Η Μεγάλη Βελανιδιά (Major Oak), ένα από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και πιο διάσημα αρχαία δέντρα της Ευρώπης, πέθανε έπειτα από τουλάχιστον 1.000 χρόνια ζωής.
Το τεράστιο δέντρο, που βρισκόταν στο δάσος Σέργουντ στο Νότιγχαμσαϊρ της Αγγλίας, δεν παρήγαγε καθόλου φύλλα φέτος, αφού είχε υποστεί σοβαρό στρες από μια σειρά θερμών και ξηρών καλοκαιριών, σύμφωνα με ανακοίνωση της Βασιλικής Εταιρείας για την Προστασία των Πτηνών (Royal Society for the Protection of Birds).
Όπως ανέφερε η οργάνωση, οι αμέτρητοι επισκέπτες που θαύμαζαν επί δύο αιώνες τα στριφογυριστά κλαδιά και την εκτεταμένη κόμη του δέντρου συμπίεσαν το έδαφος γύρω από αυτό, δυσκολεύοντας τη διείσδυση του νερού της βροχής στις ρίζες του. Το δάσος αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια περιβαλλοντικές πιέσεις, ενώ κατά καιρούς είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι το δέντρο είχε πεθάνει. Ωστόσο, μέχρι σήμερα οι ειδικοί επιβεβαίωναν ότι παρέμενε ζωντανό.
(AP Photo/Simon Dawson, File)
Αυτή τη φορά, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική.
«Η αποτυχία του δέντρου να βγάλει φύλλα φέτος είναι σπαρακτική για όλους», δήλωσε η Χόλι Ντρέικ της RSPB στην ανακοίνωση που γνωστοποίησε τον θάνατό του.
Σύμφωνα με τον θρύλο, η βελανιδιά προσέφερε καταφύγιο στον Ρομπέν των Δασών, τον θρυλικό παράνομο του 13ου αιώνα που έκλεβε από τους πλούσιους για να βοηθά τους φτωχούς και κρυβόταν στο δάσος όταν τον καταδίωκε ο σερίφης του Νότιγχαμ.
Το δέντρο απέκτησε το όνομα Major Oak όταν αναφέρθηκε το 1790 σε βιβλίο για τις βελανιδιές από τον ταγματάρχη Χέιμαν Ρουκ, γεγονός που προσέλκυσε το πρώτο μεγάλο κύμα επισκεπτών στο δάσος.
(AP Photo/Simon Dawson, File)
Ο Ρεγκ Χάρις, δενδροκόμος που παρακολουθούσε την υγεία του δέντρου τα τελευταία εννέα χρόνια για λογαριασμό της RSPB, τόνισε ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί η παρακμή του σε μία μόνο αιτία. Όπως ανέφερε, οι παράγοντες που το επηρέασαν σε βάθος χρόνου ήταν πολλοί, μεταξύ των οποίων τα 200 χρόνια συνεχούς επισκεψιμότητας και συμπίεσης του εδάφους από ανθρώπους και οχήματα, οι αλλαγές στον υδροφόρο ορίζοντα λόγω της εξόρυξης άνθρακα κάτω από την περιοχή και οι σημαντικές μεταβολές του κλίματος, ιδιαίτερα κατά το τελευταίο 10% της ζωής του.
«Δυστυχώς, φαίνεται πιθανό ότι η έλλειψη καλοκαιρινών βροχοπτώσεων τα τελευταία πέντε χρόνια, σε συνδυασμό με τις πρωτοφανείς υψηλές θερμοκρασίες, συνέβαλαν σημαντικά στην κατάστασή του», σημείωσε.
«Τα αρχαία δέντρα όπως η Major Oak είναι οι “λευκοί ρινόκεροι της διατήρησης της φύσης” στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά η παρακμή τους είναι πολύ λιγότερο ορατή», δήλωσε ο Εντ Πάιν του Woodland Trust. «Η προστασία τους είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία του κόσμου στον οποίο ζούμε, όμως τα περισσότερα χάνονται αθόρυβα, χωρίς την αναγνώριση και τη φροντίδα που δόθηκαν στη Major Oak.»
Shutterstock
Πέρα από τη θέση της στη λαϊκή παράδοση, το Sherwood Forest είναι γνωστό και για τις βελανιδιές του, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή πλοίων του στόλου του Horatio Nelson στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς και για ξυλεία που αξιοποιήθηκε στην οροφή του St Paul’s Cathedral στο Λονδίνο.
Η Major Oak είχε γλιτώσει από την υλοτόμηση και προστατευόταν από περίφραξη ήδη από τη δεκαετία του 1970.
«Η Major Oak θα συνεχίσει να στέκεται στην καρδιά του Σέργουντ ως ένα φυσικό μνημείο για τους επισκέπτες, ζώντας μέσα στον θρύλο του Ρομπέν των Δασών και συνεχίζοντας να προσφέρει στο οικοσύστημα του δάσους ακόμη και μετά τον θάνατό της», κατέληξε η Ντρέικ.
Διαβάστε περισσότερα