Κοιτάζοντας στα τελευταία 10 χρόνια τις ανακοινώσεις τις Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, στις 20 Γενάρη 2017 ημέρα ορκωμοσίας του 45ου προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ με Προκόπη Παυλόπουλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (ΠτΔ), ο ιστότοπός της ανακοίνωνε ότι: «Την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017 ο Κήπος του Προεδρικού Μεγάρου θα παραμείνει κλειστός για το κοινό». Μετά από τέσσερα χρόνια, στις 20 Γενάρη 2021, ημέρα ορκωμοσίας του 46ου προέδρου των ΗΠΑ, Μπάιντεν, ο ίδιος ιστότοπος ανακοίνωνε: « Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, μετά από πρόσκληση του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Geoffrey R. Pyatt, παρέστη σε εκδήλωση που οργάνωσε η πρεσβεία στην Αρχαία Αγορά, με αφορμή την ορκωμοσία του αμερικανού Προέδρου Joe Biden…..»
Σε ένα, «χολιγουντιανής» σκηνοθεσίας, μικρό βίντεο απαθανατίστηκε στην ιστοσελίδα της Αμερικανικής Πρεσβείας, η υποδοχή, οι ομιλίες του φιλοξενούντος και της φιλοξενουμένης και το κατευόδιό της από τον Πάιατ, από τον χώρο της Αρχαίας Αγοράς Αθηνών με φόντο τον Κεραμεικό και τη Στοά του Αττάλου.
Στις 13 Γενάρη του 25 (μία εβδομάδα πριν από την ορκωμοσία Τράμπ) έγραψα ένα άρθρο για την Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο «Οι Αυτές Εξοχότητες κ.κ. Σακελλαροπούλου και Γκίλφοϊλ και το Θανάσιμο Αμάρτημα της Ακηδίας». Ο τίτλος, θέλοντας να τονίσω την γυναικεία υπόσταση των «Εξοχοτήτων», ήταν συντακτικά λάθος, καθότι η πρόταση συντάσσεται με γενική.
Το συντακτικό όμως δεν ήταν το μόνο λάθος μου, καθότι το άρθρο υπέθετε ότι μία εβδομάδα μετά την δημοσίευσή του, η Ελλάδα θα είχε την «ευτυχία» να υποδεχτεί την επιλεγείσα τον Δεκέμβρη του 24, από τον Τραμπ, αντικαταστάτρια του «άοσμου και άγευστου» Τσούνη, που με την σειρά του είχε αντικαταστήσει τον αναβαθμισμένο σε υφυπουργό ενέργειας Πάιατ, θέση που ο τελευταίος με κόπο και σθένος κατέκτησε στην τότε κυβέρνηση Μπάιντεν. Η τοποθέτησή της στη θέση του Πρεσβευτή από την ημερομηνία της αρχικής επιλογής της καθυστέρησε εννέα μήνες, έναντι τεσσάρων που χρειάστηκε η τοποθέτηση του Πρεσβευτή των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ στην Τουρκία.
Σε ότι αφορά στον Πάιατ υπενθυμίζεται ότι είχε υπηρετήσει προηγούμενα ως Πρέσβης στην Ουκρανία από το 2013 – 2016 και η «αφοσίωσή του στην ειρήνη και την ανακούφιση όσων υποφέρουν στην Ανατολική Ουκρανία» του έδωσε το βραβείο Robert Frasure Memorial Award. Ήταν το 2014 όταν μαζί με την Βικτώρια Νούλαντ, τότε υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, μοίραζε σάντουιτς στους διαδηλωτές, σε ένδειξη συμπαράστασης, στις διαδηλώσεις στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, που είχαν ως αποτέλεσμα την (πραξικοπηματική ανατροπή του τότε φιλορώσου προέδρου, Γιανουκόβιτς και τελικά την εγκατάσταση στον ρόλο του Προέδρου της Ουκρανίας αρχικά του Ποροσένκο και αργότερα του Ζελένσκι, ενός κωμικού ηθοποιού και θαυμαστή του Τσώρτσιλ.
Σε εκείνο το άρθρο είχα προβλέψει ότι πιθανότερο ήταν στις 20 Γενάρη του 2025, ημέρα ορκωμοσίας του Τραμπ ως 47ου Πρόεδρου των ΗΠΑ, οι ανακοινώσεις της Ελληνικής Προεδρίας να αφορούν, όπως και επί Παυλόπουλου, πληροφορίες για την προσβασιμότητα ή μη, του κοινού στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Μικρότερη πιθανότητα εμφάνιζε η περίπτωση το Ελληνικό κοινό να υπομείνει μια ακόμα δόση του ιστορικοκοινωνικού χυλού, στις ομιλίες μεγαλόσχημων Αμερικανών αξιωματούχων, συνεργατών και υποτελών τους, που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την καταστροφική παρέμβασή τους στα εσωτερικά των χωρών που θεωρούν αποικίες τους, επικαλούμενοι την αθηναϊκή δημοκρατία και την φιλοσοφία των αρχαίων: «την αριστοτελική φρόνηση και την αρετή στην ιδιότητα του πολίτη», βάσει των οποίων «στερεώθηκε η νεωτερική αμερικανική κοινωνία, συναρμόζοντας το πάθος με το συμφέρον, ώστε να καταστεί για όλους δυνατή, σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η επιδίωξη της ευτυχίας», όπως αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στους λόγους του Κεραμεικού τέσσερα χρόνια πριν και έμελλε να τα ξανακούσουμε στην Τραμπική παραλλαγή τους, στην Πνύκα αυτή τη φορά, τον Οκτώβρη του 26.
Τελικά τίποτε από τα δύο δεν έγινε, αντί αυτών την ημέρα εκείνη επισκέφθηκε ο Μητσοτάκης το Προεδρικό Μέγαρο και αφού ευχαρίστησε για τις «υπηρεσίες» της, ανακοίνωσε σε μια έκπληκτη Σακελλαροπούλου (όπως φαίνεται στο βλέμμα της στις δημοσιευμένες φωτογραφίες της συνάντησης), που μέχρι τότε θεωρούσε ότι η θητεία της θα ανανεωνόταν, ότι θα πρέπει να ξεκινήσει τις διαδικασίες της αντικατάστασής της υπέρ του κομματικού υπαλλήλου του, Κωνσταντίνου Τασούλα.
Η Α.Ε. ο ΠτΔ Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας και ο Ρούμπιο στην Πνύκα.
Υπάλληλο όμως δεν θεωρούσε μόνο ο Μητσοτάκης την Αυτού Εξοχότητα (Α.Ε.) τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν ο Πρόεδρος να υποδεχθεί τον Ρούμπιο στον χώρο της Πνύκας, κάτι που δεν τελεσφόρησε καθότι, σύμφωνα με το γραφείο της Προεδρικής εθιμοτυπίας, η Α.Ε. ο ΠτΔ φθάνει τελευταίος στις συγκεντρώσεις. Υπενθυμίζεται ότι το ίδιο είχε συμβεί και με την Σακελλαροπούλου κατά την υποδοχή της στην Αρχαία Αγορά από τον Πάιατ.
Έτσι στις ανακοινώσεις της Προεδρίας της Δημοκρατίας την 7 Οκτώβρη 2026 αναφέρεται: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας παρέστη στην ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α. Marco Rubio, στον λόφο της Πνύκας».
Και στις δύο περιπτώσεις, άσχετοι πολιτιστικά και γονιδιακά με τους εμβληματικούς χώρους, όπου παρεμπιπτόντως και σκηνοθετικά μόνο βρίσκονται, Αμερικάνοι αξιωματούχοι, υποδέχονται σε αυτούς, ως ιδιοκτήτες, τους γηγενείς πρώτους πολίτες της Χώρας που τους φιλοξενεί.
Για τους Αξιωματούχους αυτούς η αντίληψή τους περί της Ελλάδας παραπέμπει στο Πουέρτο Ρίκο, την υπερπόντια κτήση των ΗΠΑ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση Γκιλφόιλ η οποία μετά από εννέα μήνες ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταπεξέλθει στις ερωτήσεις της σχετικής επιτροπής του Κογκρέσου, που αφορούσαν στην τοποθέτησή της στη θέση, βρήκε μια άριστα δομημένη για τα Αμερικανικά συμφέροντα, διπλωματική και όχι μόνο υποδομή (κάθετος διάδρομος, Αλεξανδρούπολη, Σούδα, Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Καβάλα, Σύρος, Ελευσίνα, ΕΑΒ, ΕΑΣ, ΔΕΗ, Microsoft, Data Centers, Lockheed Martin και άλλα), προϊόν σχετικής προετοιμασίας, από τον Πάιατ, με την συμβολή φυσικά των Ελληνικών κυβερνήσεων, έτσι ώστε, η γκλάμουρους νέα Πρεσβευτής να μπορεί με “peace of mind” να εφοδιάζει με παγάκια τα ποτά της, εντός και εκτός Πρεσβείας, κατά τις επαγγελματικές, διπλωματικές και πολιτιστικές εξορμήσεις της.
Η ομιλία στην Πνύκα
Επανερχόμενοι στις παρεμβάσεις Πάιατ και Ρούμπιο, η Σακελλαροπούλου, τουλάχιστον, διεκδίκησε κάποιο ρόλο στην συνάντησή της με τον πρώτο, εκφωνώντας και ένα λόγο στο πλαίσιο του ιστορικοκοινωνικού χυλού που προαναφέρθηκε, ενώ στην περίπτωση Ρούμπιο / Τασούλα, η «Εξοχότητα» του δεύτερου περιορίστηκε στο πλεονέκτημα να μην περιμένει επί δύο ώρες τον πρώτο «για λόγους ασφαλείας», όπως οι υπόλοιποι υπάλληλοι / Υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ωστόσο ήταν αναγκασμένος από την διάφανη πολυεστερική καρέκλα που καθόταν, (ακόμα ένας μεταξύ των συνδαιτημόνων του), να βλέπει απέναντί του και περίπου ένα μέτρο ψηλότερα από αυτόν, στο βάθρο που είχε στηθεί για τον ομιλητή, τον τεράστιο θυρεό της Αμερικάνικης κυβέρνησης να αντανακλά το φως του ήλιου κατά τη δύση του και να επισκιάζει το λευκό φως των μαρμάρων της Ακρόπολης που βρίσκονταν στο φόντο. Επιπλέον ο Πρόεδρος ήταν αναγκασμένος και να ακούει βουβά, χειροκροτώντας μάλιστα, την MAGA εκδοχή της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, στο λόγο του Αμερικάνου αξιωματούχου.
Έτσι ο πρώτος πολίτης της Ελλάδας και θεματοφύλακας του Συντάγματος της χώρας και της παράδοσής της, άκουσε και χειροκρότησε την εκδοχή του Ρούμπιο περί του νόμου, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση έτσι όπως κατά την αντίληψή του, είχαν διαμορφωθεί στις ελληνικές πόλεις-κράτη. «Η Αθήνα μάς έδωσε τη δημοκρατία, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μάς έδωσαν τη δυτική φιλοσοφία», ανέφερε.
Παρακάτω, δίνοντας την Τραμπική διάσταση του θέματος: «….νομίζω ότι και εδώ έχουμε πολλά να μάθουμε από τους αρχαίους Έλληνες γιατί εκείνοι ήξεραν ότι δεν υπάρχει τίποτα εγωιστικό ή λάθος στην αφοσίωση στο έθνος σου, ούτε στο να αγωνίζεσαι για να υπερασπιστείς τα συμφέροντά του πάνω από όλα» (Σ.Σ. απαιτείται προσδιορισμός του συμφέροντος). «Υπάρχει ξανά ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων», ανέφερε. Για αυτό πρέπει να ξαναχτίσουμε θεσμούς και συμμαχίες, στο πρότυπο της ελληνοαμερικανικής συμμαχίας. «Στις αμυντικές μας συνεργασίες, στην ενέργεια και την τεχνολογία, στην κοινή μας φιλοδοξία να θωρακίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης απέναντι στις απειλές της μαζικής μετανάστευσης».
Το δώρο για τον Ρούμπιο
Φυσικά ο πυρήνας της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα που εκφράστηκε πολιτικά από τον Θουκυδίδη στον έργο του «Επιτάφιος του Περικλέους» δεν έχει καμία σχέση με την παραπάνω αντίληψη του Ρούμπιο. Έτσι ενδεχόμενα και (ελπίζω) ένεκα συνειδησιακών τύψεων, στο τέλος της ομιλίας η Α.Ε ο ΠτΔ τον συνεχάρη και του πρόσφερε ως δώρο, μέσα σε έναν φάκελο, το έργο αυτό του Θουκυδίδη σε αγγλική μετάφραση που εκδόθηκε από το Ίδρυμα της Βουλής. Η ιδιόχειρη αφιέρωσή του στα αγγλικά, όπως διέρρευσε, αναφέρει ότι «πρόκειται για μια μεγαλειώδη ομιλία που όρισε το μεγαλείο της αρχαίας Αθήνας και την ουσία του ελληνικού πνεύματος και εκφωνήθηκε από τον Περικλή, τον μεγάλο πολιτικό του Χρυσού Αιώνα».
Θεωρώ ότι ο Πρόεδρος ακούγοντας βουβός την ομιλία Ρούμπιο έχει την παιδεία να την συγκρίνει με αυτή του Περικλή. Στην ομιλία αυτή, ο Περικλής δεν αναφέρθηκε καθόλου στα παρελθόντα μεγάλα πολεμικά επιτεύγματα των Αθηναίων, αλλά ζήτησε από τους επιζώντες του Πελοποννησιακού πολέμου, να σκεφτούν την πορεία που πρέπει να ακολουθήσουν, για να φτάσουν στην ευημερία, την ελευθερία, τη μορφή της διακυβέρνησης κάτω από την οποία πηγάζει αυτό το μεγαλείο, καθώς και τις ενέργειες και συμπεριφορές, από τις οποίες το μεγαλείο αυτό προήλθε. Ο Περικλής αποφασίζει να επαινέσει με τον τρόπο αυτό τους νεκρούς στρατιώτες του πολέμου, δοξάζοντας το Κράτος, για το οποίο πέθαναν κάνοντας το κράτος της Αθήνας διάσημο και λαμπρό σε ολόκληρο τον τότε κόσμο.
«Αν κοιτάξουμε τους νόμους…», ανέφερε ο Περικλής, «αυτοί παρέχουν ίση δικαιοσύνη σε όλους, στις ιδιωτικές μας διαφορές….. και αλλού …..αν ένας άνθρωπος είναι σε θέση να υπηρετεί το κράτος, δεν εμποδίζεται από καμία σωματική ανικανότητα. Η ελευθερία που απολαμβάνουμε, από τη διακυβέρνησή μας, επεκτείνεται και στην καθημερινή μας ζωή».
Άραγε εκπορεύονται από την αντίληψη και τις παραινέσεις του Περικλή προς τους Αθηναίους πολίτες, η καταστρατήγηση των διαλαμβανομένων στην Αμερικάνικη «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» που προαναφέρθηκε και των πολυδιαφημιζόμενων « checks and balances» για την οποία καταστρατήγηση κατηγορείται από τους πατριώτες του ο Τραμπ; Προκύπτει άραγε η απαξίωση από την MAGA Τραμπική πολιτική, των αρχών του Διεθνούς δικαίου, του δικαίου του Πολέμου και των συστημικών θεσμικών οργανισμών, (που μπορεί να εξυπηρετούν το αστικό σύστημα, αλλά επί του παρόντος δεν έχουν αντικατασταθεί από την σοσιαλιστική εκδοχή τους), όπως ο ΟΗΕ και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο;
Εξετάζοντας το αφήγημα Ρούμπιο και το λόγο του Περικλή και παρά το γεγονός ότι την εποχή του δεύτερου υπήρχε καθεστώς δουλείας στην Αθήνα, ο επιτάφιος δεν συνδέεται με την οικονομική ευημερία, τον ρατσισμό και την αλαζονική συμπεριφορά του ισχυρού. Ο «ξένος» για τον Περικλή είναι καλοδεχούμενος, ακόμα και αν αυτός επιβουλεύεται το κράτος των Αθηνών, καθότι αυτό διαθέτει την απαραίτητη θεσμική και ηθική προστασία. Ο Επιτάφιος αναφέρεται στον κόσμο της ισότητας, του ανοιχτού κόσμου σε όλους τους ανθρώπους, του κόσμου που σέβεται την προσωπική ζωή των πολιτών του, αυτού του κόσμου που δίνει στη ζωή αξία.
Έτσι η θυσία των Αθηναίων για την Πόλη τους, αποτελεί περισσότερο τιμή παρά καθήκον, το ρίσκο της οποίας ο Αθηναϊκός λαός αποδέχεται με χαρά, αυτόβουλα, επιλέγοντας να πεθάνει αντιστεκόμενος, παρά να ζήσει αναξιοπρεπώς χωρίς τιμή.
Το συμπέρασμα φαίνεται αναπόφευκτο και είναι το ίδιο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Περικλής, σχεδόν δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια πριν κατά την παραίνεσή του προς τον Αθηναϊκό λαό:
“Έχοντας κρίνει ότι το να είσαι ευτυχισμένος σημαίνει να είσαι ελεύθερος, και το να είσαι ελεύθερος σημαίνει να είσαι γενναίος, για τον λόγο αυτό μην αποφεύγετε τους κινδύνους του πολέμου”.
Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος…
Ο Βασίλης στο πνεύμα του Περικλή
Θεωρώ ότι στο συμπέρασμα αυτό που υποστηρίζεται όχι μόνο θεσμικά αλλά κυρίως δια του παραδείγματος, είχε καταλήξει και η Α.Ε. ο ΠτΔ κατά την τελετή στην Πνύκα. Για τον λόγο αυτό δίνει σαν δώρο το βιβλίο του Επιτάφιου του Περικλή στον Ρούμπιο με την αφιέρωσή του, χωρίς περαιτέρω διευκρινήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και αν ο τελευταίος το διαβάσει, (πράγμα αμφίβολο), το πιο πιθανό είναι ότι θα αποσπάσει προς εκμετάλλευση, μόνο το μέρος εκείνο που θα περάσει από το φίλτρο της MAGA αντίληψης. Σε ότι δε αφορά στην δια του παραδείγματος υποστήριξη των διαλαμβανομένων σε αυτό, αρκούσε ο Πρόεδρος να κοιτάξει δίπλα του προς το μέρος της Κίμπερλι.
Εγώ πάλι αφιερώνω σε όλη την παρέα που αναγράφεται στον τίτλο αυτού του άρθρου το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Σταμάτη Μεσημέρη, που θεωρώ ότι έχει εμπνευστεί από τον Επιτάφιο του Περικλή και έχει τίτλο «Πόρτο Ρίκο». Το τραγούδι αρχίζει «……… Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου, τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του» και λίγο πριν τελειώσει λέει: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει».
(*) Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr