Ανοίγω τις σημειώσεις μου από το βράδυ στη Στέγη και «Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Αγγελάκα, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Γούση. Τυπογραφικά λάθη, μισές λέξεις και άστοχα σημεία στίξης έφτιαχναν δύο παραγράφους. Εκατόν ενενήντα οκτώ λέξεις συγκεκριμένα και την ακριβή μνήμη του συναισθήματος που σου προκαλεί η ατόφια τέχνη. Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τι να περιμένω. Ίσως ήμουν και λίγο προκατειλημμένη για τον Μικρό Πρίγκιπα. Όχι για την ιστορία του, ούτε για την αυτόματη επίκληση στην παιδικότητα που μου προκαλεί μόνο και μόνο η σκέψη του διαχρονικού αυτού δοκιμίου ανθρωπιάς. Είχα περάσει από μια εποχή των quotes και των εμφατικών λόγων των social media, που με είχαν κάνει να χάσω την ουσία της αξίας και της βαρύτητας των γραπτών του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Το Σάββατο το βράδυ όμως στη Στέγη μακριά από οτιδήποτε βαρύγδουπο του ανθρώπινου μικρόκοσμου η τέχνη έδειξε το μέγεθος της.
Λιτή και δωρική η φιγούρα του Γιάννη Αγγελάκα (εκφωνητής επί σκηνής) αρχίζει και ξεπροβάλλει μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Πίσω μια τεράστια οθόνη με μια λευκή γραμμή η οποία αρχίζει να κινείται και να δημιουργεί εικόνα, όσο τα πρώτα λόγια για μια ζωγραφιά με ένα καπέλο, έναν βόα και έναν ελέφαντα μάς βάζουν σε ένα τοπίο ακατάλληλο για ενηλίκους. Γι’ αυτό και ο Γ.Α. αποφασίζει να αφιερώσει αυτή την παράσταση στον Σαιντ-Εξυπερύ όταν ήταν μικρός.
Η παράσταση μπαίνει στη κανονική της ροή με τον διάλογο του Γ.Α. με τον Μικρό Πρίγκιπα (συναφηγήτρια Νάντια Μπαϊμπά) και την οθόνη να βάφεται κόκκινη. Σαν ένα ολόγραμμα σκέψεων σε ένα ονειρικό δυστοπικό, ηλεκτρικό όνειρο η φιγούρα του Γ.Α. προσπαθεί να δώσει πολύ λογικές απαντήσεις μέσα από τους λαβύρινθους παραισθησιογόνων ενήλικων σκέψεων. Ο Μικρός Πρίγκιπας προσπαθεί πολύ να καταλάβει τις έννοιες της κτητικότητας, του χώρου και του χρόνου. Καταλαβαίνει όμως την ομορφιά και τότε το πιο όμορφο πλάσμα που έχει δει ποτέ του, ένα λουλούδι, αποκτά φωνή (Νικόλας Παπούλιας). Παραδέχεται πως είναι αυτάρεσκο και ποτέ του δεν έχει πει στον Μικρό Πρίγκιπα πόσο εξαρτημένο είναι και το ίδιο από αυτόν. Η ροή συνεχίζεται και η ζωντανή μουσική επί σκηνής από τους Coti K., Νίκο Γιούσεφ, Περικλή Τσουκαλά και Κωνσταντίνο Ζάμπο δημιουργεί ένα ηλεκτρικό περιβάλλον μιας δυστοπικής Άγριας Δύσης.
Ο Μικρός Πρίγκιπας αποφασίζει να εξερευνήσει άλλους πλανήτες. Επισκέπτεται πρώτα αυτόν του Βασιλιά που όλο διατάζει. Μετά εκείνον του επιχειρηματία και αναρωτιέται δια στόματος Γ.Α: «Πως να αντέξω Θεέ μου τόση ασήκωτη βλακεία;» Έπειτα έναν τόσο δα πλανήτη που χωράει μόνο ένα φανάρι, και τρέχοντας λέει πως ο χρόνος στον δικό του πλανήτη έχει άλλο μέτρο. «Σε μισό λεπτό χαράζει, σε μισό λεπτό βραδιάζει». Πέρασε έτσι άτυχα ένας μήνας με καλημέρα- καληνύχτα. Μετά έχει σειρά ο πλανήτης του γεωγράφου. Η ζωή του δεν είναι ταξίδι και εμπειρία, του αρκεί η θεωρία δεν βγαίνει από το γραφείο του αλλά ονειρεύεται πως το χαρτί του σύμπαντος θα φτιάξει. Και τότε ρωτάει ξανά τον Γ.Α. που να πάει για να δει το καλύτερο ηλιοβασίλεμα. Τότε αυτός τον στέλνει στη Γη. Ήχοι θάλασσας και παιδικές φωνές που εναλλάσσονται με ήχους από αεροπλάνα βόμβες και σειρήνες. Εκεί ο πρίγκιπας συναντάει το φίδι και την αλεπού, παίρνοντας μαθήματα δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης.
Κάπου εκεί και ενώ έχω αφήσει τον εαυτό μου να συγκινηθεί με την αλεπού (Ειρήνη Μπούνταλη), αρχίζω να ενώνω τα κομμάτια σκηνοθεσίας του Γιώργου Γούση. Φρέσκο, γρήγορο, με φοβερή έμφαση στους διαλόγους. Με φοβερή συναισθηματική ένταση σε μονολόγους. Σκηνικά, γραφικά, φωτισμός… όλα μελετημένα με ακρίβεια πάνω στο συναίσθημα της τέχνης, αναδεικνύοντας τους ηθοποιούς και βάζοντας το κοινό στην ίδια συνθήκη. Με μαγνήτισε η τριχρωμία του άσπρου, του μαύρου και του κίτρινου. Σαν τα πρώτα χρώματα που αποτυπώθηκαν στο σινεμά. Έχει μια γερή κινηματογραφική δόση η παράσταση αυτή και όλοι οι επί σκηνής συντελεστές είναι τελετουργικά συντονισμένοι σε αυτό. Πολύ έξυπνο τρικ των τριών συναφηγητών, σαν ένα είδος χορού σε αρχαία τραγωδία.
Ο Γ. Αγγελάκας…. Πώς στ’ αλήθεια να κάνεις κριτική στον Γιάννη Αγγελάκα; Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως ήταν τόσο ο εαυτός του όσο ταυτόχρονα και ο Μικρός Πρίγκιπας, χωρίς καμία υποκριτική τέχνη να μεσολαβεί μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι. Γιατί όσο έβλεπα το εμβληματικό ροκ είδωλο να ερμηνεύει ένα κομμάτι της παράστασης σε στίχους δικούς του και της Θεοδώρας Καπράλου, έβλεπα τον Γιάννη Αγγελάκα του «Σιγά Μην Κλάψω» και όσο ο ίδιος με την μπάντα του έβαζαν την απαραίτητη δόση ροκ στο μπλουζ, τόσο οι διάλογοι και οι μονόλογοι του Πρίγκιπα είχαν την άρθρωση του, το βαρύ «λ» και την ελαφριά, αειθαλή, παιδική ψυχή ακόμα και στις παύσεις του. Ακόμη και στις ματιές φροντίδας προς τους συναφηγητές του. Έχει φωλιάσει στην καρδιά του αυτός ο ήρωας και τον τσιγκλάει από παιδί να βλέπει με την καρδιά, μέχρι που οι ματιές τους έγιναν μια. Έτσι εμπνεύστηκε αυτό το μπλουζ και το έφερε αριστοτεχνικά στο σήμερα με κάθε λέξη να μοιάζει και να είναι μοναδική. Σαν ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα από λόγια, μουσικές και τραγούδια που διαπερνούν την ψυχή και το σώμα, τους επί γης πολέμους και τα διαπλανητικά ταξίδια, τον Πιλότο και τον Μικρό Πρίγκιπα. Η παράσταση αποτίνει φόρο τιμής στον Παύλο Σιδηρόπουλο και στον δικό του εμβληματικό δίσκο, «Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα».
Info
«Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Τρεις προσβάσιμες παραστάσεις
The post Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Μικρός Πρίγκιπας πάτησαν στη Γη αλλά δεν μεγάλωσαν ποτέ appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα