Οι διάδρομοι του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη έγιναν για άλλη μια φορά το θέατρο όπου αποκαλύφθηκε η παγκόσμια υποκρισία, αλλά και η διαχρονική ελπίδα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Από τη μία πλευρά, η θαρραλέα και αποφασιστική φωνή του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος από το επίσημο βήμα της Γενικής Συνέλευσης καταδίκασε τη γενοκτονία στη Γάζα, ζήτησε τον τερματισμό των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και παράλληλα την κατάργηση του δικαιώματος βέτο των ισχυρών. Από την άλλη, η παγωμένη εικόνα μιας σχεδόν άδειας αίθουσας όταν ανέβηκε στο βήμα ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, με δεκάδες διπλωματικές αντιπροσωπείες να αποχωρούν μαζικά σε ένδειξη ύψιστης διαμαρτυρίας στηρίζοντας τη διεθνή απομόνωση του υπαίτιου αυτής της μεγάλης ανθρωπιστικής τραγωδίας.
Για όσους στρατεύονται με την πλευρά της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αδιαπραγμάτευτης ανθρωπιάς και αρνούνται να συμβιβαστούν με τη βαρβαρότητα, η Παλαιστίνη δεν είναι απλώς ένα γεωπολιτικό ζήτημα στον χάρτη ή ένα τυπικό θέμα προς συζήτηση. Είναι η πιο βαθιά, ανοιχτή πληγή της σύγχρονης ιστορίας. Είναι τα χιλιάδες νεκρά, αθώα παιδιά θαμμένα κάτω από τα γκρίζα συντρίμμια, οι μανάδες που θρηνούν βουβά πάνω από λευκά σάβανα, τα ισοπεδωμένα νοσοκομεία και η ολοκληρωτική κατάλυση κάθε διεθνούς δικαίου. Όταν ο Σάντσεθ μίλησε για την άμεση ανάγκη να σταματήσει το μακελειό, εξέφρασε τη ζωντανή συνείδηση των λαών της γης που αρνούνται να σιωπήσουν.
Αυτό το μαζικό έγκλημα, όμως, δεν θα μπορούσε να συντελεστεί χωρίς τις πλάτες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής που, με μια βαθιά υποκριτική στάση, εγκρίνουν δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια και προμηθεύουν τις βόμβες που ισοπεδώνουν σχολεία και καταυλισμούς (μόλις στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 το Reuters μετέδωσε ότι η κυβέρνηση Τραμπ προωθούσε νέα πώληση πυρομαχικών ύψους 2,8 δισ. δολαρίων στο Ισραήλ, που περιλάμβανε 40.000 βαριές βόμβες). Η Ουάσιγκτον λειτουργεί ως ο βασικός ηθικός και φυσικός αυτουργός, έχοντας επανειλημμένα μπλοκάρει ψηφίσματα για κατάπαυση του πυρός και προσφέροντας πλήρη ασυλία σε ένα καθεστώς απαρτχάιντ. Το αίμα των θυμάτων λερώνει εξίσου την ισραηλινή ηγεσία και την αμερικανική πολιτική ηγεσία, που θυσιάζουν ολόκληρες γενιές στον βωμό των δικών τους γεωστρατηγικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εμφάνιση του Νετανιάχου στον ΟΗΕ υπήρξε μνημείο αλαζονείας. Βλέποντας τις έδρες να αδειάζουν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν δίστασε να αποκαλέσει «ηθικά δειλούς» όσους αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους τις βιαιότητες. Όμως, η πραγματική εικόνα της κρατικής τρομοκρατίας κρυβόταν στο παρασκήνιο: την ώρα που οι δεκάδες αντιπροσωπείες εγκατέλειπαν επιδεικτικά την αίθουσα, μέλος της ισραηλινής αντιπροσωπείας περιφερόταν με ένα «τεφτέρι», καταγράφοντας εκδικητικά συνολικά 77 χώρες, δηλαδή μία προς μία τις αντιπροσωπείες που είτε αποχώρησαν είτε δεν ήταν παρούσες. Αυτή η απέλπιδα προσπάθεια εκφοβισμού και χαρτογράφησης των «εχθρών» αποδεικνύει τον πανικό ενός καθεστώτος που βλέπει τον κλοιό να στενεύει γύρω του.
Κι ενώ η παγκόσμια κοινότητα γυρίζει την πλάτη στον αυταρχισμό και το Ισραήλ κρατά μαύρες λίστες, η ντροπή μεταφέρεται αυτούσια στα δικά μας λημέρια, προκαλώντας βαθιά θλίψη και οργή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να συναντηθεί με τον Νετανιάχου και να τον αγκαλιάσει στο περιθώριο της Συνόδου, προσφέροντας πολιτικό σωσίβιο σε έναν απονομιμοποιημένο ηγέτη. Είναι βαθιά προκλητικό, σχεδόν χυδαίο, να βλέπουμε τον Έλληνα πρωθυπουργό να χαμογελά στον φωτογραφικό φακό δίπλα στον άνθρωπο που έχει μετατρέψει τη Γάζα στο μεγαλύτερο σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Με το πρόσχημα της «στρατηγικής συνεργασίας» και των εξοπλιστικών προγραμμάτων, η ελληνική κυβέρνηση γίνεται συνένοχη στον παλαιστινιακό Γολγοθά, ευθυγραμμιζόμενη ξεδιάντροπα με τον δυνάστη. Πού πήγε η ιστορική αλληλεγγύη του λαού μας, ενός λαού που έχει ζήσει προσφυγιά, κατοχή και ξεριζωμό; Η απάντηση κρύβεται στην τυφλή υποταγή της εγχώριας άρχουσας τάξης στις επιταγές των δυτικών συμμάχων, που βάζουν τα κέρδη και τις σφαίρες επιρροής πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.
Απέναντι σε αυτή τη διολίσθηση στην απανθρωπιά, οφείλουμε να υψώσουμε τη φωνή μας πιο δυνατά από ποτέ. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συνηθίσουμε τον θάνατο. Δεν επιτρέπεται να δεχτούμε ότι οι δημόσιες σχέσεις του κ. Μητσοτάκη θα ξεπλύνουν το δράμα της Παλαιστίνης. Εκείνοι θα ζήσουν, γιατί ο αγώνας τους για λευτεριά είναι ο αγώνας όλης της προοδευτικής ανθρωπότητας. Η ιστορία θα γράψει με μελανά γράμματα ότι την ώρα που ο κόσμος απομόνωνε τον φασισμό, η ελληνική δεξιά του έσφιγγε το χέρι ανερυθρίαστα και του αγκάλιαζε τους ώμους. Εμείς όμως στεκόμαστε σταθερά στην πλευρά της ειρήνης, της δικαιοσύνης και μιας ελεύθερης Παλαιστίνης και δεν θα χρεωθούμε αυτή τη ντροπή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr