποιες στιγμές και στα άκρα σε συνεννόηση πάντα με τη σκηνοθέτιδα και χορογράφο για να προκύψει μεγαλύτερη αλήθεια;
Δεν το σκέφτομαι βγαίνει αυτόματα, βγαίνει από το τι υλικό έχουμε μπροστά μας. Δεν σκέφτομαι τον θεατή, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της παράστασης, δεν με ενδιαφέρει. Θέλω να πω η ομάδα και εγώ προσπαθούμε να ετοιμάσουμε το υλικό μας, ώστε να είμαστε εμείς συντονισμένοι με αυτό και απόλυτα ειλικρινής απέναντι σε εκείνο που κάνουμε. Ο θεατής έρχεται μετά. Στη συγκεκριμένη παράσταση κάθεσαι και την παρακολουθείς μα ταυτόχρονα παρακολουθείς και τον απέναντί σου. Αυτό είναι άλλο δύσκολο σημείο, γιατί αναρωτιέσαι. Βλέπω αυτόν και βλέπω τον απέναντι, ο οποίος με κοιτάει, δεν με κοιτάει; Γίνεσαι και εσύ μέρος του όλου.
Το κοινό ουσιαστικά μέρος του σκηνικού.
Ναι, δεν υπάρχει διαφυγή βλέπεις κάποιον απέναντί σου έτσι κι αλλιώς. Υπάρχει η έννοια του καθρέπτη μέσα σε αυτό το πράγμα.
Η ηλεκτρονική μουσική σε εκφράζει απόλυτα θεωρείς; Κατά καιρούς χρησιμοποιείς και όργανα σε συνθέσεις σου, άρα δεν περιορίζεσαι μόνο στη χρήση της ηλεκτρονικής μουσικής.
Όχι, μου αρέσουν οι υπολογιστές. Μ’ αρέσει η τεχνολογία, έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτό, είναι η ζωή μου. Αλλά και για να πούμε την αλήθεια, για να χρησιμοποιήσεις τέτοια υλικά, όπως όργανα – ορχήστρα είναι θέμα κόστους. Ναι, θα ήθελα πολλές φορές μια ορχήστρα, ένα κουαρτέτο ή κάτι άλλο live, αλλά δεν βγαίνει. Ανεβαίνει αρκετά το μπάτζετ. Τα κάνω ηλεκτρονικά, με τον τρόπο που μπορώ, αλλά ενίοτε «βάζω»… Δεν είμαι κολλημένος με το να είναι ηλεκτρονικός μόνο ο ήχος.
Το ηχοτοπίο που έχεις δημιουργήσει για το “Superstar” πώς θα το περιέγραφες; Είναι όλο στην τσίτα, στην ένταση με κάποιες ανάσες;
Είναι και τα δύο. Προσπαθεί να γίνει pop σε κάποια σημεία, γιατί αυτό περιγράφουμε, ταυτόχρονα είναι και αρκετά σκοτεινό σε κάποια άλλα σημεία. Έχει αρκετές ησυχίες. Έχει αρκετά σημεία έντονα, σκοτεινά, δυναμικά, εκκωφαντικά. Είναι όλα μαζί. Είναι σαν να παλεύεις και με τις δυο πλευρές ταυτόχρονα, όπως παλεύεις – αυτό που λέγαμε πριν – να διατηρήσεις την εικόνα σου κι ενώ γερνάς ο ίδιος και προσπαθείς να μείνεις προς τα έξω…
…πάντα νέος.
Όλο αυτό που βλέπουμε γύρω γύρω δηλαδή, αυτό από πίσω έχει μια άλλη πλευρά. Κάπως έτσι το έχω βιώσει και εγώ μέσω της μουσικής. Υπάρχει μια φωτεινή πλευρά και μια σκοτεινή πλευρά, η οποία σκοτεινή πλευρά είναι αρκετά πιο ενδιαφέρουσα για το πώς συμβαίνει και γιατί συμβαίνει μέσα σε όλα αυτά. Είναι αυτό που δεν παραδέχεται κανένας βασικά.
Φωτο: Δέσποινα Σπύρου
Και η εικόνα που όλοι τελικά θα θέλαμε να δούμε. Γιατί είπαμε είμαστε «ματάκηδες» του κάλλους αλλά πιο πολύ σε τραβάει τελικά το τι κρύβεται πίσω. Αυτός πιστεύω είναι και ο λόγος που πέτυχαν τα ριάλιτι.
Ναι, είναι όλο αυτό, γιατί αρεσκόμαστε στον πόνο και στην κατάντια, τον ευτελισμό και τον εξευτελισμό.
Τώρα που έχει κυλήσει η παράσταση, τους θεατές πώς τους βλέπεις; Πώς αντιδρούν;
Α, δεν ξέρω, δεν τους παρατηρώ.
Το feedback που έχεις λάβει από τον κόσμο;
Είναι ανάμεικτα πράγματα. Καταλαβαίνεις καμιά φορά ότι τους είναι δύσκολο, γιατί είναι όλα απλωμένα μπροστά τους, δεν υπάρχει διαφυγή.
Τους είναι δύσκολο γιατί παρακολουθούν όλο αυτό να συμβαίνει πολύ κοντά τους.
Είναι στο ένα μέτρο. Όταν ο άλλος υποφέρει, τον βλέπει πολύ κοντά και ταυτόχρονα βλέπει και τον άλλο θεατή απέναντι – αυτό που λέγαμε πριν. Δεν ξέρω πώς μπορεί να αισθάνεται ο καθένας.
Εσύ πώς το έχεις νιώσει, γιατί είναι παραστάσεις που καταλαβαίνουμε ότι εδώ λειτουργεί, εδώ δεν λειτουργεί κάτι.
Ότι εδώ λειτουργεί με κάποιον τρόπο, αλλά φυσικά όχι για όλους τους θεατές.
Για τον θεατή, ο οποίος έχει δει πολλές περφόρμανς και δεν τον πειράζει να γίνονται δρώμενα πλάι του, απλά θα το βιώσει πιο ωραία, ο άλλος ας πάει σε μια θέση πιο πίσω;
Δεν υπάρχει μια θέση πιο πίσω, αυτό είναι το πρόβλημα.(γελώντας)
Αυτό δεν είναι πρόβλημα τελικά. Άμα λειτουργεί επιτελείται ο σκοπός.
Είσαι πάντα μπροστά, είσαι εκεί, μέρος του πράγματος που γίνεται, συμβαίνει κοντά σου, συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Εσύ με το πέρας μιας παράστασης θες να σου πουν τη γνώμη τους ή όχι.
Χαίρομαι να μου λένε τη γνώμη τους κάποιοι άνθρωποι, αλλά δεν το περιμένω να σου πω την αλήθεια. Θέλω να πιστεύω ότι ξέρω πού βρίσκομαι και ξέρω πού έχει πάει αυτό. Δεν είναι θέμα αν έχει πάει ψηλά ή χαμηλά, το θέμα είναι πόσο ειλικρινής είσαι απέναντι στο υλικό σου και πόσο ειλικρινής είσαι απέναντι στο έργο σου από την στιγμή που βγαίνει προς τα έξω και λες εγώ είμαι αυτό. Το αν είναι καλό ή κακό είναι αλλουνού δουλειά, δεν θα το κρίνω εγώ. Ούτε με ενδιαφέρει αν θα το κρίνουν, θα το κρίνουν κάποια στιγμή αν είναι καλό ή κακό, αλλά δεν με απασχολεί. Ξέρω ότι είναι εκεί για να συνομιλήσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο με το κοινό κι εκεί είμαι εντάξει, έτσι το ζυγίζω. Ξέρω ότι τηρεί τις προθέσεις να κάνει αυτή την επικοινωνία, να ανοίξει το κανάλι δηλαδή με τον κόσμο. Τώρα θα το νιώσουν όλοι δεν θα το νιώσουν, είναι δικό τους θέμα αλλά ξέρω ότι μπορεί να το κάνει.
Εσύ ξέρεις γιατί είσαι τόσα χρόνια στενός συνεργάτης με αυτή την ομάδα;
Γιατί μου αρέσει ο χορός.
Ναι, αλλά θα μπορούσες να συνεργάζεσαι με διαφορετικές ομάδες μα έχεις επιλέξει μία.
Είναι ο τρόπος δουλειάς που έχουμε με τη συγκεκριμένη ομάδα. Ο τρόπος που δουλεύουμε με την Ιωάννα, ο οποίος αφήνει αρκετή ελευθερία το οποίο είναι και καλό, αλλά είναι ταυτόχρονα και επικίνδυνο. Μπορεί να φτάσουμε σε όρια, τα οποία δεν πρέπει να τα περάσουμε, όταν σου δίνουν την απόλυτη ελευθερία πρέπει να ξέρεις πώς να την χρησιμοποιήσεις. Και όπως σου είπα μ’ αρέσει ο χορός, μ’ αρέσουν τα σώματα, είναι μια άλλη γλώσσα και ο τρόπος που χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη χορογράφος τη γλώσσα αυτή για να μιλήσει, νομίζω αυτό μας έχει φέρει κοντά. Ο χορός είναι σαν καθρέφτης, επειδή δεν υπάρχει γλώσσα ως λόγος, είναι σωματική γλώσσα και λειτουργεί πολύ ιδιαίτερα, γιατί μιλάει κατευθείαν στο υποσυνείδητο. Δεν σου μιλάει με μια γλώσσα που γνωρίζεις, οπότε ναι μεν λειτουργεί σαν καθρέφτης, αλλά στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις. Νομίζεις ότι απλώς βλέπεις κίνηση, αλλά έχει ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα αυτή η γλώσσα, η οποία είναι αρκετά πλατιά, έχει εύρος και μπορεί να πάει παντού. Ο λόγος που έχω μείνει με τη συγκεκριμένη ομάδα τόσα χρόνια είναι ο τρόπος δουλειάς με την Ιωάννα. Ο τρόπος που χειρίζεται όλη αυτή τη γλώσσα και το πώς δουλεύουν μαζί η ελευθερία και η έμπνευση. Είναι σημαντικό να είσαι ελεύθερος σε μια δουλειά, εγώ δεν κάνω δουλειές κατά παραγγελία. Δεν το έχω. Δηλαδή αν έρθεις και μου πεις θέλω να μου γράψεις μουσική γι’ αυτό, θα το κάνω αλλά δεν θα είναι καλό. Θέλω να μπορώ να κάνω αυτό που μου βγαίνει χωρίς να σκέφτομαι. Δεν μπορώ να γράψω ρεμπέτικα, δεν έχω αυτή την κουλτούρα, δεν μπορώ να κάνω τζαζ, δεν έχω καμία σχέση ούτε με την κουλτούρα αυτή.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Είναι η ίδια αίσθηση όταν κάνεις ένα live και κουνιέται ο κόσμος από αυτό που κάνεις τώρα;
Είναι πολύ διαφορετικό. Είναι άλλου είδους επικοινωνία και πολύ πιο ανοιχτή και σε ηλικίες. Δηλαδή στις παραστάσεις μας έρχονται από 16 -18 αναλόγως την παράσταση μέχρι 90. Ανοίγεις σε ένα κοινό, το οποίο είναι εξωπραγματικό το πόσο μεγάλο είναι όλο αυτό. Γιατί το να μιλήσεις σε ένα 90χρονο άνθρωπο με αυτή τη μουσική που παίζω εγώ και με αυτό που βλέπει μπροστά του και να του αρέσει κιόλας, εκεί έχεις πετύχει ένα στόχο, έχεις συνομιλήσει με τον οποιονδήποτε. Εκεί είναι που αρχίζει και γίνεται ποπ αυτό το πράγμα με την καλή του έννοια. Όταν μπορείς να συνομιλήσεις με αρκετά μεγάλο εύρος κόσμου, για μένα αυτό είναι μεγάλη επιτυχία. Δεν είναι θέμα ποσότητας, είναι θέμα ότι μπορείς να το κάνεις. Ναι, ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν μπορούμε να έχουμε 5.000 κόσμο σε μια παράσταση. Έχουμε καταφέρει με την Ιωάννα να κάνουμε σε κάθε έργο αρκετές παραστάσεις, είναι από τις λίγες ομάδες που κάνει 10 παραστάσεις σε κάθε έργο.
Είναι και θέμα εκπαίδευσης. Εκπαιδευόμαστε να πηγαίνουμε να δούμε θέατρο, όπερα, συναυλίες ενώ τον χορό τον είχαμε λίγο στην άκρη.
Ναι, κι εγώ δεν τον γνώριζα, δεν τον ήξερα μικρός, αλλά απ’ όταν άρχισα να παρακολουθώ χορό δεν μπορώ να βλέπω θέατρο, έχω πρόβλημα. Αν δεν είναι πολύ καλή η παράσταση αρχίζω και βαριέμαι και λέω τι βλέπω τώρα εδώ πέρα;
Μία από τις πιο βασικές ερωτήσεις που θα μπορούσα να σου είχα κάνει είναι εσύ τι έχεις θυσιάσει. Τι έχεις δώσει; Τι έχεις παρατηρήσει για τη δημοσιότητα; Αλλά δεν μπορώ να στην κάνω εσένα γιατί δεν είσαι ο τύπος που κυνηγάει τη δημοσιότητα.
Αυτό που έχω θυσιάσει να σου πω την αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι συνέχισα να ασχολούμαι με τη μουσική. Γιατί είναι δύσκολο να επιβιώσεις με αυτή την εργασία μόνο εδώ πέρα, σε αυτό το «χωριό». Θυσίασα αυτό, ότι θα μπορούσα να είχα πιάσει μια νορμάλ δουλειά, ένα οχτάωρο και να το είχα ως χόμπι. Θυσίασα ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικής μου ζωής, γιατί συνεχίζω να το κάνω. Έχω χαλάσει άπειρα χρήματα σε υπολογιστές και software, είναι ένα πράγμα το οποίο είναι ατελείωτο. Δεν έχω αυτοκίνητο, γιατί αγοράζω μηχανήματα. Δίνω ακόμη άπειρα χρήματα σε μηχανήματα έχοντας θυσιάσει ένα μεγάλο κομμάτι της ευχαρίστησής μου. Θα μπορούσα να κάνω ένα ταξίδι, να πήγαινα κάπου με τη φιλενάδα μου ή οτιδήποτε άλλο… όλα αυτά δεν τα έχω κάνει.
Το τίμημα της τέχνης.
Ναι, ή ότι δεν έχω προσωπική ζωή, όπως έχουν άλλοι κάνει παιδιά, τα έχω αφήσει όλα αυτά. Αυτό το καταλαβαίνεις μετά τα 30 κάποια στιγμή που λες θα το κάνω ή θα κάνω κάτι άλλο; Εκεί που λες θα συνεχίσω να ζω στην ανασφάλεια ή θα προσπαθήσω να χτίσω κάτι. Εγώ συνέχισα να ζω στην ανασφάλεια, δηλαδή θα ζω στην κόψη.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Instagram έχεις, ποστάρεις;
Μόνο για τις δουλειές ποστάρω. Φέισμπουκ, δεν έχω έτσι κι αλλιώς δεν είχα ποτέ μου. Έχω μόνο τη σελίδα την επαγγελματική alfa-p.com/ που ποστάρω μόνο τις δουλειές που κάνω με μια ανακοίνωση και τελειώνει εκεί.
Είναι μέρος του παιχνιδιού και αυτό.
Εδώ ζω, δεν ζω σε άλλο πλανήτη, υπάρχει αυτό. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι πρέπει να φύγω, να πάω να ζήσω στο χωριό. Μ’ αρέσει η τεχνολογία, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή χωρίς internet. Πρέπει να επιβιώσουμε από αυτό τον συρφετό πληροφορίας, αλλά ζούμε εδώ και πρέπει να αντεπεξέλθουμε και να συνδιαλλαγούμε μαζί του. Με όσο πιο υγιή τρόπο μπορείς.
Θα απαγορεύσουμε στα 15χρονα, όπως και σε άλλες χώρες, την πρόσβαση στο ίντερνετ.
Θα τους απαγορέψει την πρόσβαση, και; Έχω δει παιδιά 10 ετών να βρίσκουν τρύπα στο σύστημα σε λιγότερο χρόνο από ό,τι βρίσκω εγώ. Η απαγόρευση για μένα δεν είναι λύση συγκεκριμένα για τα παιδιά. Αλλά αυτό με τη συνεχή έκθεση έχει να κάνει με όλους μας, όλοι μας το κάνουμε σε ένα μεγάλο ποσοστό καθημερινά. Βλέπεις ανθρώπους να αγοράζουν καφέ και να βγάζουν φωτογραφία τον καφέ πριν το πιούν. Και το κοιτάς και λες συγνώμη, τι βγάζεις τώρα; Έχει πάρει ένα καφέ, γιατί ενδιαφέρει εμένα; Επειδή το βλέπω να συμβαίνει δίπλα μου; Μ’ αρέσουν οι φωτογραφίες από ταξίδια, από μέρη που δεν έχω πάει. Τα κοιτάω και λέω τι ωραία που είναι. Τώρα το τόσο φαγητό, τόση πορνογραφία σε μια εικόνα και πράγματα που ρέουν από δω, ρέουν από κει, πραγματικά δεν το καταλαβαίνω γιατί πρέπει υπάρχει. Το θεωρώ πορνογραφία της εικόνας πλέον.
Αλλά έχουμε κι εμείς αποκτηνωθεί, δεν μου φαίνεται πια πορνογραφία αλλά κανονικότητα.
Ναι, είναι κανονικότητα. Αν κατέβεις μια βόλτα στην Πραξιτέλους ή στο Κουκάκι, το πόσο φωτισμένα και υπερβολικά είναι τα πάντα στα γλυκά π.χ η ζάχαρη τρέχει …κάτι pancakes τεράστια. Και λες θα το φάει όλο αυτό το πράγμα; Για μένα είναι πορνό αυτό, κλασικό πορνό, δηλαδή το μεγαλώνεις, το κάνεις τεράστιο για να είναι θελκτικό το οποίο για μένα λειτουργεί αντίθετα. Το βλέπω και λέω γιατί είναι τόσο μεγάλο; Δεν μπορούσε να είναι κάτι νορμάλ. Γιατί μεγαλώνουν τα πράγματα συνεχώς στον κόσμο μας; Ακόμα και τα φρούτα γίνονται τεράστια.
Φωτο: Δέσποινα Σπύρου
Πες μου λίγο για τις χορεύτριες του “Superstar” τις: Ιωάννα Απόστολου, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Θεανώ Ξυδιά.
Η καθεμία φέρνει τον δικό της κόσμο μέσα σε αυτό. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, γι’ αυτό και λειτουργούν σαν σύνολο. Είναι σαν να έχεις τρία διαφορετικά όργανα ή τρεις διαφορετικές φωνές. Εκεί βρίσκεται και το κλειδί με το πώς έχει στηθεί όλο αυτό και γιατί αν κάποιος δεν φέρνει τη φωνή του, δεν μπορεί να λειτουργήσει εκεί μέσα, είναι δεμένες μαζί σε αυτό το πράγμα. Έχει η καθεμία τον δικό της χαρακτήρα, τον δικό της κόσμο και αυτοί οι τρεις κόσμοι μπαίνουν μέσα στο σύνολο. Είναι πολύ ιδιαίτερες έτσι κι αλλιώς και οι τρεις, είναι πολύ διαφορετικές και εκεί είναι κι όλο το ενδιαφέρον του πώς υπάρχουν και συνυπάρχουν. Η ποικιλότητα δηλαδή είναι πολύ σημαντική, γιατί αλλιώς δεν έχει ενδιαφέρον αυτό που παρακολουθείς. Αν δεις 3 ίδια πράγματα ή 4 ή 5 μετά πας σε άλλο πράγμα, σε άλλη μορφή συνόλου. Εκεί επειδή μιλάνε με πολύ διαφορετικό τρόπο σε εμάς το παρατηρούμε απέξω. Ταυτόχρονα βλέπουμε τρεις διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου πράγματος, από τρεις διαφορετικές πλευρές του, σαν να το βλέπεις 360°. Να βλέπεις μία προσωπικότητα από πολλές διαφορετικές πλευρές νομίζω αυτό είναι το κλειδί του.
Υπάρχει κάποιο σημείο στην παράσταση που εσύ ιδιαίτερα απολαμβάνεις;
Απολαμβάνω όλη την παράσταση. Δεν μπορώ να το ξεχωρίσω, γιατί μπαίνω από την στιγμή που ξεκινάει μέχρι το τέλος. Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή τίποτα. Ξεκινάει και όταν φτάσω στο τέλος, έχω φτάσει εκεί. Εγώ θα ξέρω καλύτερα όταν έχει τελειώσει η παράσταση, μπορώ να σου πω ότι τώρα δεν ξέρω τόσα πολλά. Δεν μπορώ να καταλάβω πολλά, γιατί ακόμα είμαι μέσα σε αυτό που συμβαίνει. Αλλά τυχαίνει να δω παραστάσεις μετά που τις ξαναπιάνουμε για κάποιο λόγο να τις παίξουμε αλλού ή οτιδήποτε ξαναβλέπουμε. Μετά σου έρχονται όλα πιο καθαρά, γιατί έχεις τραβηχτεί από αυτό.
Την εικόνα τη δική σου, αφού δεν την κοινωνείς στο σπίτι κάθεσαι να δεις τα άλμπουμ από όταν ήσουν παιδί;
Βλέπω φωτογραφίες, υπάρχουν στο πατρικό, τις βλέπω κατά καιρούς, αλλά δεν υπάρχουν στο σπίτι μου. Εντάξει, έχω φωτογραφίες από αγαπημένα πρόσωπα που έχουν υπάρξει στη ζωή μου ή που έχουν φύγει από τη ζωή μου, αλλά μέσα σε ένα κουτί, υπάρχουν εκεί. Το να ασχολούμαι με το παρελθόν μού φέρνει μια θλίψη στο μυαλό. Δεν ασχολούμαι με το παρελθόν, προσπαθώ να ‘μαι στο παρόν και να πηγαίνω μπροστά, να περπατάω. Και το κάνω και στη μουσική μου αυτό. Προσπαθώ να καταλαβαίνω τι γίνεται τώρα και τι συμβαίνει σε μένα τώρα.
Σου έχουν δώσει συμβουλές για το πώς να παίξεις με την εικόνα σου, για να γίνεις superstar;
Δεν έχω ασχοληθεί, επειδή δεν με ενδιέφερε όλο αυτό, αυτό που με ένοιαζε ήταν η μουσική, ούτε να γίνω superstar. Στον χορό υπάρχουν καλοί χορευτές, υπάρχουν καλοί χορογράφοι αλλά δεν πουλάνε το ότι είναι σταρ. Είναι πολλοί καθημερινοί άνθρωποι όλοι, αυτό είναι και το ωραίο του χορού και γι’ αυτό έμεινα. Είναι πολύ ηθικοί ακόμα και μεγάλοι χορογράφοι και χορευτές που έχω δει, δεν «πουλάνε» εικόνα και αυτό είναι πάρα πολύ όμορφο.
Ο χορός είναι αρκετά προσγειωμένος σαν κι εσένα.
Εντάξει, ξέρω πού ζω. Αν είχα ζήσει αλλού και είχα τα άπειρα χρήματα, μπορεί να ήμουν διαφορετικός, να ήμουν άλλος άνθρωπος που δεν θα ήθελα να είμαι. Δεν ξέρω ξαφνικά τι γίνεται αν δώσεις σε έναν άνθρωπο πέντε εκατομμύρια τον χρόνο, δεν ξέρω τι συμβαίνει μέσα του.
Η διασημότητα μπορεί ν’ αλλοιώνει περισσότερο κι απ’ τον πλούτο, πάντως σίγουρα και οι σούπερσταρ περνάνε δύσκολα.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βγήκαν τότε στις εποχές και χτίσανε τέτοια φήμη, ναι φυσικά κάτι θυσίασαν έτσι κι αλλιώς. Άλλος σε μικρό, άλλος σε μεγάλο, άλλος σε πιο μεγάλο βαθμό.
Φωτο: Δημήτρης Βάτσιος
Info παράστασης:
Superstar | ΠΛΥΦΑ
The post Ο Αντώνης Παλάσκας μιλάει για το νέο «ηλεκτρισμένο» έργο της ομάδας χορού Griffón “Superstar” στο ΠΛΥΦΑ appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα