Τελευταία νέα
Γιατί ο Μακρόν φορούσε γυαλιά καθ’ όλη τη διάρκεια της συνόδου του ΝΑΤΟ [εικόνες – βίντεο] Παγκόσμιο debate: Ευνοείται ή όχι η Αργεντινή στο Μουντιάλ; Νέα άνοδος στις τιμές του πετρελαίου μετά την κλιμάκωση ΗΠΑ – Ιράν: Τα 80 δολάρια άγγιξε το μπρεντ Το Μαξίμου στήνει επιχείρηση για… μεγαλύτερη αποχή στις εκλογές Βενεζουέλα: Στους 3.811 οι νεκροί από τον διπλό σεισμό – Εκκληση του ΟΗΕ για δωρεές 300 εκατ. δολαρίων Αποστάσεις στη ΝΔ από τις καταγγελίες Γεωργιάδη κατά Τσίπρα Φονική καταδίωξη στο Αργος: Αστυνομικοί «γάζωσαν» 20χρονο χωρίς κανέναν λόγο – Βρέθηκαν 13 κάλυκες στο σημείο Συνεχίζουν το μπάζωμα στις υποκλοπές: Πρωτοφανείς μεθοδεύσεις για να μην καταθέσουν Ντίλιαν και Δημητριάδης Φλέγεται η Μέση Ανατολή: Ο Τραμπ απειλεί το Ιράν με «πολύ χειρότερα» πλήγματα αν επαναληφθούν οι επιθέσεις εναντίον πλοίων Η αλλαγή στάσης του Ντόναλντ Τραμπ για την προμήθεια F-35 στην Τουρκία: Οι δύο νόμοι των ΗΠΑ που «μπλοκάρουν» τις βλέψεις Ερντογάν Ο υπερθετικός του παιχνιδιού Η στρογγυλή θεά στο φως της θεωρίας
Efsyn.gr

Ο υπερθετικός του παιχνιδιού

Μετράμε τα χρόνια μας αναθυμούμενοι Μουντιάλ. Φάσεις αγώνων, παίκτες, στολές, γκολ και παραλειπόμενα. Ακόμα και αν κάποια στιγμή η ζωή μας έκανε παύση και δεν παρακολούθησε μία ή δύο ή τρεις διοργανώσεις. Ανακαλούμε παιδικές στιγμές, φιλικές συναθροίσεις, στοιχήματα και απογοητεύσεις. Συγκινήσεις και αποτελέσματα. Τα άλμπουμ Panini είναι τα δικά μας πραγματικά ημερολόγια. Χωρίς σημειώσεις, χωρίς επεξηγήσεις. Με συναισθήματα ολόκληρα, σφηνωμένα σε όψεις ποδοσφαιριστών και μασκότ διοργανώσεων.
Γιατί τα παγκόσμια κύπελλα είναι πάντοτε ο υπερθετικός του παιχνιδιού. Όχι του ποδοσφαίρου. Του παιχνιδιού γενικά. Της αρχέγονης ανάγκης του ανθρώπου να φτιάξει και να εκφραστεί, να υπάρξει και να υποστηρίξει. Το Μουντιάλ εκτείνεται σε εβδομάδες μόνιμου παιχνιδιού πολύ περισσότερο απ’ όσο κάθε άλλο μεμονωμένο σπορ μπορεί να διεκδικήσει. Η συμμετοχή ομάδων από όλες τις ηπείρους σού δίνει την ψευδαίσθηση του οικουμενικού. Και το ποδόσφαιρο τελικά με αυτό το οικουμενικό συνομιλεί. Με μια άλλη θέαση του σώματος και της δυνατότητάς του.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα σχόλιο σε εξέλιξη για την ίδια τη δομή του ανθρώπινου σώματος. Είναι η εμπεδωμένη δυνατότητα των μερών αυτών που δεν έχουν φτιαχτεί για μια αντίστοιχη χρήση. Τα πόδια σε μεταφέρουν. Είναι το πιο πρακτικό κομμάτι ενός πρακτικού σώματος. Ναι, και τα χέρια είναι πρακτικά, αλλά είναι ταυτόχρονα φλύαρα, εκφραστικά. Τα πόδια είναι μια κυριολεξία. Μια δεδομένη πράξη σε κίνηση. Και όμως μέσα στο γήπεδο γίνονται πρωταγωνιστές μιας συνθήκης που είναι πέρα από το πρακτικό, πέρα από το δεδομένο, με μόνιμο προσανατολισμό το όμορφο.
Τα πόδια μας μας υπακούνε. Χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς επεξηγήσεις. Είναι μόνο στις ιδιαίτερες περιπτώσεις που αναδεικνύονται ως σημείο μηδέν του ανθρώπου. Όταν τρέχεις να ξεφύγεις σαν να εξαρτάται από αυτό η ζωή σου, όταν προσπαθείς να γοητεύσεις χορεύοντας σαν να εξαρτάται από αυτό η ζωή σου, όταν κάθε 4 χρόνια μπροστά στην παγκόσμια όραση προσπαθείς να πείσεις πως ένα παιχνίδι μπορεί να είναι εξίσου σημαντικό με κάθε ανθρώπινο επίτευγμα.
Το παιχνίδι ερμηνεύει τις ζωές μας. Συνομιλεί με κάθε πτυχή της βαφτίζοντάς τη στιγμιαία και αυτή σε παιχνίδι. Τη γλώσσα μας, τις σχέσεις μας, τις ζωές, την επιβίωση και τον θάνατό μας.
Ναι, ένα Μουντιάλ είναι μια εμπορευματοποιημένη γιορτή αθλητικών τάσεων. Είναι όμως μαζί και μια κωδικοποίηση. Μια κωδικοποίηση του συνόλου του ανθρώπινου βίου ως παιχνιδιού. Το παιχνίδι δεν είναι το αντίθετο του σοβαρού. Εμπεριέχει το σοβαρό. Και στις πιο καθαρές μορφές του (στα γκολ του Μαραντόνα, στις πάσες της Ισπανίας, στις ιδιοφυείς προσαρμογές του Μέσι) λειτουργεί ως ερμηνεία της διαδικασίας χωρίς το βάρος της σοβαρότητας. Όλα μένουν πίσω. Και αυτό που συνεχίζει είναι η ομορφιά ενάντια σε όλες τις επιταγές του ανθρώπινου σώματος. Η αναστολή της ισορροπίας από τα μαρκαρίσματα, ο περιορισμός του χώρου που αντιστοιχεί στο σώμα σου από την πίεση άλλων σωμάτων, η κατεύθυνση της μπάλας ενάντια στις προθέσεις των αντιπάλων. Μια οριοθετημένη συνθήκη ανταγωνισμού και πρόθεσης, δημιουργίας και καταστροφής. Το ποδόσφαιρο είναι πόλεμος, ανταγωνισμός, επιβίωση με άλλους όρους. Και είναι ζωή με άλλους όρους.
Αφελές και μαζί σημαντικό. Περιττό και μαζί απαραίτητο. Φλύαρο στη σπατάλη του και στεγνό στην ανάγκη του.
Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Και εμείς παιχνίδι είμαστε. Οι ηλικίες μας, οι αστοχίες μας και μαζί όσα εκτείνονται μπροστά μας. Ή όπως έγραφε ο Ιταλός ποιητής Ουμπέρτο Σάμπα (εδώ σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή) «[…]Τους αγώνες σας τους παρακολουθώ με αγωνία./Το αγνοείτε, αλλά παίζοντας/ εκφράζετε πανάρχαια πράγματα υπερθαύμαστα/ στο πράσινο επάνω τερραίν, στον αέρα, στου χειμώνα/ τους πεντακάθαρους ήλιους.// Το άγχος/ που ασπρίζει σε μια νύχτα μέσα τα μαλλιά, εγώ σας λέω/ είναι μακριά, πολύ μακριά σας. Η δόξα/ κατεβαίνει κι ένα χαμόγελο σας δίνει φευγαλέο:/ ό,τι καλύτερο διαθέτει. Ανάμεσά σας/ χαράς χειρονομίες και αγκαλιάσματα τρέχουν μαζί./ Νέοι είσαστε – του καθενός η μάνα ακόμα ζει·/ να την υπερασπίζεστε σας βάζει ο άνεμος. Σας αγαπάει/ και γιʼ αυτό ο ποιητής – ίσως αλλιώς/ από τους άλλους, μα με την ίδια κι εκείνος συγκίνηση».

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...