Είναι πάντα σκοτεινά ή η θλίψη μάς κλείνει τα μάτια περισσότερο; Πουθενά δεν υπάρχει απόλυτο σκοτάδι· πάντα κάτι θα λάμπει που θα προσδίδει υπόσταση και θα δημιουργεί απόσταση απ’ αυτό που μας πνίγει.
Σε αυτές τις πέντε ταινίες κινουμένων σχεδίων, το χρώμα στα καρέ είναι και αυτό που κάνει πιο ανάλαφρους τους πρωταγωνιστές από τα βάσανά τους. Υπάρχει ομορφιά στο σκοτάδι και αυτό το γνωρίζουμε γιατί πάντα υπάρχει αρκετό φως για να τη δούμε. Από την άλλη, δεν είναι μόνο η ιστορία και το τελικό αποτέλεσμα, αλλά η ίδια η διαδικασία της δημιουργίας. Είναι συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο το ότι σε έναν κόσμο που όλοι έχουμε έρθει πιο κοντά μα ταυτόχρονα απομακρυνόμαστε περισσότερο, οι άνθρωποι βρίσκουν ακόμα χρόνο να πάρουν ένα πινέλο ή ένα μολύβι και να χαρίσουν συναισθήματα σε γραμμές πάνω σε ένα λευκό χαρτί.
Belladonna of Sadness (1973)
Σκηνοθεσία: Eiichi Yamamoto
Ένας άρχοντας βιάζει μια χωριατοπούλα τη νύχτα του γάμου της και καταστρέφει τη ζωή της και τη ζωή του άντρα της. Αφού την εξορίσουν από το χωριό, το κορίτσι θα κάνει μια συμφωνία με τον διάβολο για να αποκτήσει μαγικές δυνάμεις και να πάρει εκδίκηση.
Με τόσο πειραματικό κινούμενο σχέδιο και σκληρή θεματολογία, το Belladonna of Sadness δεν είναι μια εύκολη ταινία για να κάτσει κανείς να τη δει απλά ένα απόγευμα, αλλά η μινιμαλιστική της προσέγγιση ανταμείβει τον υπομονετικό θεατή με μια τρομακτικά παράξενη ομορφιά που μπορεί να βρεθεί ακόμα και στις πιο αιμοβόρες ιστορίες.
Fire and Ice (1983)
Σκηνοθεσία: Ralph Bakshi
Λίγες ταινίες υπάρχουν με “heavy metal” αισθητική και ταινίες κινουμένων σχεδίων ακόμα λιγότερες. Το Fire and Ice είναι εδώ γιατί είναι μοναδικό στο είδος του. Εμπνευσμένο από ιστορίες τύπου Κόναν ο Βάρβαρος, είναι η τυπική ιστορία ενός πολεμιστή που προσπαθεί να σταματήσει την κακιά βασίλισσα και τον γιο της από το να κατακτήσουν τον κόσμο. Εννοείται πως στην πορεία πρέπει να σώσει και την πριγκίπισσα.
Το έργο είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του Ralph Bakshi και του Frank Frazetta, βασισμένο σε σενάριο των Gerry Conway και Roy Thomas, οι οποίοι και οι δύο έχουν γράψει κόμιξ του Κόναν για λογαριασμό της Marvel. Έχει πολλές καλές ιδέες και μέτρια εκτέλεση, αλλά τα backgrounds και το ροτοσκοπικό κινούμενο σχέδιο είναι τόσο ελκυστικά που κάπως σε κάνουν να αγνοείς τη μετριότητα.
Memories (1995)
Σκηνοθεσία: Kōji Morimoto, Tensai Okamura, Katsuhiro Otomo
Το Memories είναι μια ταινία ανθολογίας και αποτελείται από τρία μέρη. Το αριστουργηματικό Magnetic Rose, στο οποίο αστροναύτες απαντούν σε ένα σήμα κινδύνου από έναν διαστημικό σταθμό, τον οποίο και ελέγχει μια AI ντίβα της όπερας. Μια ιστορία που μπορεί να είναι και η καλύτερη ανεπίσημη μεταφορά του Resident Evil. Ο διαστημικός σταθμός είναι πρακτικά στοιχειωμένος από το AI με το εσωτερικό του να μοιάζει με ένα θέατρο κλασικής αρχιτεκτονικής που κάνει έντονη αντίθεση με τα φουτουριστικά στοιχεία του υπόλοιπου έργου. Το δεύτερο μέρος είναι το χιουμοριστικό Stink Bomb, στο οποίο ένας χημικός με κρύωμα κατά λάθος παίρνει ένα χάπι που νόμιζε ότι θα τον καλυτερεύσει. Το χάπι τον μετατρέπει σε ένα βιοχημικό όπλο και εκπέμπει μια οσμή που αναισθητοποιεί τους πάντες γύρω του, δίχως όμως εκείνος να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Τέλος, το οργουελικό Cannon Fodder διαδραματίζεται σε μια πόλη όπου ο κάθε πολίτης μένει κάτω από ένα κανόνι και είναι η δουλειά του να το συντηρεί ώστε αυτό να ρίχνει αδιάκοπα πάνω από τα τείχη σε έναν άγνωστο εχθρό.
Αν και το Cannon Fodder δίνει περισσότερη τροφή για σκέψη απ’ ό,τι το Stink Bomb που είναι πιο χαλαρό και κωμικό, κανένα από τα δύο δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με το Magnetic Rose που ξεκινάει τρέχοντας και στο φινάλε έχει καταφέρει να ικανοποιήσει τον θεατή σε αισθητικό και νοητικό επίπεδο. Όμως, το animation και στα τρία μέρη είναι υψηλής ποιότητας.
Loving Vincent (2017)
Σκηνοθεσία: DK Welchman, Hugh Welchman
Το πιο σημαντικό κομμάτι του έργου βρίσκεται στην αρχή όπου κατά την εισαγωγή οι συντελεστές ενημερώνουν τον θεατή πως το ζωγράφισαν πάνω από εκατό καλλιτέχνες. Αυτοί οι καλλιτέχνες είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του έργου, που αποτελείται από 65.000 καρέ, και όλα αυτά τα καρέ είναι ζωγραφισμένα στο χέρι και χρησιμοποίησαν τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούσε και ο Βίνσεντ βαν Γκογκ στα δικά του έργα.
Το Loving Vincent διαδραματίζεται μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη και είναι η ιστορία ενός νεαρού άντρα που προσπαθεί να παραδώσει το τελευταίο του γράμμα. Ταυτόχρονα, σαν ιδιωτικός ερευνητής ερευνά τις τελευταίες μέρες του βαν Γκογκ και προσπαθεί να ενώσει το παζλ του θανάτου του και να ανακαλύψει αν είναι όντως αυτοκτονία ή αν κάποιος ήθελε το κακό του.
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ είναι αυτό το φως στο σκοτάδι που πολλοί καλλιτέχνες ταυτίζονται και δυστυχώς πολλοί καλλιτέχνες μοιράζονται τη μοίρα του. Το έργο είναι εκείνη η αγκαλιά που χρειάστηκε ο ίδιος στην πραγματική του ζωή και που ποτέ του δεν πήρε. Όπως και ο Βίνσεντ, έτσι και το ίδιο το έργο είναι πολύ καλό για τον κρύο και σκληρό τεχνολογικό κόσμο που ζούμε.
Επίσης, εδώ αξίζει να αναφερθεί το ντοκιμαντέρ Loving Vincent: The Impossible Dream, το οποίο είναι μια καταγραφή των άθλων και των διαδικασιών που χρειάστηκαν για να δώσουν οι δημιουργοί ζωή σε τούτο το έργο.
The Spine of Night (2021)
Σκηνοθεσία: Philip Gelatt, Morgan Galen King
Βίαιο και επικό, το The Spine of Night πήρε τη heavy metal αισθητική και εμπνευσμένο από το Fire and Ice εξέλιξε το concept ακόμα περισσότερο. Με έναν τρόπο που η αφήγηση της ταινίας θυμίζει έντονα τίτλους όπως τα Dark Souls, παρακολουθούμε ήρωες από διαφορετικές εποχές να προσπαθούν να πολεμήσουν ένα σατανικό αρχέγονο κακό με τρομερές δυνάμεις.
Η αισθητική του έργου μπορεί να κυριεύει ακόμα και το σενάριο, αλλά η εκτέλεση και οι χαρακτήρες εδώ δεν μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όπως στο Fire and Ice. Μέσα από τη βαριά ατμόσφαιρα του έργου υπάρχουν στιγμές όπου τα βάσανα των χαρακτήρων προσφέρουν στιγμές διαύγειας και συνειδητοποίησης για τον θεατή και τη θέση του στον δικό του κόσμο.
The post Πέντε ταινίες κινουμένων σχεδίων που δίνουν χρώμα στο σκοτάδι μας appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα