Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο ένας ποιητής, ένας λογοτέχνης ευρύτερα, να ταυτίζεται με μια πόλη. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι η σχέση του Τζέιμς Τζόις με το Δουβλίνο. Η ζωή του στην πόλη, οι περίπατοι στο ποτάμι, η ερωτική σχέση με τη Νόρα Μπάρνακλ, τη μετέπειτα σύζυγό του, έχουν γίνει κτήμα όλης της πόλης. Σε μια προσπάθεια να διεγείρει την επιθυμία για λογοτεχνικές περιηγήσεις στα χνάρια εμβληματικών λογοτεχνών. Ολα αυτά συνοψίζονται στην Bloomsday, την ετήσια γιορτή για τον Τζόις (16 Ιουνίου), που πήρε το όνομά της από τον ήρωά του (Μπλουμ) στο μυθιστόρημά του «Οδυσσέας».
Ολα αυτά επανέρχονταν στο μυαλό μου από τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα όταν βίωσα την ατμόσφαιρα της πόλης, στο πλαίσιο της επιστημονικής συνεργασίας μου με το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου (Dublin University City).
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πρέβεζα και η σκιά του Καρυωτάκη μάς επηρέασε όλους. Τα πρώτα χρόνια υπήρχε το τραύμα, το παράπονο που προβαλλόταν πως ο ποιητής με την αυτοκτονία του πλήγωσε την πόλη. Δεν συμφωνούσα μ’ αυτή την αμυντική στάση, που γινόταν επίθεση στον ποιητή. Και γι’ αυτό συμμετείχα στο πρώτο συνέδριο για τον Καρυωτάκη (αρχές Σεπτεμβρίου 1986) που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Πρέβεζας και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ο Καρυωτάκης δεν γεννήθηκε στην Πρέβεζα. Εζησε τριάντα δύο ημέρες στην πόλη. Εγραψε μόνο το γνωστό ποίημά του «Πρέβεζα», ένα πεζό («Κάθαρσις») και κάποια σχόλια στην αλληλογραφία του. Ολο το έργο του Τζόις, αντίθετα, αναπνέει την ατμόσφαιρα του Δουβλίνου.
Ο Καρυωτάκης ανήκει στις περιπτώσεις εκείνων των δημιουργών που ταυτίστηκαν με μια πόλη. Ελάχιστα λέγονται για την καταγωγή του. Αυτό που αποτέλεσε σημείο τριβής και έντονου διαλόγου ήταν το ποίημα «Πρέβεζα». Η πόλη επιχείρησε το 1986 να ανατοποθετήσει τη σχέση της με τον ποιητή μ’ ένα συνέδριο όπου ειπώθηκαν πολλά από σπουδαίους ερευνητές.
Το περασμένο Σάββατο (31 Οκτωβρίου 2026) η πόλη επέστρεψε στον ποιητή της με σκοπό να συνομιλήσει με τον δικό της Καρυωτάκη, να συζητήσουν για όσα έγιναν, όπως κάνουν οι συγγενείς, ακόμη κι όταν υψώνουν τον τόνο της φωνής τους. Ηταν η αφετηρία για μια τριετία που θα κορυφωθεί μ’ ένα μεγάλο συνέδριο, στα εκατόχρονα από την εκδημία του (1928). Και με την έγνοια να εξασφαλίσει στέγη για την ποιητική του διαδρομή, να γίνει η μνήμη του μόνιμη κάτοικος στην πόλη για την κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, για όλη την εποχή του Μεσοπολέμου.
Η Πρέβεζα, με επικεφαλής τον δήμο της πόλης και την Εταιρεία Συγγραφέων, αποφασίζει να κάνει τον Καρυωτάκη μέρος της τοπικής μνήμης που την εμπλουτίζει. Και γίνεται αφορμή για αναστοχασμό όσων τους πλήγωσαν.
Ναι. Και την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα. Μαζί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr