Είναι πολύ σημαντικό αυτό το κείμενο να το διαβάσετε πατώντας play στην ακόλουθη playlist, η οποία είναι η επίσημη setlist από τις δύο sold out βραδιές της παράστασης «Ο Νι Ταφ Μι και οι 40 συνθέτες». Και κάπου εδώ υπάρχουν πολλές πληροφορίες μαζί, τις οποίες πρέπει να σας εξηγήσω. Στις 29 και 30 Οκτωβρίου, ο Νέγρος του Μοριά (ΝΤΜ), κατά κόσμον Κέβιν Ζανς Άνσονγκ, συνάντησε τον ήχο της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων μέσα από τις ενορχηστρώσεις του Αχιλλέα Γουάστωρ, υπό τη μουσική καθοδήγηση του Στάθη Σούλη. Πήγα λοιπόν στο Ολύμπια, στέλνοντας σε μήνυμα πως, από την ταχύτητα της ημέρας, δεν είχα προλάβει να κάνω refresh στα κομμάτια του. Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετά χρόνια να ακούσω. Αυτή όμως η ανασφάλεια που ένιωθα λειτούργησε τόσο αυθαίρετα, όπως κάθε ανασφάλεια στις ζωές μας, αλλά ευτυχώς αντιστρόφως ανάλογα. Γιατί; Γιατί το συναίσθημα που εκδηλώθηκε και μου αποκαλύφθηκε ήταν αυθεντικό. Έφτιαξα αναμνήσεις εχθές με τη μουσική του ΝΤΜ και αυτό είναι κάτι πολύ σπουδαίο για εμένα. Πατήστε λοιπόν play: η λίστα θα σας δείξει το καλλιτεχνικό του εύρος, όπως σε εμένα το χθεσινό λάιβ αποκάλυψε πόσο ενδιαφέρον έχει η καλλιτεχνική περσόνα του Κέβιν για τη σκηνή — όχι απαραίτητα και μόνο της ραπ.
Τι όμορφος χώρος το Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας». Μικρό και ζεστό, με όλη τη μεγαλοπρέπεια του κόκκινου βελούδου στις σκάλες του. Το πρώτο κουδούνι χτύπησε και, αφού προμηθεύτηκα νερό και σοκολάτα, μπήκα στην αίθουσα, αντικρίζοντας στη σκηνή όλα τα όργανα στημένα. Είχα μεγάλη περιέργεια για το αποτύπωμα που θα άφηνε ο ΝΤΜ με τη folk rap κουλτούρα του σε αυτή τη συνάντηση με τη συμφωνική ορχήστρα. Ο ίδιος το ονομάζει «τραμπέτικο», κάτι που νομίζω πως ναι μεν το χαρακτηρίζει, αλλά ταυτόχρονα το περιορίζει σε πολύ στερεοτυπικά μοτίβα. Δεύτερο κουδούνι και η ορχήστρα έλαβε τις θέσεις της. Το πλεξιγκλάς μπροστά από τα drums έδειχνε τη λεπτομέρεια του κανόνα της συμφωνικής αρχής. Κουδούνι νούμερο τρία. Οι τελευταίοι μπαίνουν στην αίθουσα, χαιρετιούνται, γελούν. Από τις λίγες φορές που η χαρά του κοινού ήταν έκδηλη, σαν να πρόκειται για κάποια γιορτή ενός κοινού φίλου. Και… τα φώτα κλείνουν και η ταχυκαρδία με κατακλύζει.
Η εισαγωγή από το κομμάτι «Μαύρη Ελλάδα», με τα έγχορδα πρωταγωνιστές, με ανατριχιάζει! Ο Νι Ταφ Μι εμφανίζεται με ένα μπεζ κοστούμι. Οι πρώτες ρίμες γεμίζουν την αίθουσα και το «Το παιδί που ’τανε στην πλατεία / Μεγαλώνει κι έχει υποχρεώσεις / Μα όσα χρέη κι αν του δώσεις / Τα όνειρά του δε γκρεμίζεις, στημένη ελπίδα…» βγαίνει αυθόρμητα από το στόμα μου, διερωτώμενη σε ποια μεριά του εγκεφάλου μου είχε αποθηκευτεί! Το στυλ του στη σκηνή, στακάτο. Μαντήλι στην πίσω τσέπη, κομπολόι στο χέρι, αφρικανικές χορευτικές κινήσεις. Και κάπως έτσι σκέφτομαι πως υπάρχει μια έμφυτη οικουμενικότητα σε κάθε άνθρωπο. Ακολούθησε το «Του Ήρθε». Το συμπέρασμα έχει ήδη βγει και μέσα στο μυαλό μου αναβόσβηνε μια νέον επιγραφή που έλεγε: «ΦΑΚ ΓΕΑ». Αυθόρμητη; Πάντα! Αλλά όχι μόνο στα πετυχημένα!
Το εγχείρημα, όχι μόνο του ίδιου αλλά και του Αχιλλέα Γουάστωρ και του Στάθη Σούλη, είχε πετύχει. Ο MC έλεγε τα raps του και η συμφωνική ορχήστρα ακολουθούσε το flow του αβίαστα! Έπειτα ακολούθησε η «Αντζελίνα», ένα τραγούδι χορευτικό, χαλαρής, flirty διάθεσης, με στίχους που μιλούν τόσο αληθινά και με σεβασμό για τις πιο βαριές σκέψεις αξίας των γυναικών. Τραγουδούσε για την Αντζελίνα κι εγώ ένιωθα πως η Αντζελίνα είμαι εγώ, μια Μαρία, μια Ελένη, μια Σοφία. Και όλες οι φίλες και οι κολλητές καθεμιάς από μας, που μας κοιτάζουν και βλέπουν το μέσα μας.
Προσπαθώ να καταλάβω το γενικότερο ύφος των λάιβ του, αφού δεν είχε τύχει να βρεθώ σε άλλο. Είχα διαβάσει και φίλοι μου είχαν πει πως έχουν έντονο ρυθμό, αυτοσαρκασμό, ειρωνεία, πρόζα και διάδραση με το κοινό. Όσο το «Πες μου (Κάποιος Άλλος vol. 4)» μου δημιουργούσε το αίσθημα της νοσταλγίας των φιλικών σχέσεων των φοιτητικών μας χρόνων, ένιωθα πως υπήρχε το άγχος του να φανεί αντάξιος των προσδοκιών που είχε δημιουργήσει πρωτίστως για τον εαυτό του. Αποζητούσε την επαφή με το κοινό. Μας έλεγε πως ήμασταν ήρεμοι και νομίζω πως αυτό τον έβγαζε για λίγο από τα νερά του. Η συνθήκη, όμως, ήταν διαφορετική και για εμάς: ένα συναυλιακό κοινό καθισμένο σε θέσεις θεάτρου, μπροστά σε μια συμφωνική ορχήστρα. Στο κομμάτι «Αν σου πω» έκανε την πρώτη της εμφάνιση μια μπαλαρίνα και, λίγο κάπως, στον στίχο «Τι κι άμα σου πω / ότι ζεις ένα κενό / θα παρεξηγηθώ», πέρα από την κοινωνική χροιά που έχει, απέδωσα και μια πιο πνευματική.
Η ώρα περνούσε, τα κομμάτια διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η Idra Kayne τον συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια με τα φωνητικά της, δημιουργώντας εικόνες από άλλες εποχές. Φυσικά, ερμήνευσαν μαζί και το «Ευθυνόφοβος». Μετά από κάθε κομμάτι, τα χειροκροτήματα και τα επιφωνήματα ξεσπούσαν. Εκεί κάπως πρέπει να σιγουρευόταν και ο ίδιος πως αυτό το πολύ τυπικό για τα δεδομένα του —και τα δικά μας— «κυριλίκι» έχει ζεστασιά και ψυχή.
Ωραία ροή. Στιβαρό και ανάλαφρο όπου και όποτε έπρεπε. Σαν το ύφος της μουσικής του. Η θεματολογία του τα εμπεριέχει όλα, με έναν πολύ υγιή τρόπο, χωρίς να αναλώνεται σε πράγματα που αλλοιώνουν την ουσία του ανθρώπου. Στίχοι γύρω από την ταυτότητα, την εργατική τάξη, τις εμπειρίες του ως Αφροέλληνα στην Ελλάδα και την κοινωνική κριτική. Μου άρεσε πολύ που οι στίχοι, όπως και ο ίδιος, έχουν αυτή την ευγένεια ενός αληθινού μάγκα.
Το show έκλεισε με την υπόγα —«Το Υπόγειο», δηλαδή— και το «Κάποιος Άλλος». Όλοι όρθιοι μέσα στο Ολύμπια, να φωνάζουμε «Αλληλούια, επιτέλους κάποιος το ’πε».
Ο Νέγρος του Μοριά είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος ξέρει τι κάνει, πώς και γιατί το κάνει. Και αυτό το «γιατί» είναι τόσο προσωπικό, που το κοινωνεί και γίνεται τόσο συλλογικό. Την Παρασκευή το βράδυ, κάποια στιγμή, σκέφτηκα: έχει χτίσει τέτοια δυναμική που, αν όλοι εξαφανίζονταν και έμενε μόνος πάνω στη σκηνή με έναν λευκό προβολέα, θα ήταν αρκετό.
The post Ο Νέγρος του Μοριά στο Ολύμπια – Κόκκινο βελούδο, ρίμες, κομπολόι και μια συμφωνική ορχήστρα σε δύο sold out παραστάσεις appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα