Όταν το 1857 ξεκίνησε να λειτουργεί το Eργοστάσιο Φωταερίου στο Γκάζι κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως σχεδόν δυο αιώνες μετά, ο ίδιος χώρος θα φιλοξενούσε τον παλλόμενο ιστό της πολιτιστικής ζωής της Αθήνας. Η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων που μας έχει συνηθίσει να είναι ένας χώρος που φιλοξενεί τον πολιτισμό με φεστιβάλ, συναυλίες, εκθέσεις, διαλέξεις κ.ά, τώρα πια έρχεται σε αυτό να προστεθεί και το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, από τις 27 έως τις 29 Μαρτίου με ελεύθερη είσοδο. Πρόκειται για μια τριήμερη γιορτή αφιερωμένη στη δύναμη της λογοτεχνίας με συζητήσεις, προσκεκλημένους κορυφαίους συγγραφείς της διεθνούς σκηνής, όπως ο βραβευμένος με το Νόμπελ το 2025 Λάσλο Κρασναχορκάι και οι βραβευμένοι με Booker Ντέιβιντ Σολόϊ (2025) και Πολ Λιντς (2023), αλλά και ακτιβιστές, εκπρόσωποι από τους χώρους του βιβλίου, του αθλητισμού, του κινηματογράφου και δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα αναδείξουν τα κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας. Τη φεστιβαλική εμπειρία θα εμπλουτίσουν masterclasses και μια σειρά από παράλληλες δράσεις που θα μετατρέψουν την Τεχνόπολη σε έναν ανοιχτό χώρο διαλόγου και έμπνευσης.
Εμείς μιλήσαμε με τον Κωστή Παπαϊωάννου, Πρόεδρο της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων για την ιδέα του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, τον νέο αυτό θεσμό που γεννιέται αλλά και όλα όσα δεν θέλει να είναι αυτό το Φεστιβάλ:
Η ιδέα του να γίνει το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας πώς γεννήθηκε;
Γεννήθηκε μέσα από συζητήσεις με ανθρώπους που κινούνται στον χώρο της λογοτεχνίας και του βιβλίου. Έτσι ουσιαστικά προχωρήσαμε σε έναν προγραμματισμό από την πλευρά της Τεχνόπολης να γίνει το 2026 το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας. Αυτή είναι μια συζήτηση που πάει πίσω δύο χρόνια τώρα.
Δεν έχει ξανά φιλοξενήσει, απ’ ό,τι τουλάχιστον θυμάμαι η Τεχνόπολη τέτοιο φεστιβάλ.
Ποτέ δεν έχει ξαναγίνει Φεστιβάλ Λογοτεχνίας στην Αθήνα, είναι το πρώτο. Υπάρχουν φυσικά εκδηλώσεις για το βιβλίο, οι εκθέσεις βιβλίου, που κινούνται κυρίως γύρω από την ανάδειξη της εκδοτικής κίνησης. Στο επίκεντρο είναι περισσότερο οι εκδότες. Χρήσιμα είναι και αυτά, αλλά η δική μας η προσέγγιση είναι ο δημιουργός, ο/η συγγραφέας να είναι στο επίκεντρο. Άρα το Φεστιβάλ αρθρώνεται γύρω από πρόσωπα και θεματικές συζητήσεις.
1st AILF | Acqua Alta ©AdrienM&ClaireB
Είδα ένα πρόγραμμα για το τριήμερο που περιλαμβάνει πολλά. Δράσεις, προβολές, ξεναγήσεις, συζητήσεις με συγγραφείς.
Στις συζητήσεις δεν συμμετέχουν μόνο συγγραφείς. Θα μετέχουν συγγραφείς φυσικά, αλλά και δημοσιογράφοι, κριτικοί, σκηνοθέτες, μάλιστα θα υπάρχει κι ένας ποδοσφαιριστής.
Ποδοσφαιριστής;
Θα έρθει ο Λιλιάν Τουράμ, τον οποίο ίσως θυμούνται οι παλιότεροι. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους ποδοσφαιριστές με Μουντιάλ στα χέρια του, που μόλις σταμάτησε το ποδόσφαιρο έφτιαξε ένα Ίδρυμα κατά του ρατσισμού και έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο που λέγεται «Η Λευκή Σκέψη». Θα έρθει στο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας και κάναμε ένα αναπάντεχο, ας το πω έτσι πάντρεμα να μιλήσει με τον Ντέμη Νικολαΐδη.
Νομίζω θα κάνεις πολλούς πανΑθηναίους χαρούμενους μ’ αυτό.
Ναι!
Απευθύνεστε σε όλη την γκάμα κοινού.
Η σκέψη είναι να έρθει ο κόσμος που παρακολουθεί τη λογοτεχνία, αλλά θα είναι μια γιορτή. Θα γίνονται οι συζητήσεις στους κλειστούς χώρους της Τεχνόπολης, αλλά θα έχει ό,τι έχει ένα φεστιβάλ: Μουσικές εκδηλώσεις, προβολές και θα μπορεί ένας άνθρωπος να ‘ρθει με την παρέα του να πιει ένα ποτό και να παρακολουθήσει τις συζητήσεις και στις γιγαντοοθόνες που υπάρχουν έξω αν δεν βρει θέση μέσα, κάτι που είναι ενδεχόμενο. Βέβαια κι όταν ξεκινούσαμε να το οργανώνουμε δεν περιμέναμε ότι θα έχουμε τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Να έχουμε το φετινό Νομπελίστα, τον Λάσλο Κρασναχορκάι. Να έχουμε δύο συγγραφείς με βραβείο Booker, τον Ντέιβιντ Σολόϊ (Booker 2025), και τον Πολ Λιντς (Booker 2023), δηλαδή τα ονόματα που έρχονται είναι στην πρώτη γραμμή της λογοτεχνικής παραγωγής και πολλά άλλα ονόματα βέβαια στο πρόγραμμα μπορεί κανείς να τα βρει.
H σκέψη είναι οι συζητήσεις να μην είναι αποκλειστικά ο A ή Β συγγραφέας μιλάει για τη δουλειά του, αλλά να αρθρωθεί και γύρω από θεματικές που κρίνουμε ότι έχουν ιδιαίτερη σημασία σήμερα, δηλαδή έμφυλες ταυτότητες, έμφυλη βία, ρατσισμός και άνοδος του αυταρχισμού, το μέλλον της γραφής στην περίοδο της τεχνολογίας, αλλά και συζητήσεις που αφορούν στην πόλη και στο αστικό τοπίο. Θα έχουμε και κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ, μια αναφορά στην Αθήνα. Φέτος, την πρώτη χρονιά ξεκινάμε με έναν πολύ κλασικό συγγραφέα της Αθήνας, τον Μένη Κουμανταρέα, με ένα αφιέρωμα στο έργο του. Οπότε πηγαίνουμε προς την έναρξη του Φεστιβάλ στις 27 Μαρτίου με πολύ μεγάλη ανυπομονησία και φυσικά με την αγωνία που έχει κανείς πάντα όταν είναι να γεννηθεί το πρώτο παιδί, έτσι δεν είναι; Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας στη σκέψη τη δική μου θα είναι το αδελφάκι του Athens Jazz που γίνεται στην Τεχνόπολη εδώ και δέκα χρόνια.
Αγαπάς εσύ πολύ τα βιβλία και ήθελες να γίνει αυτό το φεστιβάλ;
Τα αγαπώ τα βιβλία πολύ, διαβάζω πολύ, έχω γράψει, άρα έχω μια εξοικείωση και με τον χώρο του βιβλίου.
Ένιωθες ότι λείπει, οπότε είπες ως Τεχνόπολη να το γεννήσετε.
Πολλοί λένε ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολύ, αυτό ισχύει σε ένα βαθμό. Από την άλλη, υπάρχει στην Αθήνα ένα λογοτεχνικό κοινό, ένα αναγνωστικό κοινό, το οποίο μπορεί να μην είναι τεράστιο, αλλά είναι πολύ ενεργό κοινό. Υπάρχει εκδοτική κίνηση μεγάλη, υπάρχουν νέοι εκδότες, γίνονται εκδηλώσεις, γίνονται ωραίες συζητήσεις για το βιβλίο. Αυτό που νομίζω λείπει είναι ένα άνοιγμα της Αθήνας σε έναν πιο διεθνή ορίζοντα και δεν σου κρύβω ότι και το να μπει η Αθήνα στον χάρτη με τις πόλεις που γίνονται εκδηλώσεις της λογοτεχνίας, για μένα είναι μια φιλοδοξία, είναι ένας στόχος.
Τα φεστιβάλ μας κινούνται κυρίως γύρω από τη μουσική και τα παραστατικά δρώμενα, είχατε αγωνία άμα θα πετύχει ο σχεδιασμός του;
Οι τρεις καλλιτεχνικοί επιμελητές που κινήθηκαν περισσότερο για να έρθουν σε επαφή με τους ατζέντηδες και με τους συγγραφείς είναι από τον χώρο του βιβλίου: ο Χρήστος Αστερίου, ο Λευτέρης Καλοσπύρος και η Μικέλα Χαρτουλάρη. Ήταν οι άνθρωποι που μπορούν να σηκώσουν το τηλέφωνο, να στείλουν μέιλ και να βρουν ένα συγγραφέα. Όμως, η αγωνία μας ήταν το αν θα δεχτούν να έρθουν σε ένα φεστιβάλ που δεν έχει ξαναγίνει, γιατί ρωτούσαν οι άνθρωποι πέρσι ποιους είχατε; Και τους λέγαμε θα είναι το πρώτο φεστιβάλ. Αυτό συνήθως μπορεί για τα πολύ μεγάλα ονόματα να είναι κάπως αποτρεπτικό, εντούτοις, εδώ πρέπει να πούμε ότι ίσως στο βιογραφικό της Τεχνόπολης που οι άνθρωποι μπορεί να κοίταξαν και να είδαν ότι είναι ένας σοβαρός πολιτιστικός θεσμός και σίγουρα και το ίδιο το brand name της Αθήνας ως προορισμός και τόπος διεξαγωγής ενός τέτοιου φεστιβάλ, αποτελεί δέλεαρ. Γι’ αυτό και είχαμε πάρα πολλές θετικές απαντήσεις και από όσους είχαν κλείσει το πρόγραμμά τους ήδη. Γιατί πρέπει να σου πω ότι ένα πράγμα που ανακάλυψα κι εγώ είναι ότι οι μεγάλοι διεθνείς συγγραφείς είναι ίσως πιο περιζήτητοι και από τους μεγάλους ροκ σταρ, κλείνουνε ένα δύο χρόνια πριν το πρόγραμμά τους. Όσοι λοιπόν δεν μπόρεσαν μας είπαν ότι θα έρθουν του χρόνου, δηλαδή ήδη συζητάμε για το επόμενο. Αυτό δίνει μία δυναμική στον θεσμό που ξεκινάμε με πολλή αισιοδοξία.
Το αντίτιμο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ θα είναι δωρεάν.
Είναι με ελεύθερη είσοδο που θεωρώ ότι και αυτό είναι σημαντικό. Γίνεται ένα μεγάλο διεθνές φεστιβάλ που μπορούν να το παρακολουθήσουν όσες και όσοι θέλουν χωρίς να πληρώσουν είσοδο. Θα χρειαστεί δελτίο εισόδου για να τους εξασφαλίσει κάποια προτεραιότητα στις συζητήσεις και στα masterclass που θα γίνονται παράλληλα. Δηλαδή μπορεί κανείς να κλείσει και να παρακολουθήσει με κάποιον από τους συγγραφείς που θα κάνουν τέτοιες δειγματικές, ας πούμε, τάξεις σχετικές με τη συγγραφή. Θα έχουμε συζητήσεις για τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, όπου θα υπάρχουν σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ο Γιάννης Οικονομίδης και άλλα ονόματα.
Η ομάδα σας φαίνεται ότι επένδυσε χρόνο και οργάνωση, επιλέγοντας να εμβαθύνει.
Με ενθουσιασμό και η ομάδα της Τεχνόπολης αγκάλιασε την ιδέα αυτή και οι ομάδες που κάνουν την παραγωγή των εκδηλώσεων, η ομάδα που κάνει την επικοινωνία, οι γραφίστες μας για την οπτική εικόνα του Φεστιβάλ. Όλος ο κόσμος που εμπλέκεται. Οπότε νομίζω πως εάν τα πράγματα πάνε όπως τα περιμένουμε στο τέλος Μαρτίου η Αθήνα θα έχει αποκτήσει ελπίζω, έναν καινούργιο θεσμό με τα χαρακτηριστικά αυτά. Αν έλεγα επιγραμματικά τι δεν θέλω να είναι αυτό το φεστιβάλ, δεν θέλω να είναι ένα ακαδημαϊκό συνέδριο με συζητήσεις ατέλειωτες. Θέλω να είναι μία γιορτή της λογοτεχνίας που θα είναι ποπ με την πιο καλή έννοια του όρου. Θα είναι εξωστρεφής και θα είναι και συμπεριληπτική. Θα μπορούν να έρθουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει προαπαιτούμενο επαφής με τη λογοτεχνία. Δεν θα εξετάζεται κανείς στη γνώση του για τη λογοτεχνία. Θέλω να έρθουν και άνθρωποι που μπορεί αυτό το Φεστιβάλ να είναι ένα έναυσμα για να έχουν μια στενότερη σχέση με το βιβλίο.
Το σημαντικό για μένα είναι ότι η Τεχνόπολη που μας έχει συνηθίσει να έχει ένα εισιτήριο το λιγότερο δυνατόν ακριβό σε όλα της τα events φροντίσατε να είναι δωρεάν η πρόσβαση για το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, μιας και οικονομικά είναι δύσκολοι καιροί.
Είναι δύσκολοι οι καιροί. Από την άλλη ήταν και από τα πράγματα που συζητήσαμε και με τον Δήμο και με τον Δήμαρχο. Πρέπει να σου πω ότι υπήρχαν και απόψεις ανθρώπων που κινούνται στον χώρο της παραγωγής εκδηλώσεων που έλεγαν ότι δεν κάνετε ένα premium event πρώτης σειράς από αυτά που συνήθως έχουν εισιτήριο. Υπήρχε αυτή η λογική και κάπως να εξασφαλιστεί δηλαδή και η βιωσιμότητα και η χρηματοδότηση. Η δική μου η προσέγγιση και ο ίδιος ο δήμαρχος συμφώνησε με αυτήν, ήταν ότι ένα γεγονός, μια εκδήλωση που έχει να κάνει με τη λογοτεχνία πρέπει να έχει ελεύθερη είσοδο. Πρέπει να μπορεί να την παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε και από κει και πέρα θα δούμε και πώς στην πορεία θα πάει. Γιατί και το θέμα της οικονομικής βιωσιμότητας είναι ένα ζήτημα. Είναι ένα ακριβό Φεστιβάλ δεν το κρύβω. Όταν φέρνεις ανθρώπους από το εξωτερικό και τους φιλοξενείς, όταν κάνεις τόση μεγάλη γκάμα εκδηλώσεων, όταν έχεις διερμηνεία από τα ελληνικά στα αγγλικά και στη νοηματική είναι πολύ μεγάλο κόστος.
Γενικά στο μυαλό μου η Τεχνόπολη είναι και λίγο σαν την ΕΡΤ, ένα δημόσιο αγαθό. Οπότε γι’ αυτό και σου είπα και πιο πριν ότι μ’ αρέσει που ακόμα και τα εισιτήρια, ακόμα και στον Λυκαβηττό, δεν συναντάς το ακριβότερο εισιτήριο που θα βρεις.
Είναι ένα υβρίδιο η Τεχνόπολη, δηλαδή είναι ανώνυμη εταιρία, άρα πρέπει να λειτουργεί με όρους αγοράς, αλλά είναι και δημοτική επιχείρηση, άρα απευθύνεται και στον κόσμο, με μια προσπάθεια όσο το δυνατόν να είναι πιο ανοιχτή. Γι’ αυτό και έχουμε και σε κάποιες εκδηλώσεις και στα μουσεία που τρέχουμε: στο Μουσείο Φωταερίου, στο Μουσείο Μαρία Κάλλας και κοινωνικά τιμολόγια για οικογένειες, για άτομα άνω των 65 και έχουμε πάρα πολλές δωρεάν εκδηλώσεις. Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης που επίσης διαχειρίζεται η Τεχνόπολη, έχει πολλές εκδηλώσεις δωρεάν.
Έχει γίνει στέκι η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης πια.
Αν με ρωτάς, εγώ θα έλεγα ότι θα άλλαζε πολύ η όψη αυτής της πόλης αν μπορούσαν να λειτουργούν πέντε δημοτικές αγορές. Και το αστείο είναι ότι υπήρχαν δημοτικές αγορές, όπως της Κυψέλης. Εννοώ και οικοδομικά υπήρχαν αυτές οι αγορές και γκρεμίστηκαν σε προηγούμενες δεκαετίες, δυστυχώς. Ευτυχώς της Κυψέλης σώθηκε και όπως λες και εσύ είναι ένα σημείο συνάντησης. Ακόμη και να μην δει κανείς το πρόγραμμα, αν περάσει, κάτι θα βρει που θα έχει ένα ενδιαφέρον και πολλά εργαστήρια για τη γειτονιά και για παιδιά και για ηλικιωμένους… γίνονται πάρα πολλά πράγματα.
Από όλα αυτά τώρα τα του προγράμματος ποιο εσύ δεν θες να χάσεις με τίποτα δηλαδή. Γιατί με «ψάρωσε» πολύ η συζήτηση με τον Ντέμη Νικολαΐδη και τον Γάλλο ποδοσφαιριστή Λιλιάν Τουράμ.
Να σου πω και ένα ευτράπελο. Την πρώτη φορά που μίλησα με τον Ντέμη Νικολαΐδη, γιατί θέλαμε λίγο να συζητήσουμε και πώς θα μπορούσε να κινηθεί αυτή η κουβέντα και να τον γνωρίσω. Του είπα ότι εγώ δεν είμαι και μέγας γνώστης του ποδοσφαίρου, αλλά «πρέπει λίγο χρονικά εσείς με τον Τουράμ να συμπέσατε». Και τότε ο Νικολαΐδης μου είπε: «Άκου μια απίστευτη σύμπτωση· όχι μόνο βρεθήκαμε αντίπαλοι, αλλά στο τελευταίο παιχνίδι που έδωσα με την Εθνική σε Euro, με μάρκαρε ο Τουράμ».
Όμως πολλές θα είναι οι ωραίες συζητήσεις. Θα είναι δύο συζητήσεις με τον Λάσλο Κρασναχορκάι την Παρασκευή που μιλάει για το έργο του και το Σάββατο θα γίνει μία συζήτηση που θα αφορά περισσότερο ζητήματα που έχουν να κάνουν με την Ευρώπη και την άνοδο του αυταρχισμού που θα συζητήσει ο Κρασναχορκάι, και η πολεμική ανταποκρίτρια Καρολίν Έμκε, ο ιστορικός Κωστής Καρπόζηλος κι εγώ, και μάλιστα πολύ επίκαιρη λόγω του πολέμου. Άλλες συζητήσεις για έμφυλες ταυτότητες και σύγχρονη γραφή, Δεν είναι φόνος είναι γυναικτονία. Επίσης πολύ σημαντικές συγγραφείς η Σέλμα Αλμάδα, Καταρίνα Φόλκμερ, Βίκυ Τσεπελίδου. Νομίζω είναι καλύτερα ο κόσμος να δει το πρόγραμμα για να μην τα λέω επιλεκτικά και αδικήσω κάποιους.
Σε ρώτησα πιο πολύ προσωπικά γιατί ήθελα να σε καταλάβω και ως άνθρωπο.
Εγώ είμαι εκπαιδευτικός, ιστορικός αλλά και παράλληλα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια ασχολούμαι με τα δικαιώματα του ανθρώπου και την τελευταία δεκαπενταετία με την ακροδεξιά. Έχω γράψει βιβλία για τη Χρυσή Αυγή, έχω ασχοληθεί με το Παρατηρητήριο στη δίκη της Χρυσής Αυγής, οπότε τα κομμάτια που αφορούν αυτή τη συνύπαρξη, ας το πούμε του πολιτισμού με τα δικαιώματα και τις ελευθερίες με ενδιαφέρουν περισσότερο. Όχι αποκλειστικά… Σε όλες τις συζητήσεις εκεί θα είμαι.
Θα είσαι εκεί παρών σε όλα είμαι βέβαιος για να δεις και πώς λειτουργεί το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας.
Και θα είναι και μεγάλη χαρά. Νομίζω ότι θα είναι σαν να βλέπει κανείς τα πρώτα μπουσουλήματα ενός παιδιού.
Και η μουσική θα υπάρχει στις παράλληλες δράσεις απ’ ότι είδα.
Ο σκοπός μας είναι να τελειώνει η συζήτηση στις 21:00. Μετά θα μπορούν να δουν τον συγγραφέα να τους υπογράψει βιβλίο, αλλά παράλληλα να μπορεί κανείς να καθίσει στην Τεχνόπολη να πιει ένα ποτό και να ακούσει μουσική. Θα υπάρχουν κινηματογραφικές προβολές, δηλαδή θα μπορεί κάποιος να περάσει μία μέρα ή και τις τρεις μέρες του Φεστιβάλ στον χώρο και η λογοτεχνία να υπάρχει σε όλα όσα κάνει, ακόμα και αν δεν πάει να σταθεί δυο ώρες να ακούσει μια συζήτηση. Αυτή είναι η σκέψη και αυτή είναι η προσέγγιση.
Και το ότι είσαστε πιστοί στην έννοια της λέξης φεστιβάλ; Γιατί το φεστιβάλ είναι γιορτή.
Ναι, είναι γιορτή και γι’ αυτό είπα ότι θέλω να γίνει ένας θεσμός ποπ με την έννοια του popular, που απευθύνεται σε πολύ κόσμο, που είναι λαϊκός, που είναι δημοφιλής. Δεν θα είναι μια ακαδημαϊκή ημερίδα που πηγαίνω και ακούω ομιλίες τη μία μετά την άλλη. Και το λέω με την διαδρομή ενός ανθρώπου που έχει διαβάσει πολύ. Διαβάζω πολύ, παρακολουθώ τι βγαίνει. Έχει μια σημασία να σπάσουμε αυτό το πράγμα: Ότι η λογοτεχνία και οι εκδηλώσεις για τη λογοτεχνία πρέπει να είναι σοβαροφανείς. Η λογοτεχνία είναι σοβαρό πράγμα, αλλά δεν είναι σοβαροφανής. Μπορεί δηλαδή κανείς να διαβάζει λογοτεχνία και να περνάει καλά. Για μένα δεν είναι καθόλου ντροπή, είναι ένα ταμπού που μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να το σπάσω: ότι όταν ένα βιβλίο δεν με ενδιαφέρει πολύ, δεν είναι κακό να το παρατήσω.
Α το κάνεις αυτό;
Το κάνω πια χωρίς ντροπή. Η ζωή μας είναι μικρή για να την τρώμε σε βιβλία που τα βαριόμαστε.
Επίσης το βιβλίο είναι ένας μικρός κόσμος, με το που το ανοίγεις μπορεί αυτός ο κόσμος να μην σε ικανοποιεί τελικά.
Και δεν είναι όλα τα βιβλία για όλους τους ανθρώπους. Κάποιο μπορεί να σου αρέσει εσένα, κάποιο άλλο σε εμένα, δεν είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, είναι απλώς διαφορετικά.
Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να γνωρίζεις πώς μιλάει και ο άνθρωπος που γράφει. Είναι πολύ πιο έξυπνο και ειδικά όταν γίνεται σε πλαίσιο συζήτησης.
Επίσης και οι συζητήσεις που θα κάνουμε δεν θα είναι μακροσκελείς τοποθετήσεις που παίρνει ο καθένας τον λόγο και μιλάει ένα τέταρτο. Θα είναι περισσότερο διάλογοι, θα είναι στιχομυθίες, ας το πούμε έτσι. Επίσης, όσοι μπουν στο site που είναι ailf.gr θα δουν εκτός από το πρόγραμμα και πόσο εξαιρετική είναι η δουλειά που έχει γίνει από τη γραφιστική ομάδα της Τεχνόπολης και το merchandise και τα προϊόντα που θα υπάρχουν (τσάντες, αναμνηστικά) αλλά και η όλη σύλληψη και σκηνογραφία του Φεστιβάλ παραπέμπουν σε αντίστοιχες παραγωγές μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών.
Υποθέτω ότι δίνετε χώρο και στους πιο άγνωστους ακόμα νέους συγγραφείς μέσα στο πρόγραμμα.
Θα έλεγα η επιλογή δεν είναι αξιολογική, η λογική η δική μας ήταν όντως οι περισσότεροι και οι περισσότερες να είναι νεότεροι συγγραφείς. Και δεν είναι τα ονόματα εκείνα που τα βρίσκεις παντού, επειδή έχουν γράψει βιβλία ευπώλητα και είναι γνωστοί παντού. Έχουμε και συγγραφείς που γράφουνε βιβλία ενδιαφέροντα και ίσως είναι η επόμενη φουρνιά. Δεδομένου ότι ο πυρήνας του Φεστιβάλ είναι οι συζητήσεις, οι θεματικές επιλέγονται με στόχο να πλαισιωθούν από ανθρώπους με ουσιαστικό έργο και λόγο πάνω σε κάθε αντικείμενο, ώστε να διασφαλίζεται η συνοχή. Καθώς η διοργάνωση ανανεώνεται κάθε χρόνο, οι θεματικές και οι προσκεκλημένοι διαφοροποιούνται — άλλωστε, δεν είναι δυνατόν να χωρέσουν όλα σε ένα τριήμερο.
Το ξέρεις ότι αυτό που λένε πάντα για τα φεστιβάλ είναι ότι τη μέρα που τελειώνει το πρώτο πρέπει να ξεκινήσει η δουλειά για το δεύτερο.
Ισχύει. Το άλλο που θα έλεγα εγώ, ότι έχει σημασία ένα φεστιβάλ – ένας θεσμός, καινούργιος, δεν μπορεί να κρίνεται από την πρεμιέρα του. Μακάρι η πρεμιέρα να πάει καλά και να κάνει ντόρο, αλλά είναι και ένας αγώνας αντοχής. Αυτό το φεστιβάλ ξεκινάει πολύ καλά, γιατί έχει πολύ μεγάλα ονόματα. Είμαστε τυχεροί σε αυτό δηλαδή, αλλά η σκέψη είναι ότι εγώ δεν θα ‘θελα να γίνει ένα μεγάλο πυροτέχνημα, να ακουστεί πολύ… και του χρόνου να σβήσει. Θα ‘θελα να έχει μια συνέχεια. Δηλαδή με μια έννοια και σαν προσωπική φιλοδοξία το λέω αυτό. Θέλω όταν θα φύγω από την Τεχνόπολη να έχει μείνει ένας θεσμός, κάτι που να μείνει πίσω και να έχει μια αντοχή στον χρόνο. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο ουσιαστικό.
Βλέπω ότι εσείς επενδύετε σε κάτι το οποίο να μας αναγκάσει του χρόνου να πούμε ωχ, πέρασα τόσο ωραία, οπότε θα ξαναπάω και του χρόνου.
Και θα πάρω κι άλλους να έρθουν. Το παράδειγμα του Athens Jazz είναι ενδεικτικό: Πηγαίνω χρόνια τώρα στο Athens Jazz και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει και κόσμος που δεν ακούει τζαζ στο σπίτι του. Έρχεται διότι έχει την αίσθηση ενός πράγματος που είναι ανοιχτό, είναι το ξεκίνημα του καλοκαιριού στην Τεχνόπολη. Θα ακούσει μια μουσική που ακόμη και αν δεν είναι η αγαπημένη του μουσική, είναι κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον. Θα σου έλεγα ότι κατ’ αναλογία νομίζω πως έτσι θα λειτουργήσει και το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας.
Την Τεχνόπολη τη θεωρώ πολιτιστικό αγαθό της πόλης και μεγάλη χαρά πήρα που ξανάνοιξε ο Λυκαβηττός. Σαν να ολοκληρώθηκε το τρίγωνο πολιτισμού: Πειραιώς 260, Τεχνόπολη, Λυκαβηττός, το τριγωνάκι αυτό το ωραίο και χαίρομαι που σκεφτήκατε και αυτό το Φεστιβάλ και γι’ αυτούς που διαβάζουν.
Η Τεχνόπολη αυτά που έκανε και τα κάνει πολύ καλά είναι το μουσικό κομμάτι, είναι οι εκθέσεις, είναι τα μουσεία που τρέχει. Εγώ αισθανόμουν ότι υπάρχουν ακόμα κάνα δυο πεδία πολιτισμού που μπορούν να βρουν χώρο στην Τεχνόπολη. Πέρσι ξεκινήσαμε τον χορό, δηλαδή πέρσι υλοποιήσαμε ένα πρωτοποριακό πράγμα σε συνεργασία με το σωματείο των ανθρώπων του χορού. Τον Αύγουστο που κλείνει η Τεχνόπολη προσφέραμε σε σχήματα χορού νέων ανθρώπων, residencies. Ήρθαν λοιπόν δεκάδες, έκαναν πρόβες μέσα στο καλοκαίρι, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο δείξανε ένα τριήμερο τη δουλειά που είχαν κάνει και ήρθε πάρα πολύς κόσμος και είδε χορό στην Τεχνόπολη. Αυτό φέτος θα ξανακάνουμε και θα το επαυξήσουμε. Θα γίνει και ένα φεστιβάλ χορού πιο οργανωμένο και σε αυτό προστίθεται τώρα και το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας. Οπότε νομίζω ότι αν αυτά τα δύο ενσωματωθούν στην τρέχουσα κανονική ροή της δουλειάς της Τεχνόπολης, θα είναι πολύ σημαντικό.
1st AILF Selva Almada @Federico Paul Pengüin Random House
Info:
1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας | Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
The post Ο Κωστής Παπαϊωάννου, Πρόεδρος της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων μιλάει για το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, τον νέο θεσμό που γεννιέται appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα