Η πρωτοβουλία «Ο Πολιτισμός Απών» της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ δεν είναι μια απλή επαγγελματική διεκδίκηση. Είναι μια πολιτιστική παρέμβαση με κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα. Σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί, η μνήμη δεν πρέπει να είναι εύθραυστη. Σε μια εποχή όπου το οπτικοακουστικό περιεχόμενο παράγεται και καταναλώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, οι δημιουργοί ντοκιμαντέρ θέτουν ένα ερώτημα: Ποια η θέση του πολιτισμού και της τεκμηριωμένης αφήγησης στη δημόσια τηλεόραση;
Η συζήτηση άνοιξε με αφορμή τη συρρίκνωση της παρουσίας ελληνικών ντοκιμαντέρ στο πρόγραμμα της ΕΡΤ και τη μετατροπή της ΕΡΤ2 στο αμιγώς αθλητικό κανάλι ΕΡΤ2 Sport. Τα τρία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ, η Πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Φωτεινή Οικονομοπούλου, η Μαρίνα Δανέζη Αντιπρόεδρος ΕΕΝ και ο Κυριάκος Αγγελάκoς Γραμματέας ΕΕΝ, μας ανέλυσαν τα δεδομένα δίχως διάθεση σύγκρουσης. Η όλη πρωτοβουλία όπως ειπώθηκε: «Ξεκίνησε από μια βαθιά κοινή αγάπη από ανθρώπους που υπηρετούν το ντοκιμαντέρ εδώ και χρόνια, δημιουργούς, παραγωγούς, τεχνικούς που ένιωσαν ότι κάτι χάνεται πολύ γρήγορα. Δύο ήταν οι κινητήριες δυνάμεις μας η αγάπη για το ντοκιμαντέρ και η αγάπη για τη δημόσια τηλεόραση, για την ΕΡΤ που επί 60 χρόνια υπήρξε χώρος πολιτισμού, μνήμης και δημιουργίας. Για την ΕΡΤ που κατέγραψε τη σύγχρονη Ελλάδα και τους ανθρώπους της».
Η δημόσια τηλεόραση δεν είναι απλώς μία ακόμα τηλεοπτική επιλογή στο τηλεκοντρόλ μας, είναι κοινό αγαθό. Έχει συνταγματική και κοινωνική αποστολή να διασφαλίσει την πολυφωνία, να προβάλλει τα έργα του λόγου και της τέχνης και να συμβάλλει στην πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας. Ποτέ ο πολιτισμός δεν μετρήθηκε σε ποσοστά τηλεθέασης κι ούτε χρειάζεται. Το πολύτιμο αρχείο της ΕΡΤ χτίστηκε πάνω στον κόπο και το μεράκι πολλών Ελλήνων δημιουργών που κατέγραψαν τον πολιτισμό, τα μεγάλα γεγονότα αλλά και την καθημερινότητα των ανθρώπων και πληρώθηκε με τα χρήματα όλων. Δεν μπορεί να διακοπεί απλά αυτή η συνέχεια, θα ήταν εγκληματικό κατά τη γνώμη μου. Η πρωτοβουλία «Ο Πολιτισμός Απών» ζητάει η δημόσια τηλεόραση να παραμείνει χώρος δημιουργίας και όχι απουσίας.
Η Μαρίνα Δανέζη μας εξήγησε πώς φτάσαμε ως εδώ: «Θα πάμε στο 2022, όπου στην πραγματικότητα η ΕΡΤ2 παράγει για πάρα πολλές δεκαετίες πολιτιστικό πρόγραμμα και ντοκιμαντέρ. Το 2022 μέσα σε ένα εξάμηνο περίπου αρχίζουν να μειώνονται ραγδαία οι παραγωγές ντοκιμαντέρ και σταδιακά με ένα οργανωμένο σχέδιο να γίνεται ένα κανάλι αρχείου. Ένα αρχείο, το οποίο είναι πολύτιμο και το θέλουμε και το αγαπάμε και θέλουμε να υπάρχει, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να στηρίξει ένα κανάλι. Η απαξίωση αυτή ήταν για μας μια σχεδιασμένη απαξίωση, η οποία οδήγησε σε πάρα πολύ χαμηλά νούμερα και υπήρχαν πάρα πολλές εσωτερικές συζητήσεις να παύσει το κανάλι τη λειτουργία του λόγω των χαμηλών ποσοστών τηλεθέασης.
Εκπονείται λοιπόν το 2024 ένα επιχειρησιακό σχέδιο, στο οποίο δίνονται χαρακτήρες στα κανάλια. Είναι σαφές ότι η ΕΡΤ2 είναι πολιτισμός και η ΕΡΤ 3 είναι περιβάλλον, περιφέρεια και αθλητισμός… αρχίζει λοιπόν έτσι, αλλά διατηρείται η ΕΡΤ ως κανάλι αρχείου χωρίς να ακολουθείται το επιχειρησιακό πρόγραμμα. Εμείς ως Ένωση ξεκινάμε επαφές με την ΕΡΤ και προσπαθούμε να κάνουμε θεσμικές συναντήσεις, οι οποίες υλοποιήθηκαν. Ήταν καθησυχαστική η διοίκηση ότι θα γίνουν αρκετές νέες σειρές, ντοκιμαντέρ και νέες αναθέσεις. Εμείς με καλή διάθεση φυσικά και πάντα δίπλα στην ΕΡΤ, γιατί είναι ένας φορέας που αγαπάμε πραγματικά και θεωρούμε ότι είναι το σπίτι μας και η φωνή μας και το σχολείο για πάρα πολλούς συναδέλφους. Καλοπροαίρετα λοιπόν, συνεχίσαμε τη θεσμική επικοινωνία, όπως πάντα καλοπροαίρετα είμαστε υπέρ του διαλόγου και της συνεργασίας.
Ξαφνικά λοιπόν και μέσω των θεσμικών συναντήσεων ανακοινώθηκε το φθινόπωρο η μετατροπή της ΕΡΤ 2 σε ΕΡΤ2 sport. Αυτή η μετατροπή δεν μας είχε προαναγγελθεί, ήταν κάτι το οποίο έγινε αιφνίδια. Εκεί έγινε μια συνάντηση και μας είπαν ότι ο πολιτισμός θα πάει στην ΕΡΤ 3. Ναι, η ΕΡΤ 3 θα μπορούσε να γίνει ένα πολιτιστικό κανάλι και να μην είναι περιφέρεια. Αλλά αυτή τη στιγμή, αν δούμε τα στατιστικά, τα οποία συνέλεξε η Ένωση είναι ότι η ΕΡΤ3 δεν χωρά. Έχει περιορισμένα slots και τα slots τα οποία έχουμε διαθέσιμα είναι μισθωμένο ξένο πρόγραμμα. Δεν γίνονται αναθέσεις σε ελληνικές σειρές. Μιλάμε για ένα πρόγραμμα που στην πλειοψηφία του στηρίζεται σε ντοκιμαντέρ και ταινίες από ξένους διανομείς από μισθωμένο πρόγραμμα.
Μετά από όλα αυτά λοιπόν και τις συναντήσεις και τις υποσχέσεις που είχαμε από τη διοίκηση, πάρα πολλά μέλη μας φτάσανε σε εμάς λέγοντας τι γίνεται; Εμείς κάναμε ένα κάλεσμα στα μέλη μας σαν Ένωση και δημιουργήθηκε αυτή η πρωτοβουλία από τα μέλη της ΕΕΝ, η οποία έτυχε μεγάλης στήριξης από τον χώρο του πολιτισμού. Αυτή τη στιγμή εμείς αυτό το οποίο θέλουμε να το τονίσουμε είναι ότι μας ενδιαφέρει ο διάλογος. Θέλουμε να κάνουμε μία πρόταση και να ακουστεί γι’ αυτό έχουμε κάνει όλη αυτή την κινητοποίηση και να πούμε ότι λάβαμε χθες ένα μήνυμα από τη διοίκηση της ΕΡΤ και έχει προγραμματιστεί ένα ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα με τη διοίκηση προκειμένου να ανοίξει αυτός ο διάλογος. Χαιρετίζουμε την κίνηση της ΕΡΤ να έρθει σε διάλογο με εμάς. Αυτό που θέλουμε είναι να συζητήσουμε».
Ο Κυριάκος Αγγελάκος είπε μεταξύ άλλων ότι: «Αν αναζητήσετε στην ΕΡΤ εκπομπές για το βιβλίο, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τον χορό, τα εικαστικά, τη σύγχρονη δημιουργία, δεν θα βρείτε καμία. Η ΕΡΤ έχασε την πολυφωνία της. Ο κρίσιμος πυλώνας πολιτισμού συρρικνώθηκε και βιώνουμε την επαρχία ενός δυστοπικού μέλλοντος, εάν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί. Θεωρούμε ότι ο πολιτισμός, η παραγωγή και η προβολή ντοκιμαντέρ που τον αποτυπώνουν δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια της εκάστοτε διοίκησης της ΕΡΤ. Είναι υποχρέωση της Δημόσιας Τηλεόρασης, όπως ορίζει ρητά το άρθρο 15 του Συντάγματος.
Πριν από λίγες ημέρες η ΕΡΤ γιόρτασε τα 60 χρόνια λειτουργίας της. Αν είδατε το τηλεοπτικό αφιέρωμα που προβλήθηκε, θα διαπιστώσατε ότι εκτός από την ειδησεογραφία, τη μυθοπλασία, τα αθλητικά, ένα πολύ μεγάλο μέρος του αφιερώματος αναφέρθηκε σε κάποιες σειρές πολιτισμού, σε σειρές ντοκιμαντέρ. Στο αφιέρωμα εμφανίστηκαν μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Επίσης αναφέρθηκαν ιστορικές σειρές ντοκιμαντέρ όπως το Παρασκήνιο που ξεκίνησε το 1976 και τελείωσε το 2013, το Μονόγραμμα κλπ. Μπορείτε να φανταστείτε ένα αφιέρωμα στην ελληνική τηλεόραση, όπου όλα αυτά τα πρόσωπα και εκπομπές δεν θα υπήρχαν; Η ΕΡΤ δημιούργησε μια παράδοση. Το ελληνικό ντοκιμαντέρ φιλοξενήθηκε στις συχνότητες της, δημιούργησε σχολές και μετατράπηκε σε ένα μεγάλο σχολείο, διότι εκπαίδευσε δεκάδες σκηνοθέτες και τεχνικούς με τις παραγωγές της.
Εμβληματικές σειρές όπως: το Παρασκήνιο, το Μονόγραμμα, τα Βιβλία στο Κουτί, Εποχές και Συγγραφείς, Οι κεραίες της εποχής μας δεν υπάρχουν αντίστοιχες εκπομπές σήμερα. Αλλά και νεότερες σειρές ντοκιμαντέρ, οι οποίες απέκτησαν το δικό τους κοινό, δεν ανανεώθηκαν και δεν αντικαταστάθηκαν, παρότι οι νεότερες αυτές σειρές ανανέωσαν και το ύφος του ελληνικού ντοκιμαντέρ. Όσο η ψηφιοποίηση του αρχείου της ΕΡΤ προχωράει, τόσο καταλαβαίνουμε πόσο ανεκτίμητες είναι οι σειρές ντοκιμαντέρ, οι οποίες φιλοξενούνται στο αρχείο. Σήμερα λοιπόν δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο και δεν υπάρχει πολιτιστικό ρεπορτάζ. Ακόμα και τα πολιτιστικά ένθετα καταργήθηκαν, όπως η εικαστική εκπομπή Η εποχή των εικόνων της Κατερίνας Ζαχαροπούλου. Υπάρχει κάποιο επιχείρημα γι’ αυτό στην ΕΡΤ; Κανένα. Ίσως σκέφτονται ότι ο πολιτισμός δεν πουλάει, δεν φέρνει νούμερα τηλεθέασης. Αλλά και αυτό δεν ισχύει. Αν δείτε τις τηλεθεάσεις της ΕΡΤ2 σπορ είναι μηδενικές. Την προηγούμενη εβδομάδα έγραψε 0,6%. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να δείξουμε στον Έλληνα τηλεθεατή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Ρενζ και της Τουλούζ και όχι ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ. Γιατί αγοράσαμε το γαλλικό πρωτάθλημα και δεν χρηματοδοτούμε σειρές ντοκιμαντέρ; Το Αρχείο της ΕΡΤ κάθε μήνα παρουσιάζει παλιότερες εκπομπές αφιερώματα σε δημιουργούς, σε θέματα που θεωρεί ότι έχουν ενδιαφέρον. Σε λίγο τι θα δείχνει το αρχείο της ΕΡΤ;».
Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Ο Πολιτισμός Απών», η ΕΕΝ προχώρησε σε καταγραφή του προγράμματος της δημόσιας τηλεόρασης. Πήραν μέρα μέρα και μέτρησαν τους μήνες Νοέμβριο – Δεκέμβριο 2025, Ιανουάριο 2026, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Τον Νοέμβριο του ’25 η ΕΡΤ3 πρόβαλε το 40% προγράμματα ντοκιμαντέρ. 32% ήταν των μισθωμένων ξένων και μόλις 8% ελληνικά. Τον Δεκέμβριο, 31% ξένο μισθωμένο 6% ελληνικά. Τον Ιανουάριο 29% ξένο μισθωμένο 9% πρόγραμμα ελληνικής παραγωγής.
Το ίδιο πράγμα έκαναν και για την ΕΡΤ1 με εξίσου απογοητευτικά αποτελέσματα. Μέσα στον Νοέμβριο του 2025, εννέα επεισόδια ντοκιμαντέρ προβλήθηκαν στην ΕΡΤ1, τον Δεκέμβριο δέκα επεισόδια και έντεκα τον Ιανουάριο. Όλα αυτά όταν στην Ευρώπη υπάρχουν κανάλια όπως το ARTE που σε όλο του το πρόγραμμα προβάλλει 40% του τηλεοπτικού τους χρόνου σε ντοκιμαντέρ. Κάποια άλλα κανάλια Γερμανία – Γαλλία – Ιταλία προβάλλουν 15%, κάποια 16% αυτή τη στιγμή, ενώ εμείς προβάλλουμε σε όλη την ΕΡΤ το ποσοστό του 1,9% .Τέλος σύμφωνα μέσω της Διαύγειας ο προϋπολογισμός που διατέθηκε σε ελληνικές σειρές ντοκιμαντέρ αντιστοιχούσε σε περίπου 3,6%.
Ειπώθηκε επίσης ότι: «Στην ΕΡΤ δημοσίευσαν πρόσφατα ότι τα ντοκιμαντέρ και οι σειρές ντοκιμαντέρ έφτασαν σε ύψος 5 εκατομμύρια το 2025, το οποίο εμείς δεν το βρίσκουμε πουθενά. Δεν προκύπτει πουθενά αυτό το νούμερο. Παρακαλέσαμε να μας διαθέσουν στοιχεία για να δούμε αν μπορεί να κάνουμε λάθος. Μπορεί κάτι να μας διέφυγε… ελπίζουμε να μας απαντήσουν στη συνάντηση».
Έθεσαν επίσης και με το θέμα κόστους: «Όταν με το κόστος ενός επεισοδίου από μία σειρά μυθοπλασίας, μπορούν να παράγουν κατά μέσο όρο μια σειρά ντοκιμαντέρ των 10 επεισοδίων. Αυτό για να καταλάβουμε κιόλας, ότι ούτε οικονομικό πρόβλημα υπάρχει. Η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή και καλά κάνει έχει 8 σειρές μυθοπλασίας, αλλά έχει μόνο 2 σειρές ντοκιμαντέρ. Αυτά λοιπόν τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η μετατόπιση από την παραγωγή προς τη μίσθωση έτοιμη προγράμματος από ξένους διανομείς. Η πρακτική αυτή μπορεί να καλύπτει κάποιες βραχυπρόθεσμες ανάγκες, αλλά δεν δημιουργεί όμως εθνικό οπτικοακουστικό κεφάλαιο. Το υλικό αυτό δεν ανήκει στη χώρα και δεν καταγράφει τη δική της πραγματικότητα. Αντίθετα, η πρωτότυπη παραγωγή παραμένει στο αρχείο και αποκτά διαχρονική αξία.
Υπάρχει λοιπόν και η επιχειρησιακή διάσταση. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, η μίσθωση προγράμματος δεν είναι πάντα η πιο οικονομική λύση. Ενδεικτικά, το κόστος μίσθωσης για μία ταινία του παλαιού καλού κινηματογράφου μπορεί να κοστίζει μία ταινία για μία προβολή μία φορά 12.000 ευρώ. Αυτή η τιμή λοιπόν είναι η τιμή που θα μπορούσε να παραχθεί ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο θα μπορούσε να μείνει στο αρχείο. Άρα λοιπόν, ακόμα και επιχειρησιακά να το δούμε, η αγορά και η μίσθωση ελληνικών ταινιών του παλαιού καλού κινηματογράφου που τον αγαπάμε, που μας έχει μεγαλώσει, που θεωρούμε ότι πρέπει να έχει τον χώρο του και να υπάρχει αλλά αυτή τη στιγμή βλέπουμε ότι μιλάμε πια για τις ποσοστώσεις και τις αναλογίες που πρέπει να υπάρχουν. Δεν είμαστε εναντίον της μυθοπλασίας. Δεν είμαστε εναντίον της ψυχαγωγίας. Δεν είμαστε εναντίον του αθλητισμού. Όλα πρέπει να υπάρχουν, αλλά να δίνετε χώρο σε όλα. Γι’ αυτό και έχει συγκροτηθεί αυτή η πρωτοβουλία».
Το ελληνικό ντοκιμαντέρ είναι λίγο σαν τον φτωχό συγγενή που δεν του δίνουμε σημασία, αλλά ανατρέχουμε σε εκείνον για να μας πει ιστορίες, να μας θυμίσει ποιοι είμαστε. Η μη παραγωγή ντοκιμαντέρ σήμερα σημαίνει απώλεια καταγραφής της σύγχρονης πολιτιστικής ζωής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, μπορεί μια δεκαετία να μην υπάρχει στο αρχείο. Έχω συνηθίσει μια ΕΡΤ που με διδάσκει, με εκπαιδεύει, δεν μ’ αρέσουν και δεν συμφωνώ και ’γώ προσωπικά καθόλου με την μετρατροπή της ΕΡΤ2 σε ένα κανάλι αθλητικό. Κατανοώ την αγάπη προς τον αθλητισμό, παρακολούθησα κι εγώ τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά δεν με αφορά το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Γαλλίας που πέτυχα χθες το βράδυ στην ΕΡΤ2, θα προτιμούσα να δω ένα καλό ντοκιμαντέρ, όπως οι Κυρίες του ρεμπέτικου, ας πούμε, που έχουν και την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Σε αυτήν θα ανατρέξουν οι επόμενες γενιές για να μάθουν περισσότερα για το πώς σκεφτόταν, πώς μίλαγε αυτός ο καλλιτέχνης. Μου λείπουν οι εκπομπές πολιτισμού που ακόμα και στο κανάλι της Βουλής προβάλλονται και είναι λίγες. Το Θεατροσκόπιο ας πούμε, τα Αστικά τοπία. Πρέπει κάπου κάπως να υπάρξει μια πρόνοια για τον πολιτισμό.
Η πρωτοβουλία «Ο Πολιτισμός Απών» προτείνει την παραγωγή ελληνικών σειρών δημιουργικού ντοκιμαντέρ και εκπομπών πολιτιστικού περιεχομένου, την παραγωγή εξειδικευμένων ντοκιμαντέρ για την ιστορία, τη φυσική ιστορία, την επιστήμη, τις τέχνες, το περιβάλλον. Προτείνει επίσης την υποδοχή προτάσεων με αντίστοιχες δημόσιες προσκλήσεις κατά τα διεθνή πρότυπα και γραπτές απαντήσεις σε εύλογο χρόνο. Τη δημιουργία ζωνών ντοκιμαντέρ σε όλα τα κανάλια της ΕΡΤ με ποσόστωση ανάλογη των ευρωπαϊκών δημοσίων τηλεοράσεων. Την παραγωγή πρωτότυπου πολιτιστικού περιεχομένου για την πλατφόρμα του ERTFLIX. Η ΕΡΤ οφείλει να παράγει και για τo ERTFLIX ντοκιμαντέρ υψηλού επιπέδου, όπως γίνεται με τη μυθοπλασία, κάτι που θα εμπλουτίσει τον χαρακτήρα της πλατφόρμας.
Eπίσης, διεκδικούν τη δημιουργία προγράμματος microDoc αντίστοιχου με το microFilm. Η πρόταση για τη δημιουργία του προγράμματος microdoc στην ΕΡΤ περιλαμβάνει και χρηματοδότηση και ταινιών ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για νέους δημιουργούς. Δηλαδή να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση του να εκπαιδεύονται οι διάδοχες γενιές. Το microdoc πρέπει να αποτελέσει διακριτό μηχανισμό σε σχέση με το microfilm, εστιάζοντας αποκλειστικά στο ντοκιμαντέρ, το πρόγραμμα μπορεί να αντλεί πόρους από το νομοθετημένο 1,5% για την ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, όπως προβλέπεται από τον νόμο 39 05 2010 τον περιβόητο νόμο Γερουλάνου. Τέλος, πολύ σημαντικό επίσης είναι να ενεργοποιηθεί άμεσα το τμήμα συμπαραγωγών. Σε μια εποχή που ειδικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση σπάνε τα σύνορα των εθνικών καναλιών και όλοι προστρέχουν ο ένας στον άλλον για τη συγχρηματοδότηση, εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε ασφυκτικά κλεισμένοι στα σύνορα της Αγίας Παρασκευής.
Η Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Hellinic Doc δεν ζητά προνόμια. Ζητά τη θεσμική συνέπεια και συνέχεια αυτής της σκυταλοδρομίας πολιτισμού μεταξύ των γενεών από την ίδρυση της ΕΡΤ. Ζητά η δημόσια τηλεόραση να θυμάται τον λόγο ύπαρξης της. Να ενημερώνει τους πολίτες και να τους εκπαιδεύει. Καλή η διασκέδαση δεν λέω, καλό το χαζεύω στην τηλεόραση αλλά σήμερα που η κοινωνία μεταβάλλεται ραγδαία το ντοκιμαντέρ μπορεί να λειτουργεί ως καθρέφτης και αρχείο. Να καταγράψει όλα όσα χάνονται για να μπορέσουμε ν’ ανατρέξουμε σ’ αυτά και να τ’ αναστήσουμε αν χρειαστεί. Η Ελλάδα θέλουμε να πιστεύουμε είναι συνώνυμο του πολιτισμού, αν ο πολιτισμός απουσιάζει από το κεντρικό πρόγραμμα της δημόσιας μας τηλεόρασης, τότε απουσιάζει και ένα κομμάτι της συλλογικής μας ταυτότητας.
Η πρωτοβουλία αυτή επιχειρεί να επαναφέρει την ιδέα ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια είναι δημόσιο δικαίωμα. Στην αγάπη μου για τις τέχνες συνέδραμε πολύ το γεγονός ότι παρακολουθούσα εκπομπές πολιτισμού και ντοκιμαντέρ που με ταξίδευαν από τις θάλασσες ίσαμε τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμο. Όσο εξελίσσονταν τα ντοκιμαντέρ και ο τρόπος αφήγησής τους με εξέλιξαν και μένα και με δίδαξαν πολλά. Από την ελληνική και παγκόσμια ιστορία ίσαμε το πώς ζουν άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη και πώς ακόμα μπορεί να γίνει ευθανασία σε άνθρωπο με τη θέλησή του. Μέσα από τα ντοκιμαντέρ μπορείς να δεις επαναστάσεις κοινωνικές και το αντίκτυπό τους, πολέμους και το πώς ξεκίνησαν. Να διδαχθείς κι όχι να ψυχαγωγηθείς. Να εκπαιδευτείς καθισμένος στον καναπέ σου και ν’ αποκτήσεις προβληματισμούς για το γιατί δεν σηκώνεσαι από τον καναπέ ν’ αντιδράσεις,
The post «Ο Πολιτισμός Απών» και οφσάιντ: Το ελληνικό ντοκιμαντέρ διεκδικεί τον χώρο του στη δημόσια τηλεόραση appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα