Στη σκηνή επικρατεί πανικός λόγω της επανάστασης. Η γυναίκα του κυβερνήτη τρέχει να σωθεί μαζεύοντας βιαστικά τα πολύτιμα πράγματά της. Μέσα στη βιασύνη της ξεχνά το μωρό στην κούνια και φεύγει χωρίς να κοιτάξει πίσω. Το παιδί μένει μόνο και ανυπεράσπιστο.
«Αυτή είναι η πιο μαγική σκηνή» παραδέχεται ο Κώστας Φιλίππογλου, σκηνοθέτης του μπρεχτικού «Κύκλου με την κιμωλία» που παρουσιάζεται από την ομάδα «Μικρός Νότος» στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. «Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο συγκινούνται τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου!». Ο σκηνοθέτης, που έχει εντρυφήσει στο σωματικό θέατρο έχοντας στις αποσκευές του την πολύτιμη συνεργασία του με τη θρυλική βρετανική ομάδα «Complicité», δηλώνει εντυπωσιασμένος από τη θερμή υποδοχή που επιφυλάσσει στην παράσταση το κοινό όλων των ηλικιών, καθώς οι σκηνοθετικές επιλογές στις οποίες προέβη μόνο εύκολες δεν ήταν. «Θα μπορούσα να έχω βάλει ένα πραγματικό παιδί και έτσι να υπάρχει σίγουρη συγκίνηση. Επέλεξα να εισαγάγω όμως ένα πολύ όμορφο ανδρείκελο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο συγκινούνται οι θεατές! Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου!».
«Παιδιά όλων των ηλικιών, από την Α’ Δημοτικού έως την Γ’ Λυκείου, ταυτίζονται με το παιδί που έχει ξεχαστεί και που έρχεται μια άλλη γυναίκα, η Γκρούσα, να αναλάβει πια την ευθύνη του. Οι αυθόρμητες αντιδράσεις τους είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει!» συνηγορεί και η Χρύσα Διαμαντοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του «Μικρού Νότου», η οποία και διασκεύασε το έργο για παιδιά από κοινού μαζί με τη θεατροπαιδαγωγό Φλώρα Σπύρου.
«Η Γκρούσα ζει σε μια εποχή αντίστοιχα ταραγμένη με τη δική μας, όπου η εξουσία και η δύναμη μοιάζει να ορίζουν τα πάντα. Και εκείνη επιλέγει να πράξει με γνώμονα την ανθρωπιά» προσθέτει η ίδια, αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους στράφηκε τη δεδομένη χρονική στιγμή σε αυτό το σπουδαίο έργο της παγκόσμιας δραματουργίας. «Καθώς βρισκόμαστε σε μια εποχή που όλα γύρω μας μοιάζει να κλονίζονται, σκέφτηκα αμέσως αυτό το έργο που -όχι τυχαία- είναι γραμμένο μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα κείμενο που μιλάει για την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και κυρίως για τη δύναμη του ανθρώπου να παραμένει άνθρωπος ακόμα και στις πιο δύσκολες και αντίξοες συνθήκες».
«Θέλαμε να διατηρήσουμε την ελπίδα, την ευαισθησία και την πίστη μας για έναν κόσμο που θα είναι πιο δίκαιος που θα λειτουργεί με ισότητα, που θα υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη και αλληλεγγύη» προσθέτει. «Αλλωστε τα παιδιά ρουφούν σαν σφουγγάρι τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν, ακόμα και αν προσπαθούμε να τα προστατεύσουμε με χίλιους τρόπους».
Οσο για τους ηθοποιούς της παράστασης; Οι Νίκος Αξιώτης, Ελενα Αρβανίτη, Δημήτρης Γιαννής, Ελσα Λουμπαρδιά, Λίνα Μουμτζή και Αρης Μπαταγιάννης μεταμορφώνονται απρόσμενα, παίζουν πολλαπλούς ρόλους και επικοινωνούν με χιούμορ με το κοινό. «Δεν ενσαρκώνουν μόνο χαρακτήρες, αλλά και τις ίδιες τις καταστάσεις, τα τοπία, τα συναισθήματα και τις δυναμικές που διέπουν την ιστορία. Δημιουργούν με τα σώματά τους εικόνες και με τη χρήση προβολών βίντεο η αφήγηση γεννιέται μπροστά στα μάτια του θεατή ως μια συνεχής συλλογική πράξη», όπως μας εξηγεί ο Κώστας Φιλίππογλου.
Είναι κοινό μυστικό ότι το κοινό των παιδικών παραστάσεων συνιστά τους πιο απαιτητικούς θεατές. Μια δυσκολία παραπάνω λοιπόν σήμερα όπου μικροί – μεγάλοι είμαστε εθισμένοι στις οθόνες και με ένα είδος «διάσπασης προσοχής» να πλήττει οριζόντια σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.
«Χρειάζονται πολλές εναλλαγές εικόνων για να κρατήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών» επισημαίνει ο σκηνοθέτης. «Πράγματι στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης δεν ακούς ούτε ανάσα. Ο μεγαλύτερος “φόβος” μου ήταν η πιο ήσυχη σκηνή της δίκης στο τέλος γιατί εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να έχει ούτε το εικαστικό ούτε το κινησιολογικό ενδιαφέρον των προηγούμενων σκηνών». Τελικά, με σύμμαχο την περιεκτική διασκευή που εστίασε στο χιούμορ αλλά και με τη σκηνοθεσία που κρατά έναν εσωτερικό ρυθμό, το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο ώς το τέλος».
«Τα παιδιά έχουν ανάγκη να πάρουν μέρος στην ιστορία» συμπληρώνει η Χρύσα Διαμαντοπούλου «Ο Μπρεχτ έτσι κι αλλιώς το κάνει αυτό. Είναι κάτι που και η θεατρική ομάδα “Μικρός Νότος” από τη δημιουργία της έχει αποφασίσει να κάνει: να σπάει τον λεγόμενο τέταρτο τοίχο, καθώς οι παραστάσεις μας είναι επί της ουσίας διαδραστικές. Με το έργο του Μπρεχτ διευκολυνθήκαμε με την έννοια ότι το κάνει ο ίδιος από τη γραφή του. Το έργο κλείνει συνεχώς το μάτι στον θεατή, κάτι που κρατήσαμε συνειδητά. Απλώς κάθε φορά δοκιμάζεται όταν από το χαρτί ανεβαίνει στη σκηνή. Ενώ είχαμε μεγάλη αγωνία, τελικά αποδεικνύεται πως είναι ένα κείμενο που το ευχαριστιούνται οι μικροί και συμμετέχουν ενεργά».
Υπήρχε κι άλλη μία πρόκληση, μας λέει ο Κώστας Φιλίππογλου: «Οταν ανεβάζεις Μπρεχτ για παιδιά υπάρχει ο φόβος να γίνεις λίγο δασκαλίστικος και διδακτικός. Κάτι που όπως φαίνεται το αποφύγαμε. Διδάσκει αντ’ αυτού η ίδια η εικόνα από μόνη της. Η ίδια η ιστορία που θα πεις» καταλήγει.
info: Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 11.30 π.μ. & καθημερινές για σχολεία. Προπώληση: https://www.ticketplus.gr/event/o-kyklos-me-tin-kimolia. Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα. Eίσοδος: 12 έως 14 €
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr